Κύριε διευθυντά
Καθώς διάβαζα (φ. 26/3/2025) στη Στήλη των Αναγνωστών τη χαριτωμένη ανάμνηση του κ. Πέτρου Αυγερινού για το Αγαλμα της Ελευθερίας στο λιμάνι της Νέας Υόρκης, το… αφιερωμένο στη θεία του Ελευθερία, κάτι σκίρτησε μέσα στη μνήμη μου και στην ψυχή μου.
Η εικοσάχρονη σήμερα πολυαγαπημένη μου εγγονούλα, ήταν μικρό κοριτσάκι 6 ετών όταν την πήγαμε με τον παππού στην πρώτη, παιδική, ξενάγηση στην Ακρόπολη και μετά με το τρενάκι του δήμου βόλτα στην πλακόστρωτη οδό ∆ιονυσίου Αρεοπαγίτου και ώς την αρχή της Πλάκας. Καθ’ όλη τη διαδρομή η ξεναγός δεν σταματούσε: «η θεά Αθηνά αυτό, η θεά Αθηνά εκείνο, η θεά Αθηνά με την ελιά, η θεά Αθηνά με την περικεφαλαία, η θεά Αθηνά με την ασπίδα και το φίδι, η θεά Αθηνά που ξεπήδησε από το κεφάλι του ∆ία, θεά της σοφίας και της γνώσης!»..
Αποβιβαστήκαμε επιτέλους(!) και τρέχοντας για παγωτό χωνάκι, περάσαμε από την οδό Βάκχου. «Εδώ, Μαϊρούλα μου, έμενε η προπρογιαγιά σου, η γιαγιά μου η Αθηνά». Ξέχασε το παγωτό, άνοιξε διάπλατα τα λατρεμένα της ματάκια και μου είπε: «Δεν μου είχες πει, γιαγιά, ότι η θεά Αθηνά ήταν γιαγιά σου!».
Αυτή η τρυφερή ανάμνηση με συγκινεί ακόμα και σήμερα και ευχαριστώ τον αναγνώστη σας κ. Αυγερινό που μου την επανέφερε στη μνήμη τώρα, που αυτή αρχίζει να εξασθενεί…
