Κύριε διευθυντά
Εξαιρετικά επίκαιρο το θέμα «Το να μην έχεις γεννηθεί…» του εξαίρετου συνεργάτη σας Ηλία Μαγκλίνη που σε «συνέχειες» μας απασχόλησε υπέροχα μέσα από τις διαχρονικές, ασφαλώς, ηθικολογικές αναζητήσεις (ενστάσεις και αντιστάσεις), όπου αξιόλογοι συγγραφείς και μείζονες φιλόσοφοι άμεσα και έμμεσα ταπεινώνουν το υπεροπτικό γένος μας: «Είναι ηθικό να κάνει κανείς παιδιά στην εποχή μας;». Μέσα από τις συνέχειές του ο ευαίσθητος κ. Μαγκλίνης μας βοηθά να ανακαλύψουμε ότι δεν είναι πρώτη θρηνούσα η δύσμοιρη εποχή μας. Ο συγγραφέας Αλέξης Παπάζογλου μας ξαναθύμισε την «άθλια ράτσα και εφήμερη», τον σαρκαστικό χαρακτηρισμό του Σειλινού-Νίτσε στη «Γέννηση της Τραγωδίας» και το «αν έχεις γεννηθεί να πας το γρηγορότερο εκεί απ’ όπου βγήκες», που λέει ο Σοφοκλής με τον Χορό στο «Οιδίπους επί Κολωνώ». Αλλά θα πρέπει να πάμε και λίγο πιο πίσω. Στον δεύτερο μεγάλο επικό μας, τον Ησίοδο, που βλέποντας την ηθική κατάντια των ανθρώπων της εποχής του τα βάζει με τον εαυτό του «Ω! Νάθε μη γεννιόμουνα τώρα στο πέμπτο (το σιδηρούν) γένος εγώ, μα πριν να πέθαινα ή ύστερα να ερχόμουν» (Εργα και Ημέραι 174-5, μτφρ. Π. Λεκατσάς). Ομως, μου φαίνεται ότι πρέπει να επαινέσουμε τον Βοιωτό σοφό πιο πολύ από τους προηγούμενους γιατί μας πετά στο τέλος, κάνοντας μιαν… εξαίρετη τούμπα για την αξία-απαξία της ζωής και της συνέχειας του γένους των ανθρώπων. Να εύχεσαι «και γέρος σα πεθάνεις ν’ αφήσεις γιο στον γιο σου» («γηραιός δε θάνοις έτερον παιδ’ εγκαταλείπων» Ε.Η. 378). Η καλύτερη ευχή, μάλλον, και χάρις στον Ασκραίο σοφό, είναι να συνεχίσουμε να ζούμε με την αντίφαση της ύπαρξής μας. Ισως και να λυτρωθούμε.
*Συνθέτης, αρμονικός ερευνητής συγγραφέας, πολ. μηχ. ΕΜΠ
