ΓΕΥΜΑ ΜΕ ΤΗΝ Κ

Από τα 12 παίζει λύρα σε γάμους και γιορτές. Δεν λέει ποτέ τις ίδιες μαντινάδες. Δεν επιτρέπει μπαλοθιές όπου τραγουδάει. Και εξασκεί και την τέχνη του σασμού.

Πώς στήθηκε και άντεξε μια ακριτική επιχείρηση υψηλής τεχνολογίας, ώστε να αποτελεί εργασιακό καταφύγιο για παιδιά που είχαν εφόδια και ταλέντο και ήθελαν να μείνουν.

Γιατί η σχέση μας με το κράτος παραμένει προβληματική και πώς εκδηλώνεται πολιτικά αυτή η δυσπιστία.

Εργάστηκε στο Ογκολογικό του «Αγλαΐα Κυριακού». Είδε τα κενά του συστήματος και θέλησε να οργανώσει ένα πρόγραμμα ανακουφιστικής φροντίδας. «Μα έτσι κι αλλιώς τα παιδιά αυτά θα πεθάνουν», ήταν η πρώτη απάντηση που έλαβε.

Πώς γεννήθηκε η αγάπη της για τα ελληνικά γράμματα και γιατί χρειάστηκε μεταφραστική τόλμη με το «περσέμολο» του «Αξιον Εστί» και το «γιαούρτι» του Ταχτσή.

Η μαθητεία δίπλα στην Πολίτισσα μάνα, η μύηση στο Παρίσι, οι επιφυλλίδες στην «Κ» και τα βιβλία του που αποτελούν «ευαγγέλια» για τους λάτρεις της γαστρονομίας.

Το «ανάμεσα» συνοψίζει την ιστορία της ζωής μου. Πρόλαβα να αποχαιρετίσω τον Σαββόπουλο σαν πατέρα. Αν δεν είχα πέσει στην κιθάρα, ίσως ήμουν ζωγράφος.

Ο Τραμπ δίνει ελπίδες στο Κρεμλίνο και έτσι παρατείνει τον πόλεμο, που θα συνεχιστεί όσο οι Ρώσοι πιστεύουν ότι θα κατακτήσουν την Ουκρανία.

Αν εργάζεσαι σε ένα αντικαρκινικό νοσοκομείο, συνειδητοποιείς, μέσω του πόνου τόσων ανθρώπων, τι πραγματικά έχει σημασία στη ζωή. Το άλμα από το Χαλάνδρι στις ΗΠΑ και οι κλειστές πόρτες των ελληνικών ΑΕΙ.

Το όραμα για μια ΚΟΘ που θα «κοιτάει» βόρεια και θα λειτουργεί προς τα έξω ως φορέας ήπιας ισχύος για την Ελλάδα, ενώ μέσα θα είναι εδραιωμένη ως ανάγκη της κοινωνίας της πόλης.

Οι «ενδιάμεσοι τόνοι» της ελληνικής τέχνης, η σεμνότητα που σου επιβάλλει στο γράψιμο η μαθητεία και η επίδειξη σοφίας που απωθεί τον αναγνώστη.

Ο,τι έγινα το οφείλω στα δημόσια σχολεία. Οι αναμνήσεις από την Αλεξάνδρεια, το σπίτι στους Αμπελοκήπους και ο απολογισμός του έργου του Ιδρύματος Ωνάση.