Κύριε διευθυντά
Ευστόχως ο έγκριτος κ. Ηλίας Μαγκλίνης («Κ», 13/11/2024 «Η γλώσσα και το κακό») παρατηρεί ότι για «τους Πρωτόπλαστους κάτω από το ∆έντρο της Γνώσης του Καλού και του Κακού, η ιστορία δεν θα πήγαινε πουθενά δίχως το διαβολικό ερπετό». Θα πάρω μόνον το θάρρος να υποβάλω στην κρίση-του μιαν αμφισβήτηση του επιθέτου «διαβολικό». Το κείμενο της «Γενέσεως» αφήνει την εντύπωση ότι όλα τα σχετικά επεισόδια ήσαν μέσα σε ένα Σχέδιο του ίδιου του ∆ημιουργού μάλλον, και δεν προέκυψαν από «πρωτοβουλία» του όφεως: 1) Στην «Γένεσι», κεφ. Β΄, § 17, ο Θεός θα απαιτήσει «να μη φάτε απ’ το δένδρο της γνώσης του Καλού και του Κακού· κι αν κάποτε φάτε, θα πεθάνετε». Κι όμως, όταν οι πρωτόπλαστοι έφαγαν (κεφ. Γ΄, § 6), δεν απέθαναν. Εγινε δηλαδή το απίστευτο, να δοθεί η εντύπωση ότι διαψεύδεται ο Θεός, και επαληθεύεται η διαβεβαίωση του όφεως προς την Εύα (κεφ. Γ΄, § 4) «αν φάτε απ’ το ∆ένδρον, δεν θα πεθάνετε». Επαλήθευση όφεως πρώτη. 2) Στη «Γένεσι», κεφ. Γ΄, § 7, σημειώνεται ότι μετά τη βρώση «ανοίξανε τα μάτια των δύο» –απέκτησαν την ηθική γνώση– όπως ακριβώς είχε προβλέψει ο όφις (Γένεσις, κεφ. Γ΄, § 4): «Ο Θεός ξέρει πως αν φάτε [απ’ το ∆ένδρον] θ’ ανοίξουν τα μάτια σας, μόλις καταλάβετε το καλό και το κακό». Επαλήθευση όφεως δεύτερη. 3) «Και θα γίνετε σαν θεοί» είχε επίσης πει ο όφις. Ενώ κι ο Θεός θα πει το ίδιο (κεφ. Γ΄, § 22) «να που ο Αδάμ έγινε όπως ένας από Εμάς, όταν κατάλαβε το καλό και το κακό». Επαλήθευση όφεως τρίτη. 4) Σημειωτέον ότι η Γραφή λέει (Γένεσις, κεφ. Γ΄, § 1) ότι «ο όφις ήταν ο σοφότερος όλων των ζώων επί τη Γης». Κι όταν ο Θεός ανακρίνει τους πρωτοπλάστους μετά τη βρώση, δεν υποβάλλει τον όφιν σε ανάλογη ανάκριση…
Οι πιο πάνω τρεις επαληθεύσεις των λόγων του όφεως, νομίζω ότι δεν αφήνουν περιθώρια για «διαβολικότητα». Ούτε όμως είναι ποτέ δυνατόν να διαψεύδεται ο Παντοδύναμος. Γι’ αυτό, έχω υποστηρίξει σε μια προ διετίας δημοσίευσή-μου ότι ο Θεός των Γραφών είχε ίσως συλλάβει ένα πάνσοφο Σχέδιο σταδιακής και επίμοχθης ολοκλήρωσης του Ανθρώπου, με την «κατανόηση» του ήθους – όπως την ονομάζει κι η Εύα στην § 6, του κεφ. Γ΄.
*Πεντέλη
