ΓΕΥΜΑ ΜΕ ΤΗΝ Κ

Η διοίκηση ενός κινηματογραφικού φεστιβάλ αποδείχθηκε πιο σύνθετη απ’ ό,τι μπορούσε να προβλέψει πριν από δέκα χρόνια.

Η αρχή έγινε από τη Φουρνά Ευρυτανίας. Εκεί, με κίνητρο να ζωντανέψει το σχολείο, ζωντάνεψε και το χωριό. Είναι αποφασισμένη να επεκτείνει το πείραμα και σε άλλες απειλούμενες κοινότητες.

Εχει στο ενεργητικό του 100.000 ώρες ψυχοθεραπείας. Εργάστηκε επί 37 χρόνια στο Κέντρο Παιδοψυχικής Υγιεινής Αθηνών. Και μιλάει για τα παιδιά που «θέλουν μόνο την ευχαρίστηση χωρίς την κούραση που προηγείται».

Από ένα καφενείο των Ανωγείων στη σκηνή όλου του κόσμου, η κάμερα της «Κ» καταγράφει την πορεία ενός θρύλου της κρητικής μουσικής, όπως ο ίδιος την αφηγήθηκε στον Κώστα Μπαλαχούτη.

Από τα 12 παίζει λύρα σε γάμους και γιορτές. Δεν λέει ποτέ τις ίδιες μαντινάδες. Δεν επιτρέπει μπαλοθιές όπου τραγουδάει. Και εξασκεί και την τέχνη του σασμού.

Πώς στήθηκε και άντεξε μια ακριτική επιχείρηση υψηλής τεχνολογίας, ώστε να αποτελεί εργασιακό καταφύγιο για παιδιά που είχαν εφόδια και ταλέντο και ήθελαν να μείνουν.

Γιατί η σχέση μας με το κράτος παραμένει προβληματική και πώς εκδηλώνεται πολιτικά αυτή η δυσπιστία.

Εργάστηκε στο Ογκολογικό του «Αγλαΐα Κυριακού». Είδε τα κενά του συστήματος και θέλησε να οργανώσει ένα πρόγραμμα ανακουφιστικής φροντίδας. «Μα έτσι κι αλλιώς τα παιδιά αυτά θα πεθάνουν», ήταν η πρώτη απάντηση που έλαβε.

Πώς γεννήθηκε η αγάπη της για τα ελληνικά γράμματα και γιατί χρειάστηκε μεταφραστική τόλμη με το «περσέμολο» του «Αξιον Εστί» και το «γιαούρτι» του Ταχτσή.

Η μαθητεία δίπλα στην Πολίτισσα μάνα, η μύηση στο Παρίσι, οι επιφυλλίδες στην «Κ» και τα βιβλία του που αποτελούν «ευαγγέλια» για τους λάτρεις της γαστρονομίας.

Το «ανάμεσα» συνοψίζει την ιστορία της ζωής μου. Πρόλαβα να αποχαιρετίσω τον Σαββόπουλο σαν πατέρα. Αν δεν είχα πέσει στην κιθάρα, ίσως ήμουν ζωγράφος.

Ο Τραμπ δίνει ελπίδες στο Κρεμλίνο και έτσι παρατείνει τον πόλεμο, που θα συνεχιστεί όσο οι Ρώσοι πιστεύουν ότι θα κατακτήσουν την Ουκρανία.