Κύριε διευθυντά
O κ. Νίκος Κωνσταντάρας σε άρθρο του –«Η Ελλάδα μπροστά στην παγκόσμια καταιγίδα», «Κ», 19/5)– αφού περιγράφει τα όσα ζοφερά, καταχρηστικά ως γεωπολιτικά αναφερόμενα, διεθνή συμβαίνοντα, ευστοχότατα επισημαίνει ότι «οφείλουμε να ανησυχούμε για το μέλλον της ανθρωπότητας», με τη σκέψη ότι διαχειριστές τού πιο απευκταίου σεναρίου θα είναι ηγέτες χωρών, των οποίων δείγμα ανεύθυνης, αυταρχικής, άφρονος συμπεριφοράς έχει αρκούντως καταγραφεί.
Αδιέξοδη απαισιοδοξία εκφράζει και η εικαστικός Μπάρμπαρα Κρούγκερ, της οποίας έργα τρεχόντως εκτίθενται στο ΚΠΙΣΝ, σε συνέντευξή της («Κ» 28/4): «(…) Κάθε φορά που ακούω ανθρώπους να λένε ότι σοκάρονται από κάτι, ενοχλούμαι. Το να σοκάρεται κανείς σήμερα δείχνει αδυναμία να φανταστεί τι είναι δυνατόν να συμβεί. (…)».
Της ίδιας τάξεως απόγνωση αποπνέει και ο στίχος του T.S. Eliot, από το ποίημά του «East Coker»: «I said to my soul, be still, and wait without hope / For hope would be hope for the wrong thing; (…)». «Είπα στην ψυχή μου, ησύχασε και περίμενε χωρίς ελπίδα/ γιατί η ελπίδα θα ήταν ελπίδα για το λάθος πράγμα». Ο Ελιοτ έγραψε το ποίημα λίγο μετά την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με προφανή παραπομπή στα δραματικά επακολουθήσαντα.
Τον ίδιο στίχο θα χρησιμοποιήσει και ο Σεφέρης για να περιγράψει, σε συνέντευξή του, την τραγωδία του ελληνικού εμφυλίου – των ∆εκεμβριανών ειδικότερα.
Ας σημειωθεί ότι η Κρούγκερ, σε άλλη συνέντευξή της, είχε χαρακτηρίσει τη σημερινή κατάσταση ως «(πολιτική;) αποτυχία της φαντασίας».
Το τελευταίο θα μπορούσε να απευθύνεται προς την υπνώττουσα Ευρώπη, των τελευταίων δεκαετιών, η οποία, «ανεπαισθήτως», αφέθηκε στις διαθέσεις μιας δράκας ανέμπνευστων, αρχομανών ή/και εθνοκάπηλων «αναθεωρητών» – ταραξιών της διεθνούς τάξεως.
*Βούλα
