«Εχω πάει σε 14 συναυλίες σε έξι χώρες. Αυτή η εμπειρία ήταν πρωτόγνωρη». Ο σύμβουλος προσβασιμότητας στο Δήμο Αθηναίων Παναγιώτης Πιτσίνιαγκας πιστεύει βαθιά ότι ό,τι αγαπάς στη ζωή σου μπορείς να το έχεις ανεξάρτητα με τον τρόπο που κινείσαι. Οπότε οι ρόδες του αμαξιδίου του (έχει ατελή τετραπληγία λόγω κάκωσης νωτιαίου μυελού ύστερα από τροχαίο ατύχημα) τον οδήγησαν πριν από λίγες ημέρες στο ΟΑΚΑ για να απολαύσει μια από τις αγαπημένες του μπάντες, τους Metallica.
«Με είχε προϊδεάσει ότι αυτή η συναυλία θα ήταν κάτι ξεχωριστό από άποψη προσβασιμότητας αφού μετά την αγορά του εισιτηρίου μου με κάλεσαν από την εταιρία παραγωγής (σ.σ. High Priority Promotions) για να ρωτήσουν τι είδους αναπηρία έχω. Προφανώς ήθελαν να γνωρίζουν λεπτομέρειες ώστε να φροντίσουν τους θεατές κατάλληλα, να φτιάξουν ένα πλάνο». Ο ίδιος έχει πάει πολλές φορές στο ΟΑΚΑ για διάφορες εκδηλώσεις. «Από το 2004 έχουν δημιουργηθεί θέσεις για αναπήρους αλλά ενώ για την παρακολούθηση ενός ποδοσφαιρικού αγώνα είναι καλές, δεν ισχύει το ίδιο για μια συναυλία. Δεν μπορείς να δεις καλά τη σκηνή».
Αυτή τη φορά οι χρήστες αμαξιδίων με εισιτήριο ΑμεΑ οδηγούνταν σε υπερυψωμένη πλατφόρμα αυξημένης χωρητικότητας με βελτιωμένη ορατότητα προς τη σκηνή. «Το να έχεις εισιτήριο ΑμεΑ ήταν το ίδιο με το να έχεις εισιτήριο VIP» λέει ο Παναγιώτης. Η εξέδρα είχε διάφορα επίπεδα με αποτέλεσμα η θέα όλων να είναι απρόσκοπτη. «Μέτρησα 45 αμαξίδια. Και στο ΚΑΤ να πας δεν θα βρεις τόσα!» λέει ο Παναγιώτης. «Είδα δύο άτομα με αναπνευστηρα. Άνθρωποι που δεν τους βλεπουμε ποτέ έξω ένιωσαν ασφάλεια να πάνε σε μια συναυλία.»
Ενθουσιασμένη από την εμπειρία και η content creator Μαρία Χατζηιωάννου ή Maria Rolls όπως είναι πλέον γνωστή, η οποία επίσης κινείται με αμαξίδιο λόγω τετραπληγίας από σκλήρυνση κατά πλάκας. «Οριακά νιώθαμε ότι δεν αξίζαμε τέτοια μεταχείριση» λέει μεταξύ αστείου και σοβαρού.
«Καταρχάς, πέρα από τα e-mails με οδηγίες που λάβαμε λίγες μέρες πριν την συναυλία, με κάλεσαν και στο τηλέφωνο από την παραγωγή για επιπλέον διευκρινίσεις και για να τους ενημερώσω αν χρειαζόμουν εγώ κάτι. Με το που φτάσαμε, σκάναραν το voucher του πάρκινγκ για τα ΑμεΑ και μας συνόδευσε κάποιος στην πύλη. Αφού περάσαμε, μας έβαλαν το βραχιολάκι και μας ευχήθηκαν με χαμόγελο να περάσουμε καλά. Ο χώρος ήταν ειδικά διαμορφωμένος με 3 – 4 διαβαθμίσεις όπου χωρούσαν άνετα τα αναπηρικά αμαξίδια και δίπλα οι συνοδοί τους. Οι θέσεις δεν είναι αριθμημένες – όσο νωρίτερα πήγαινες, τόσο περισσότερες επιλογές είχες για το πού θα κάτσεις. Το προσωπικό ήταν ευγενέστατο, πρόθυμο και διαθέσιμο ανά πάσα στιγμή. Μιλάμε όμως για πηγαία ευγένεια και χαρά, όχι αυτήν την τυπική. Ανά διαστήματα μάς ρωτούσαν αν όλα είναι καλά και αν χρειαζόμαστε κάτι.» Οπως τους είπαν, «μαθαίνουμε από τα λάθη μας και προσπαθούμε να βελτιωνόμαστε». Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ότι κάποια στιγμή τους πλησίασε μια κυρία από την παραγωγή των Metallica και τους χάρισε δύο πένες τους!
Εντύπωση προκάλεσε επίσης η διάθεση γιλέκων δόνησης από την deafVest, τα οποία μετατρέπουν τις χαμηλές συχνότητες του ήχου σε φυσικές δονήσεις, ώστε τα κωφά και βαρήκοα άτομα να μπορούν να βιώσουν τον ρυθμό και την ένταση της συναυλίας με έναν διαφορετικό αλλά ουσιαστικό τρόπο. Ο χρήστης δεν «ακούει» αλλά νιώθει τον ρυθμό.
Από την εταιρία παραγωγής προβλέφθηκε επίσης ειδικά διαμορφωμένος χώρος αποφόρτισης για άτομα που χρειάζονται χαμηλότερα επίπεδα έντασης. Ενα sensory room, χώρος αποσυμπίεσης για θεατές στο φάσμα του αυτισμού ή με άλλες αισθητηριακές διαταραχές που ενδέχεται να χρειάζονταν ένα πιο ήρεμο και ελεγχόμενο περιβάλλον κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης.
Για τη διαχείριση και υποστήριξη του κοινού υπήρχε εξειδικευμένο προσωπικό με σχετική εμπειρία, ενώ οργανώθηκε και συνοδεία από συγκεκριμένα σημεία πρόσβασης μέχρι τις θέσεις. Σε περιπτώσεις όπου υπήρχαν αυξημένες δυσκολίες μετακίνησης, είχε προβλεφθεί ακόμη και χρήση golf cart για την ασφαλή και πιο άνετη μεταφορά θεατών μέσα στον χώρο.
Υπεύθυνη για όλα αυτά ήταν η Εύα Πιτσά, disabilitiy coordinator στην HPP. «Η αλήθεια είναι πως επρόκειτο για ένα αρκετά δύσκολο εγχείρημα, κυρίως γιατί στη χώρα μας δεν υπάρχουν ακόμη οι υποδομές που θα επέτρεπαν μια πλήρως οργανωμένη και αυτονόητη προσβασιμότητα σε τόσο μεγάλες διοργανώσεις» λέει στην «Κ». «Παράλληλα, πρόκειται και για μια ιδιαίτερα κοστοβόρα διαδικασία, η οποία απαιτεί συντονισμό πολλών διαφορετικών ομάδων και υπηρεσιών. Παρόλα αυτά, έγινε μεγάλη προσπάθεια από όλους τους εμπλεκόμενους ώστε να μπορέσουμε να προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία με ασφάλεια, σεβασμό και αξιοπρέπεια για όλους.»
Συνολικά εξυπηρετήθηκαν επίσημα 286 άτομα, εκ των οποίων 45 χρήστες αμαξιδίου, ενώ συνολικά μαζί με συνοδούς και άτομα με άλλες ανάγκες προσβασιμότητας ο αριθμός ξεπέρασε τα 300 άτομα. «Η εξέδρα ΑμεΑ κατασκευάστηκε ειδικά για τη συγκεκριμένη διοργάνωση από την εταιρεία παραγωγής έπειτα από έρευνα, συμβουλές ειδικών αλλά και άμεση επικοινωνία με κατόχους εισιτηρίων που χρησιμοποιούν αμαξίδιο, ώστε να υπάρχει όσο το δυνατόν καλύτερη εικόνα για τις πραγματικές ανάγκες και τα μεγέθη των αμαξιδίων που θα φιλοξενούνταν στον χώρο. Ήταν μια προσπάθεια που έγινε με στόχο όχι μόνο τη λειτουργικότητα, αλλά κυρίως τον σεβασμό στην εμπειρία και την παρουσία των ανθρώπων αυτών μέσα στη συναυλία.»
Όπως λέει, σε μια παραγωγή τέτοιου μεγέθους υπάρχουν και σοβαροί περιορισμοί ασφαλείας. «Προσπαθήσαμε πάντως να βελτιώσουμε όσο γίνεται την εμπειρία. Για αυτό και η πλατφόρμα χωρίστηκε σε πέντε ζώνες, ώστε να υπάρχει καλύτερη ορατότητα, μεγαλύτερη άνεση και να μπορούν οι άνθρωποι να νιώσουν πραγματικά τον παλμό της συναυλίας. Ευελπιστούμε ότι όσο εξελίσσονται οι συνθήκες και οι δυνατότητες των διοργανώσεων στη χώρα μας, θα μπορούμε να προσφέρουμε ακόμη περισσότερες και καλύτερες υπηρεσίες προσβασιμότητας στο μέλλον. Η μουσική ανήκει σε όλους, μακάρι στο μέλλον αυτές οι προσπάθειες να μην βασίζονται μόνο στην καλή θέληση και στην πίεση των διοργανωτών, αλλά να υπάρξει πιο οργανωμένη στήριξη και υποδομή από την Πολιτεία, ώστε η προσβασιμότητα να θεωρείται αυτονόητη και όχι κάτι που πρέπει κάθε φορά να χτίζεται από την αρχή.»
Η αλήθεια είναι ότι ακόμα και μια τέτοια θετική εμπειρία αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση. Όπως λέει η Μαρία, «περάσαμε φανταστικά, όλα λειτούργησαν άψογα και μας προσέφεραν μία αξέχαστη εμπειρία. Είναι λυπηρό ότι μας φαίνεται ασυνήθιστο. Ας ελπίσουμε, όμως, ότι από δω και πέρα θα είναι πάντα έτσι!»
