ΚΡΙΤΙΚΗ

Πρώτοι ήταν εκείνοι του τότε Βασιλικού και μετέπειτα Εθνικού Κήπου. Μαζί με τις πάπιες τους και που γλίστρησα, έπεσα στη Λίμνη (των παπιών) και έφαγα και ξύλο. Μετά έφτασαν στο σινεμά με τις σοβιετικές κυρίες Ουλάνοβα (άσπρος) και Ντουντίνσκαγια (μαύρος)…

Ενα μαγικό παιχνίδι ανάμεσα στον φανταστικό και τον πραγματικό κόσμο, ταυτόχρονα ένα από τα πιο καλοδουλεμένα θεάματα μουσικού θεάτρου που έχουν παρουσιαστεί τελευταία στην Αθήνα υπήρξε η παράσταση «Eraritjaritjaka, το μουσείο των φράσεων» του Χάινερ Γκέμπελς

Βιομηχανική αποθήκη. Ράφια ντέξιον (σκηνικά – κοστούμια Ευαγγελία Θεριανού) με χαρτοκιβώτια ώς την οροφή. Πουθενά παράθυρα, φεγγίτες ή αεραγωγοί. Περίκλειστος χώρος εμπορευμάτων θυγατρικής κάποιας πολυεθνικής, που δεν δίνει δυάρα αν ο κακοπληρωμένος αποθηκάριος αναπνέει…

Μετά τη «Χαλιμά», το «Πικ-νικ» επιβεβαιώνει ότι ο Σακελλαρίδης δεν υπήρξε συνθέτης του ενός έργου.

Η οπερέτα -αλλά και η μουσική κωμωδία (ή τραγωδία) όπως εξελίχθηκε το είδος- είναι από τα πιο δύσκολα έργα που σκάρωσε η δημιουργική φαντασία των μουσικών.

Δεν ήταν μόνο εξαιρετικό. Ηταν πρωτότυπο, δυνατό και εντυπωσιακά παρουσιασμένο: αυτό το δίπτυχο με γενικό τίτλο «Icones», δύο έργα του 80χρονου Πίτερ Μάξουελ Ντέιβις που άνετα περιέλαβε στις σπάνιες ενότητες Μουσικού Θεάτρου το Μέγαρο Μουσικής.

Ακόμα ένας εξαιρετικός πιανίστας, ο Δημήτρης Βασιλάκης, εμφανίστηκε στις 15 Φεβρουαρίου στο πλαίσιο του κύκλου «Το πιάνο στα φόρτε του», που πραγματοποιείται φέτος για δεύτερη χρονιά στον «Παρνασσό» σε επιμέλεια του δραστήριου πιανίστα Στέφανου Νάσου.

Τον πιραντελικότερο Πιραντέλο ανέλαβε να σκηνοθετήσει στο Εθνικό Θέατρο ο πιο νέος και προβεβλημένος σκηνοθέτης του θεάτρου μας, λίγο πριν εισβάλει στην Επίδαυρο φέτος το καλοκαίρι. Εχω δει και παινέψει τέσσερις παραστάσεις του Καραντζά ώς τώρα, αναγνωρίζοντας το αναμφισβήτητο ταλέντο και τις περισκοπικές, πνευματικές του κεραίες.

Αντέχεται ένα θέαμα – Ταξίδι (;) μία Αιωνιότητα; Οχι. Ούτε καν αν διαρκεί μόνο 75΄! Ενα ταξίδι χωρίς τον παραμικρό ειρμό, χωρίς εξελικτική πορεία, χωρίς θέμα, χωρίς σενάριο;

Οι λύσεις του σκηνοθέτη – μεταφραστή Θωμά Μοσχόπουλου τόνισαν τη δραματουργική κατασκευή αντί για το συνωμοτικά σαρκαστικό πνεύμα των διαλόγων.

Εντελώς διαφορετικές απαιτήσεις είχαν τα τρία έργα που παρουσίασε η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στις 7 Φεβρουαρίου στην αίθουσα «Χρήστος Δ. Λαμπράκης»: Μότσαρτ, Μπρούκνερ και Κουμεντάκης ανήκουν από κάθε άποψη σε τελείως διαφορετικούς κόσμους.

Οταν ξεπεράσεις το γεγονός -που οφείλεται στην άγνοια- του πώς μπορεί η πλατινέ Μαρινέλλα να προσωποποιήσει την κατάμαυρη Βέμπο, περνάς θαύμα σε αυτήν την παράσταση με τον παραπλανητικό τίτλο «Η Μαρινέλλα συναντά την Βέμπο».