Φαίνεται ότι και σήμερα εάν σταματούσαν οι εχθροπραξίες στη Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία, και βέβαιοι να ήμασταν ότι οι σχέσεις ΗΠΑ – Κίνας δεν θα επιδεινωθούν, και ο Ντόναλντ Τραμπ να σταματούσε να διαταράσσει το παγκόσμιο εμπόριο και τη διεθνή διακυβέρνηση, ο κόσμος πια είναι πολύ διαφορετικός απ’ ό,τι ήταν πριν από λίγα χρόνια, πριν από λίγους μήνες. Πρωτίστως, ουδείς περιμένει από τον ΟΗΕ να συμβάλει ουσιαστικά στην ειρήνευση σε καμία από τις διενέξεις στις οποίες εμπλέκονται μεγάλες δυνάμεις. Επίσης, οι ζημιές που έχουν υποστεί οι υποδομές σε χώρες του Κόλπου και το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ εκτινάσσουν τις τιμές της ενέργειας και πολλών προϊόντων, προκαλώντας πολιτικές αναταράξεις σε όλον τον κόσμο.
Την ίδια ώρα, πολλές χώρες στρέφονται προς εναλλακτικές πηγές ενέργειας με μεγαλύτερο ενδιαφέρον, καθώς αυτές δεν θίγονται από γεωπολιτικές εξελίξεις. Αυτά όλα θα επηρεάσουν πολύ τις χώρες του Κόλπου, οι οποίες, ενώ ήθελαν να αποφύγουν τον πόλεμο μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ – Ισραήλ, προσδοκούν σε νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας στην περιοχή, που δεν θα τις αφήσει να αντιμετωπίζουν ένα ακόμη επικίνδυνο Ιράν. Καθώς ουδείς μπορεί να προβλέψει πώς και πότε θα αρθεί το σημερινό αδιέξοδο, είναι πολύ πιθανό ότι οι επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία, στις αλυσίδες διανομής πολλών προϊόντων, στις διεθνείς σχέσεις και στην εσωτερική πολιτική σκηνή χωρών θα είναι έντονες, ίσως και δραματικές.
Το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί, ασφαλώς, θα ήταν οι σημερινές διενέξεις να «ξέφευγαν», να ξεσπούσε πόλεμος με πυρηνικά όπλα σε κάποιο μέτωπο, κατάρρευση του διεθνούς συστήματος διακυβέρνησης και εμπορίου, και κάποιες χώρες να επιχειρούσαν να κερδίσουν εδάφη και επιρροή μέσα στην αναμπουμπούλα. Οσο ακραία και αν φαίνονται αυτά τα σενάρια, βλέποντας ποιες χώρες διαθέτουν την τεχνική δυνατότητα να τα επιδιώξουν, και το πώς οι ηγέτες τους έχουν δράσει έως τώρα, οφείλουμε να ανησυχούμε για το μέλλον της ανθρωπότητας. Ωστόσο, ύστερα και από όλα αυτά εμείς οι άνθρωποι φαίνεται ότι μπορούμε ακόμη να «απορροφούμε» τους κραδασμούς σημαντικών διενέξεων και ελλείψεων, και να συνεχίζουμε τη ζωή μας χωρίς να φοβόμαστε –υπέρμετρα– το αύριο παρότι όσα έχουν ήδη συμβεί είναι και σοβαρά και δυσβάσταχτα. Οι επιπτώσεις της ακρίβειας και της μεγαλύτερης ανόδου των επιτοκίων των τελευταίων δεκαετιών σε όλο τον κόσμο θα φανούν σταδιακά. Οπως και η πληγή που έχουν υποστεί διεθνείς οργανισμοί λόγω της πολιτικής Τραμπ (όχι μόνον ο ΟΗΕ αλλά, μεταξύ άλλων, και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, ο οποίος χθες κήρυξε «επείγουσα κατάσταση διεθνούς ενδιαφέροντος» λόγω της επιδημίας Εμπολα στο Κονγκό και στην Ουγκάντα).
Η Ελλάδα, που βασίζεται σε υπέρμετρο βαθμό στον τουρισμό και στα ακίνητα, μπορεί να στέκεται καλύτερα απ’ ό,τι πριν από λίγα χρόνια. Τα πράγματα, όμως, δεν είναι όπως πριν. Παραμένει ευάλωτη μπροστά στην παγκόσμια καταιγίδα.
