Ο γενικός διευθυντής της εταιρείας δημοσκοπήσεων Pulse Γιώργος Αράπογλου «μετράει» ήδη το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Αυτό που κυρίως τον ενδιαφέρει ως ερευνητή είναι αν το όνομα-έκπληξη, που «επικοινωνιακά εξυπηρέτησε τον σκοπό του αιφνιδιάζοντας και αποκτώντας αναγνωρισιμότητα», θα έχει ευρύτερη αποδοχή, «πέρα από το στενό, παραδοσιακό, ακροατήριο». «Ο φακός έπιασε μια γυναίκα που έκλαιγε, υπογραμμίζοντας τη σημασία του συγκινησιακού παράγοντα που ενεργοποίησε ο Αλ. Τσίπρας», σημειώνει ο πολιτικός επιστήμονας Γιώργος Σεφερτζής. Η χρονική εγγύτητα με την εκδήλωση της Μαρίας Καρυστιανού, κατά την άποψή του, έγινε πλεονέκτημα για τον πρώην πρωθυπουργό, γιατί στην περίπτωσή του «η διακίνηση συναισθήματος συνδυάζεται με πολιτικότητα». «Ολα αυτά μετράνε σε μια έρημο σαν αυτή που διασχίζουμε», καταλήγει, εκτιμώντας ότι το όνομα «έχει ένα ρίσκο» και πάντως «δεν απευθύνεται στους κάτω των 40», των οποίων άλλωστε η παρουσία ήταν ισχνή στο Θησείο.
Ο Στέλιος Ζωντός, σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας, αναλύει ως εξής τη σημειολογία του νέου κόμματος: «Διαλέγοντας “Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη”, ο Αλέξης Τσίπρας δεν διάλεξε απλώς μια ταμπέλα· διάλεξε μια καταγωγή. Η ΕΛΑΣ ακουμπά ευθέως στην Εθνική Αντίσταση, και η διακήρυξη φροντίζει να το πει με το όνομά του. Ισχυρό σύμβολο, αλλά όχι χωρίς αγκάθια. Το ίδιο αρκτικόλεξο μπορεί κάλλιστα να φέρει στο μυαλό του πολίτη και την Αστυνομία. Μια διπλή ανάγνωση που το νέο σχήμα θα χρειαστεί να την κουβαλήσει, όχι να την προσπεράσει.
»Το έμβλημα συνεχίζει την ίδια σκέψη: τρία γράμματα μπλε, το “Α” κόκκινο. Μια Αριστερά που θέλει να μιλήσει και εθνικά, να ανοίξει, χωρίς να απαρνηθεί από πού ήρθε». O Στ. Ζωντός εστιάζει στη λέξη «Συμπαράταξη» αντί για «κόμμα», που «δεν είναι στυλιστική επιλογή», αλλά «υπόσχεση ανοίγματος προς όσους έπαψαν να ψηφίζουν». «Και εδώ ακριβώς κρίνονται όλα», πιστεύει. «Ενα σύμβολο χτίζεται σε μια βραδιά· η εμπιστοσύνη θέλει χρόνια. Ενα όνομα δανεισμένο από το χθες θα κριθεί τελικά από το αν έχει κάτι ουσιαστικό να πει για το αύριο. Η εικόνα προηγήθηκε. Το δύσκολο μέρος αρχίζει τώρα».
«Σκληρός παίκτης»
Για τον επικοινωνιολόγο Γιώργο Πανταγιά, που υπήρξε στενός συνεργάτης του Κ. Σημίτη, «ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί την προσωπική, υπαρξιακή και ιδεολογικοπολιτική του υπέρβαση. Μια επιλογή που έχει και ψυχαναλυτική διάσταση. Στο υποσυνείδητό του έχει αποθηκεύσει πλήθος βιωμάτων και εμπειριών. Μετά τις διαδοχικές ήττες το ’19 και το ’23, αρνήθηκε να συμφιλιωθεί με το τέλος μιας προσωπικής περιπέτειας, όπου κορυφαία στιγμή ήταν η πρωθυπουργία του». Και συνεχίζει τον συλλογισμό του: «Το πολιτικό του ένστικτο τον έπεισε πως ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν πλέον μια νεκρή φύση. Την ύπαρξή του τη θεωρεί περιττή. Για αυτό και επέλεξε να τον σκοτώσει». Ο Γ. Πανταγιάς αναγνωρίζει ότι «ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας υπολογίσιμος πολιτικός αντίπαλος. Ενας σκληρός πολιτικός παίκτης», σημειώνοντας ωστόσο ότι «στον πολιτικό ανταγωνισμό το πρόσωπο είναι ένα. Τα σημαινόμενα είναι περισσότερα». Ο Στ. Ζωντός θυμίζει ότι «στην πολιτική, η πρώτη εικόνα σπάνια περιγράφει, συνήθως δεσμεύει. Κι αυτό που είδαμε στο Θησείο ήταν πρώτα απ’ όλα μια εικόνα προσεκτικά στημένη, πριν ακόμη ακουστεί λέξη για πρόγραμμα».
Ενα ερώτημα που μένει να απαντηθεί, κατά τον Γ. Σεφερτζή, είναι «αν το εύρημα του ονόματος είναι πολιτικά εύστοχο ή αν αντίθετα λειτουργεί απωθητικά προς τους συντηρητικότερους ψηφοφόρους λόγω των ιστορικοπολιτικών συνειρμών που πυροδοτεί». Το σίγουρο είναι, κατά την ίδια ανάλυση, «ότι από πλευράς επικοινωνιακής πετυχαίνει τον στόχο στον βαθμό που οι δημόσιες συζητήσεις που προκαλεί συμβάλλουν στην προβολή του εγχειρήματος Τσίπρα», για το οποίο ο Γ. Πανταγιάς προβλέπει, επικαλούμενος τον Ναζίμ Χικμέτ, ότι «δεν θα βρει καινούργιους τόπους και άλλες θάλασσες».
