ΚΡΙΤΙΚΗ

Εχοντας παρακολουθήσει τόσα χρόνια την πορεία του Κωνσταντίνου Ρήγου στον γενικότερο καλλιτεχνικό/πολιτιστικό χώρο μας, έχω καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα.

Α​​​​ν δεν υπάρχει πατέρας, γιατί να διηγείσαι ιστορίες;» γράφει ο Ρολάν Μπαρτ στο δοκίμιό του «Η απόλαυση του κειμένου»

Σβέλτη σκηνοθεσία, προσεγμένη μουσική προετοιμασία και τρεις θαυμάσιοι μονωδοί.

 Η αποκαλυπτική ηχητική δραματουργία αποτελεί το μεγαλύτερο κέρδος του «Σλάντεκ».

Στον κύκλο Χορός/Θέατρο/Εικαστικά τοποθέτησε η Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών την παράσταση των Lemi Ponifasio/Mau (L.P.) «Το Κόκκινο Σπίτι».

Α​​πό τη θέαση του εαυτού ως άλλου και του βιώματος ως μύθου εκκινεί η ενδότατη συνομιλία, που διαμείβεται στο βιβλίο του Χάρη Βλαβιανού.

«Θρήνοι» και παρωδίες  του μπαρόκ από τον Μάρκελλο Χρυσικόπουλο και τη Ρομίνα Μπάσο.

Θαυμαστή χημεία πέτυχε η συνεργασία τριών ανθρώπων του θεάτρου με ώριμο ταλέντο.

«Θα περάσει κι αυτό» – η Ελλάδα μέσα από την επιθεώρηση, μέρος 2ο, διατυμπάνιζαν οι παραγωγοί του Μπάντμιντον (Bad). Γεγονός όμως είναι ότι η Επιθεώρηση πάει, μας τέλειωσε.

Μια σύζευξη αντισυμβατικού θεάτρου και μουσικής και μια περφόρμανς με άρωμα ιστορίας.

Η​​ προτίμηση του τίτλου στον βωβό κινηματογράφο προϊδεάζει για ένα βιβλίο που, μεταξύ άλλων, μιλάει πολύ για τη σιωπή, για την εκφραστική της δύναμη και τη δραματική της ένταση. Ταυτόχρονα προϊδεάζει για μια διδασκαλία.

Οχι έναν, αλλά τέσσερις κόντρα-τενόρους περιελάμβανε πρόσφατη συναυλία της Καμεράτας.