Κύριε διευθυντά
Αντί για άλλη απάντηση στο σχόλιο (φ. 12/2) του κ. Φίλιππου Σπυρόπουλου για το ζήτημα της παραπομπής υπουργών στο ειδικό δικαστήριο του άρθρου 86 του Συντάγματος, σκέφτηκα να θυμίσω ένα παλαιό περιστατικό από την πλούσια κοινοβουλευτική μας ιστορία:
Οταν το 1891 ο πρωθυπουργός Θεόδωρος ∆ηλιγιάννης κίνησε τη διαδικασία για παραπομπή στο υπουργοδικείο του μεγάλου αντιπάλου του και πρώην πρωθυπουργού Χαρίλαου Τρικούπη, ο τελευταίος αρνήθηκε να αντικρούσει στη Βουλή τις χαλκευμένες εν πολλοίς κατηγορίες εναντίον του. Τουναντίον, ζήτησε την άμεση παραπομπή του στο ειδικό δικαστήριο, με το εξής σκεπτικό:
«Εάν εγώ είχον ψήφον επί του θέματος τούτου, υπόσχομαι ότι πρώτος ήθελον δώσει αυτήν υπέρ της παραπομπής εμού αυτού και των συναδέλφων, διότι μόνον διά του τρόπου τούτου ήθελεν επιτευχθή όπως αποπλυθή από της Ελλάδος ο ρύπος τον οποίον επέθεσαν επ’ αυτής ασυνείδητοι κατήγοροι. […] Ηκουσα πολλάκις λεγόμενον ότι η Βουλή εν τοις περί ευθύνης ασκεί δικαστική εξουσίαν. Τούτο δεν είναι ακριβές. Ασκεί η Βουλή εξουσίαν μετέχουσαν δικαστικού χαρακτήρος· αλλ’ η Βουλή εθεωρήθη υπό του νόμου ως σώμα το οποίον ήθελε διεξαγάγη τούτο το καθήκον αυτού πολιτικώς […]. [Διότι ο νομοθέτης] ηθέλησεν η παραπομπή να μετέχη πολιτικού χαρακτήρος […] Ο νομοθέτης δεν ηδύνατο να αγνοή ότι η Βουλή είναι σώμα κομματικώς συντεταγμένον. Μόνον κομματικώς εν τοιαύτη της λέξεως εννοία λειτουργεί η Βουλή και εν παντί θα ενεργήση κομματικώς, τουτέστιν πολιτικώς και εν αυτώ τω ζητήματι της ευθύνης […]».
Υπό τις σημερινές συνθήκες, θα ανέμενα να συμμερίζεται την άποψη αυτή όχι μόνον ο αξιότιμος επιστολογράφος σας αλλά και οι πολιτικοί για τους οποίους υπάρχουν ενδείξεις ότι, έστω και έμμεσα, ευθύνονται για την τραγωδία των Τεμπών.
*Αθήνα
