Κύριε διευθυντά
Επιτρέψτε μου να σας απασχολήσω σχετικά με το θέμα που αντιπαρέθεσε πρόσφατα τον καθηγητή κ. Γιώργο Μπαμπινιώτη με τον έγκριτο συνεργάτη σας κ. Τάκη Θεοδωρόπουλο: «Ορθοπαιδικός ή Ορθοπεδικός»;
∆ιανύω τη δέκατη δεκαετία της ζωής μου, επομένως προ πολλού έχω πάψει να έχω σχέση με κάθε τι το «παιδικόν». Αν, ο μη γένοιτο, χρειασθεί να απευθυνθώ σε γιατρό για θέμα που αφορά την καλή κατάσταση των οστών μου, το θέμα αυτό δεν θα σχετίζεται με αιτία αναφερόμενη στην παιδική μου ηλικία. Θα πρόκειται οπωσδήποτε για κάτι που θα αφορά την ορθή μου πέδηση (κάταγμα, στραμπούληγμα, απλή κάκωση). Νομίζω λοιπόν, βασιζόμενη στην κοινή λογική, ότι θα πρέπει να καταφύγω σε γιατρό «ορθοπεδικό». Ο Γάλλος παιδίατρος του παρελθόντος στον οποίο βασίζεται ο κ. Μπαμπινιώτης, αναφερόμενος σε προβλήματα που αφορούν παιδιά θα απασχολείτο με εντελώς διαφορετικές καταστάσεις…
Οπερ έδει δείξαι.
