ΚΡΙΤΙΚΗ

Τι είδαμε και τι δεν είδαμε σε μια παράσταση με χαρακτηριστικά ευρήματα και επίλεκτη διανομή.

Εργα Μπουλέζ, Λίγκετι, Στόκχαουζεν και Στρα­βίν­σκι από το σύνολο Ergon.

Μοντέρνα παράσταση με έργο από τα παλιά και μια διαχρονική ιδέα σε πειραματική εκτέλεση.

Οι διηγηματογραφικές ηρωίδες της Νίκης Αναστασέα ισορροπούν επισφαλώς μεταξύ ενοχής και αθωότητας, προσπαθώντας, όχι πάντα επιτυχώς, να κατασιγάσουν πάθη, φοβίες και επιθυμίες.

Οι αγγλόφωνοι, για συντομία, αποκαλούν το μπαλέτο «Καρυοθραύστης» Nut (cracker). Oι γαλλόφωνοι Casse (noisette). Εμείς πώς άραγε;

 Ο Σωτήρης Δημητρίου συνεχίζοντας να βρίσκεται στην τροχιά της ανοιχτής στροφής που πήρε το 2005, όταν κυκλοφόρησαν «Τα οπωροφόρα της Αθήνας», παρωδεί στην πρόσφατη νουβέλα του την εθνική απόγνωση, φαντασιώνοντας μια αλλόκοτη ουτοπία.

Εστω και τόσο αργά, 40 μέρες μετά την πρεμιέρα και 20 μετά την…«ντερνιέρα» (κατά το τσέχικο slogan), θα αναφερθώ στον κατά Ρενάτο Τζανέλα «Καρυοθραύστη» με το Μπαλέτο της ΕΛΣ.

Η συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών στο Μέγαρο και η χριστουγεννιάτικη συναυλία της Καμεράτας.

Ο​​ ευγενικός, ρομαντικός, ευάλωτος ήρωας του Ιγνάτη Χουβαρδά συνεχίζει τον δύσκολο αγώνα της προσέγγισης των θηλυκών υπάρξεων που τον γοητεύουν.

Η σκοτεινή γοητεία δέκα αφηγήσεων και ένα εμβληματικό ντουέτο που άφησε εποχή.

Ρ​​ομάν α κλεφ ονομάζει το νέο του μυθιστόρημα ο καθηγητής Δημήτρης Ποταμιάνος – και είναι: ο καθένας μπορεί να αναγνωρίσει τα πραγματικά πρόσωπα πίσω από τη μυθοπλαστική μεταμφίεση που τους επιφυλάσσει ο συγγραφέας, πολλές φορές μάλιστα ιδιαιτέρως ισχνή, με προφανή στόχο τον άμεσο εντοπισμό τους.

Και στο «Υπόγειο», εξήντα χρόνια μετά, και στους… ακράτητους «Τενόρους».