Θα πρέπει να αποδεχθούμε το γεγονός πως η νέα γενιά πολιτικών εκφράζεται με κλισέ, αποτέλεσμα κυρίως μιας πνευματικής οκνηρίας. Διότι όταν χρησιμοποιείς εκφράσεις χωρίς να τις υποβάλλεις σε πραγματολογικό – ιστορικό έλεγχο, απλώς επειδή τις κληρονόμησες, έχεις παραιτηθεί από το προνόμιο της κριτικής σκέψης. Εχεις βολευτεί ανέξοδα στα στερεότυπα που βρήκες στις αποσκευές σου και με αυτά πορεύεσαι. Κάπως έτσι αντιμετώπισα τη θέση του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ κ. Δημήτρη Μάντζιου πως «ο υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι πνευματικό τέκνο του ακροδεξιού Ευάγγελου Αβέρωφ». Τεκμαίρεται λοιπόν πως και ο Κωνσταντίνος Τασούλας είναι ακροδεξιός, σύμφωνα με το γνωμικό «το μήλο κάτω από τη μηλιά». Βέβαια, μεγάλο ζήτημα είναι πώς ορίζουμε την Ακροδεξιά, με δεδομένο ότι οι αυτοαποκληθέντες «προοδευτικοί» έχουν διαστείλει –μέχρι παραμορφώσεως– αυτόν τον όρο, ώστε να χωράει τους πάντες πλην εαυτών.
Συνεπώς, η αφετηρία του λάθους του κ. Δ. Μάντζιου βρίσκεται στο πώς αντιμετωπίζει τον Ευάγγελο Αβέρωφ. Και εδώ αρωγός έρχεται η μελέτη της Ιστορίας την οποία αποφεύγει ο εν λόγω βουλευτής. Θα έπρεπε να γνωρίζει πως ο «ακροδεξιός Αβέρωφ», κατά την Κατοχή, με την αντιστασιακή του δράση συνετέλεσε στο να ναυαγήσει η προσπάθεια δημιουργίας βλάχικου ζητήματος στην πατρίδα μας. Για αυτό τον λόγο συνελήφθη από τις ιταλικές δυνάμεις κατοχής και εστάλη σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ιταλία. Στη συνέχεια, όντας στέλεχος του Κόμματος των Φιλελευθέρων, συμμετείχε στις κυβερνήσεις Σοφούλη, Πλαστήρα, Βενιζέλου, την περίοδο 1946-1952. Προσχώρησε με δεκάδες στελέχη των Φιλελευθέρων στην ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή και στο ενεργητικό του εγγράφεται η ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τέλος, ήταν ένας από τους βασικούς συντελεστές της αναίμακτης μετάβασης από τη δικτατορία στη δημοκρατία. Χωρίς τον Αβέρωφ ήταν πολύ πιθανό τα «σταγονίδια» να μας ξανάδεναν.
Τα γεγονότα τον δικαίωσαν, καθώς παρέδωσε μια παράταξη σφριγηλή πολιτικά και οργανωτικά στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.
Εγκαλούν τον Ευάγγελο Αβέρωφ διότι δεν ψήφισε το καλοκαίρι του 1982 τον νόμο για την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης. Ομως τότε το πρωταρχικό του καθήκον ήταν να διασώσει τη Νέα Δημοκρατία από την επαπειλούμενη αποσύνθεση λόγω της εκλογικής συντριβής του 1981. Η αποστολή του ήταν να περιχαρακώσει ιδεολογικά τον χώρο του. Και υπό αυτές τις συνθήκες δεν θα μπορούσε να ψηφίσει το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Επειδή τελικός κριτής των αποφάσεων των ηγετών είναι τα γεγονότα, αυτά τον δικαίωσαν, καθώς παρέδωσε μια παράταξη σφριγηλή πολιτικά και οργανωτικά στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Και για να το κλείσω το θέμα, να επαναλάβω πως είναι επιβεβλημένο κάθε ηγέτης να περιφρουρεί τον δικό του χώρο. Μήπως το ίδιο δεν έκανε και ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1985 όταν δεν επαναπρότεινε για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Κωνσταντίνο Καραμανλή;
Φυσικά, όλα αυτά είναι λεπτομέρειες για τον κ. Μάντζιο και τους πολιτικούς της γενιάς του. Εκσφενδονίζουν χαρακτηρισμούς, αναμασώντας ακρίτως ανιστόρητες εκφράσεις. Η σφαιρική ανάγνωση της Ιστο-ρίας πάντα κάνει καλό.
