Κύριε διευθυντά
Αφού ευχαριστήσω δημοσίως τον αρθρογράφο σας κ. Σάκη Μουμτζή για την ευγενική εκ μέρους του αποκατάσταση του στρατολογικού λάθους στο όνομα του παππού μου («Μάντζιος» αντί «Μάντζος»), στο άρθρο του («Ο “Ακροδεξιός” Αβέρωφ και η ανιστόρητη γενιά», «Καθημερινή» 21.01.2025), θα τον παρακαλούσα να με διαφωτίσει πού ακριβώς εντόπισε δήλωσή μου ότι «ο υποψήφιος Πρόεδρος της ∆ηκοκρατιας [Κ. Τασούλας] είναι πνευματικό τέκνο του Ακροδεξιού Ευάγγελου Αβέρωφ». Στην περίπτωση που δεν μπορεί να παράσχει την αναγκαία διευκρίνιση, φαντάζομαι πως θα συμφωνήσει μαζί μου στην εκτίμηση πως πρόκειται για υποβολιμαίο άρθρο που στηρίζεται σε ισχυρισμούς που ουδέποτε έκανα ούτε μπορούν να μου αποδοθούν.
Το ότι ο κ. Κ. Τασούλας αποτελεί μια κομματική επιλογή της Ν.Δ., για λόγους που έχουν εξηγηθεί επαρκώς από τους ίδιους τους Υπουργούς της σημερινής Κυβέρνησης, σε προφανή αντίθεση με το πνεύμα του Συντάγματος, είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο, που δεν απαιτεί ούτε αναδίφηση στο βιογραφικό του υποψηφίου Προέδρου της Δημοκρατίας ούτε επίκληση σε «πνευματικές συγγένειες».
Εξάλλου, η Ιστορία του τόπου μας δεν χρειάζεται κανέναν αρθρογράφο για να «φωτιστεί», ούτε «μαθήματα δι’ αλληλογραφίας» από αυτόκλητους «καθηγητές». Υπάρχουν πλείστες αντικειμενικές πηγές, επιστημονικές έρευνες και αδιάσειστα τεκμήρια ώστε να εξαχθούν τα κρίσιμα συμπεράσματα και να διατυπωθούν νηφάλιες απόψεις –στο Κοινοβούλιο και τη δημόσια ζωή– για κάθε ιστορική προσωπικότητα, από την Κατοχή και τη μετεμφυλιακή δημοκρατία έως τη δικτατορία και τη Μεταπολίτευση.
Το αν εγώ «αποφεύγω» τη μελέτη της Ιστορίας –όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο άρθρο– αξιολογείται ασφαλώς ως άποψη του γράφοντος, που όμως δεν στηρίζεται πουθενά αλλού παρά μόνο στην προσωπική του εκτίμηση. Το γεγονός, ωστόσο, ότι ο ίδιος –ως αρθρογράφος σε έγκυρη μάλιστα εφημερίδα– επιλέγει να αναφερθεί σε γεγονότα και δηλώσεις που απλώς δεν υπάρχουν, αποδεικνύει την προβληματική σχέση του με τον αναγκαίο πραγματολογικό έλεγχο δεδομένων και ισχυρισμών (σε μια εποχή μάλιστα που στις ΗΠΑ και σε όλον τον κόσμο το θέμα αυτό σωστά ανάγεται ως δημοκρατική εγγύηση).
Κλείνω, λοιπόν, με ένα ειλικρινές ερώτημα: Τι είναι πιο επικίνδυνο και τοξικό στον δημόσιο διάλογο; Ενας δήθεν «ανιστόρητος νέος πολιτικός» ή ένας «σχολιαστής» που δεν ξέρει τι σχολιάζει;
*Βουλευτής Επικρατείας, Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
Απάντηση
Χαίρομαι διότι ο κ. ∆. Μάντζος δεν έκανε τη σχετική δήλωση για τον αείμνηστο Ε. Αβέρωφ. Και λυπούμαι διότι δε διασταύρωσα, ως όφειλα, μια πληροφορία. Με εκτίμηση προς τους αναγνώστες της «Καθημερινής» και προς τον κ. ∆. Μάντζο.
Σάκης Μουμτζής
