Είχε πολλά ονόματα η Μάρω Κοντού. Οι Ελληνες, από τα τέλη της δεκαετίας του 1950, όταν έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο, τη μάθαμε και την αγαπήσαμε ως Ρίτα («Αλίμονο στους Νέους», 1961), Ρένα Καλλιγαρίδη («Κίτρινα Γάντια», 1960), Φωφώ Βλάσση («Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», 1963), Λιλή Χαριδήμου («Η Σωφερίνα», 1964), Ελένη Κοκοβίκου («Η γυνή να φοβείται τον άνδρα», 1965), Μαίρη Αγγελίδου («Ο Γεροντοκόρος», 1967), Μπιάνκα («Μια Ιταλίδα απ’ την Κυψέλη», 1968), Μαίρη Χατζηθωμά («Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι», 1968) και τόσες άλλες ηρωίδες, στο σινεμά, το θέατρο και στην τηλεόραση.
Σε όλες άφησε κάτι από τη δική της προσωπικότητα: ήταν όμορφη χωρίς ίχνος ναρκισσισμού, έξυπνη χωρίς να το επιδεικνύει, τρυφερή χωρίς να δείχνει εύθραυστη, με χιούμορ που δεν φλέρταρε ποτέ με τον εξυπνακισμό και με μια αξιοπρέπεια που διέτρεχε τόσο τον δημόσιο όσο και τον ιδιωτικό της βίο.
Στο θεατρικό σανίδι την έβγαλε ο Ντίνος Ηλιόπουλος. Το 1959 περιόδευσε με τον θίασό του σε Ελλάδα και Κύπρο με τα έργα «Φωνάζει ο κλέφτης» του Ψαθά και «Η κυρία του κυρίου» των Τσιφόρου – Βασιλειάδη. Σε μια από αυτές τις παραστάσεις την είδε ο Αλκης Στέας και τη σύστησε στον Δημήτρη Χορν, που της προσέφερε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο στο «Ρομανσέρο» του Ζακ Ντεβάλ, στο θέατρο Κεντρικόν.
«Ηταν κοσμογονία για μένα. Δεν το πίστευα, τσιμπιόμουν, δεν αισθανόμουν έτοιμη και, πράγματι, ήμουν ανώριμη υποκριτικά. Αλλά η δική του προσωπικότητα και η δοτικότητά του προς τους ηθοποιούς με γλίτωσαν», έλεγε πριν από μερικά χρόνια στην «Κ». Θεωρούσε ότι είχε βγάλει ένα πανεπιστήμιο δίπλα του. «Πήρα πτυχίο όχι μόνο υποκριτικής, αλλά και κοινωνιολογίας. Ηταν βαθιά ευγενής, με μια ποιότητα στο DNA του και έναν απίστευτο αυτοσαρκασμό. Είχε κάτι πολύ τρυφερό πάνω του, που σε έκανε να τον βλέπεις ως παιδί, όχι ως άντρα. Και, όχι, ποτέ δεν υπήρξαμε ζευγάρι».
Την είχαμε επισκεφτεί στο σπίτι της, ένα ταπεινό διαμέρισμα στους Αμπελοκήπους, και στην κουβέντα μας, στην κατάφυτη βεράντα της, είχαν χωρέσει πολλοί από τους ανθρώπους που είχαν σημαδέψει τη ζωή της.
Η γιαγιά της η Μαριάνθη, η Σμυρνιά: «Ο,τι καλό έχω μάθει είναι από εκείνη. Ακόμα θυμάμαι τα βρακάκια από κίτρινη ποπλίνα που μου έραψε στην εφηβεία. Τα έδειχνα σε όλες μου τις φίλες με καμάρι!».
Η μαμά της, δύο φορές χήρα. «Ηταν αγωνίστρια. Και στη δουλειά της προσπαθούσε να είναι άψογη –δούλευε στο υπουργείο Παιδείας–, και στα παιδιά της να προσφέρει το καλύτερο. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τη μέρα που πήγαμε στον Πετρίδη, στη Σταδίου, για να αγοράσουμε τα πρώτα μου λουστρίνια. Το βράδυ τα έβαλα πάνω στο κομοδίνο μου και κάθε τόσο ξυπνούσα για να βεβαιωθώ ότι είναι ακόμα εκεί».
Οι σύζυγοί της. «Τον διευθυντή φωτογραφίας Αριστείδη Καρύδη-Φουκς, τον γνώρισα πολύ νέα. Με κυνηγούσαν πολλοί που μου έλεγαν “σ’ αγαπώ”, “σε θέλω” και τα σχετικά. Εκείνος στο πρώτο μας ραντεβού μού είπε “σε εμπιστεύομαι”. Και τσίμπησα! Δεν μου είχαν ξαναπεί κάτι τέτοιο. Τον διαφημιστή Γιώργο Δόξα τον παντρεύτηκα στα 45 μου».
Ο αγαπημένος της φίλος Κώστας Βουτσάς. «Πολύ χάρηκα που απέκτησαν μωρό με την Αλίκη. Γιατί όχι; Πρέπει να τολμάς για το θέλω σου, αν δεν ενοχλείς τον άλλο. Είχα πάει και τον είχα δει τότε. Είχε το μωρό στην αγκαλιά του και του έλεγε: “Αλφα, βήτα, γάμα, δέλτα”. Το κοίμιζε με την αλφαβήτα, γιατί δεν ήξερε νανουρίσματα».
Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας: «Ηταν ταλαντούχος, αλλά πανδύσκολος άνθρωπος ο Λάμπρος και καθόλου του τύπου μου». Αλλά και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. «Ηταν απίστευτα ειλικρινής. Δυστυχώς, έχει εκλείψει πια από τους πολιτικούς η ειλικρίνεια. Ομως ευθυνόμαστε και εμείς για αυτό. Είμαστε ευκολόπιστοι οι Ελληνες. Θέλουμε αυτός που θα επιδιώξει να μας κυβερνήσει να μας παραμυθιάσει. Μας αρέσουν τα μεγάλα, τα κούφια λόγια, το τάξιμο, λατρεύουμε το “θα”».
Ο θάνατος του πατέρα της, από φυματίωση, όταν εκείνη ήταν μόλις δύο ετών, της άνοιξε μια πληγή που δεν έκλεισε ποτέ. Μόνο από φωτογραφίες τον γνώρισε· επί δεκαετίες τις έβλεπε και τον περιεργαζόταν, αφού αναμνήσεις δεν είχε από εκείνον.
Η έλλειψή του επηρέασε τον τρόπο που η Μάρω Κοντού έβλεπε τις σχέσεις της με τους άνδρες. «Ο πατέρας μου ζωγράφιζε καταπληκτικά, έγραφε στίχους, είχε πάθος για τη μόδα· μπορούσε να μεταμορφώσει το ντύσιμο του ίδιου ή της μητέρας μου με ελάχιστες κινήσεις. Αλλά αναγκάστηκε να ακολουθήσει το επάγγελμα του εμπόρου, για να κρατήσει την επιτυχημένη οικογενειακή επιχείρηση. Ετσι έχει καταγραφεί στο μυαλό μου, ως ρομαντικός, ευαίσθητος, ευρηματικός, δημιουργικός, με μια λέξη: καλλιτέχνης. Ισως γι’ αυτό πάντα είχα αδυναμία στους μεγαλύτερους άνδρες με προσωπικότητα· αποζητούσα την πατρική αγάπη που είχα στερηθεί. Βέβαια, δεν ήμουν ιδιαίτερα τυχερή. Αλλοι έφευγαν, άλλους τους έδιωχνα. Δεν έχει σημασία, δεν αναλύω πια τα πράγματα. Πέρασα πολύ όμορφα. Και αγάπησα, και αγαπήθηκα. Αυτό έχει σημασία. Να μην περάσεις από αυτή τη ζωή χωρίς να το νιώσεις».
Οταν αποφοίτησε από το Γ΄ Γυμνάσιο Θηλέων Μακρυγιάννη, η μητέρα της την πίεζε να δώσει εξετάσεις για να προσληφθεί στην Εθνική Τράπεζα. Η ίδια ακολούθησε τον δρόμο της καρδιάς της, που την οδήγησε αρχικά στον χορό και στη συνέχεια στην ηθοποιία. Παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, δεν το μετάνιωσε. «Στην οικογένειά μου έχουμε κάμποσους τραπεζικούς: την αδελφή μου, τα ανίψια μου, πολλούς συγγενείς. Είναι άνθρωποι ισορροπημένοι, ευτυχείς, έζησαν σε ένα σταθερό και ασφαλές περιβάλλον. Ομως δεν είχαν την τύχη να πετάξουν, όπως εγώ. Σε κάθε παράσταση πετάς, φεύγεις από την καθημερινότητα. Το θέμα είναι να κάνεις ωραία προσγείωση το επόμενο πρωί. Αυτό προσπάθησα πολύ να το κατακτήσω. Και το κατάφερα».
Με την υποκριτική χάρηκε αμέτρητες επιτυχίες. Τις ελάχιστες αποτυχίες τις διαχειρίστηκε με ψυχραιμία. «Η “Δεσποινίς Μαργαρίτα”, το 2013, ήταν η μεγαλύτερη. Μόλις δεκαπέντε μέρες ανέβηκε η παράσταση. Μετά δεν πάτησε άνθρωπος. Στενοχωρήθηκα, αλλά μετά έκανα την αυτοκριτική μου και κατάλαβα τι είχε πάει στραβά. Ενδεχομένως ήταν λάθος το θέατρο, λάθος η χρονική στιγμή ή και η σκηνοθεσία. Βέβαια, πάνω απ’ όλα λάθος ήμουν εγώ, δικό μου το φταίξιμο. Και μια, και δυο, και τρεις αποτυχίες σε μια καριέρα εβδομήντα ετών δεν είναι πολλές. Απλώς πικραίνεσαι γιατί ξόδεψες πολλή ψυχή».
Το 1999 εξελέγη για πρώτη φορά (ακολούθησαν άλλες δύο) βουλευτής στην Α΄ Περιφέρεια Αθηνών, με τη Νέα Δημοκρατία. «Ηταν μέγα λάθος», είχε εκμυστηρευτεί στην «Κ». «Οι ηθοποιοί και οι πολιτικοί μιλάμε διαφορετική γλώσσα. Εμείς παίζουμε καλό θέατρο, αυτοί κακό. Μικρές εξαιρέσεις ίσως να υπάρχουν. Αλλά συνήθως τούς αναγκάζουν οι άλλοι να μένουν στη γωνία – και μέσα στα κόμματα, και μέσα στη Βουλή».
Πώς είχε κατακτήσει την αυτοπεποίθηση που τη χαρακτήριζε; «Με τα χρόνια. Δεν ήμουν πάντα έτσι. Στο ξεκίνημα της καριέρας μου σκεφτόμουν: Μήπως δεν είμαι καλή, μήπως δεν κάνω για το θέατρο; Και για την εμφάνισή μου αισθανόμουν ανασφάλεια. Πάντα κάτι μου έφταιγε. Η μύτη μου ήταν… κάπως και την έφτιαξα. Δεν μου άρεσε που είχα μικρό στήθος, που ήμουν πολύ ψηλή. Τώρα που μεγάλωσα και γέρασα –σ’ αυτό που γράφει η ταυτότητα, όχι μέσα μου– μου αρέσει πολύ ο εαυτός μου. Περισσότερο από ό,τι στα είκοσί μου, που ήμουν κουκλάρα…».
«Αλήθεια, πώς αισθάνεστε όταν βλέπετε ταινίες σας στην τηλεόραση;», την είχα ρωτήσει στο τέλος εκείνης της συνέντευξης. «Ευχάριστα, σαν να βλέπω παλιές φωτογραφίες. Σκέφτομαι πως υπήρξα πιο νέα και πιο ευτυχής, γιατί εκείνες οι εποχές ήταν πιο ανάλαφρες. Ομως δεν είμαι πολύ της νοσταλγίας, δεν στέκομαι στο χθες. Το ένα μου πόδι πατάει στο σήμερα και το άλλο στο αύριο. Τι λες, δεν κάθεσαι να φάμε μαζί; Εχω μαγειρέψει γεμιστές ντομάτες με κιμά σήμερα. Τις περισσότερες συνταγές τις έχω μάθει από τη γιαγιά μου. Η αδελφή μου κάνει υπέροχα σμυρναίικα σουτζουκάκια, όπως η μαμά μου. Ποτέ δεν τα πέτυχα. Τα φτιάχνω, αλλά δεν είναι ίδια…».
