«Ορθοπεδικός: ο ανήκων ή αναφερόμενος εις την ορθοπεδίαν, ιατρός ασχολούμενος εις την ορθοπεδίαν…» Λεξικό Δημητράκου. «Ορθοπαιδικός και ορθοπεδικός: γιατρός με ειδίκευση στην ορθοπαιδική» Χρηστικό λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών. Και τώρα ο λόγος στους αναγνώστες: Κωνσταντίνα Λ.: «Ο λόγος δεν είναι ο Μπαμπινιώτης, αλλά το ότι ο όρος προέρχεται ετυμολογικά από το “ορθόν παιδίον”». Λεωνίδας Κ.: «Στα ιατρικά εγχειρίδια τέλος πάντων ο όρος εγράφη το πρώτον ως ορθοπαιδική και όχι ορθοπεδική. Τώρα ας ψάξουμε να βρούμε πότε και γιατί άλλαξε. Με ποιο δικαίωμα;» Ισως με το δικαίωμα της λογικής, σκέφτομαι. Αν αναλογισθείτε ότι η ορθοπεδική, ακόμη κι αν δεν είχε ξεχωρίσει ως ειδικότητα, υπάρχει από τον καιρό της Ιλιάδας, όπου ο Μαχάων φρόντιζε τους τραυματίες, σίγουρα η τέχνη του δεν είχε να κάνει με παιδιά. DIMITRIOS Ρ: «Πεδώ: κρατώ ακίνητο, σταματώ, συγκρατώ διά πέδης, στερεοποιώ, εμποδίζω, φρενάρω. Από την αρχαιότητα ακόμη, η ανάταξη των καταγμάτων γινόταν με χρήση ναρθήκων που αποκαλούνταν πέδες. Ο εφαρμόζων ορθώς τις πέδες είναι ο ορθοπεδικός. Ορθοπεδικός γραφόταν επί αιώνες, ορθοπεδική λεγόταν το μάθημα που διδάχθηκα ως φοιτητής της ιατρικής τη δεκαετία του 1970».
ΑΚ: «Η λέξη ορθοπαιδεία δημιουργήθηκε το 1741 από τον Nicholas Andry de Boisregard. Σύνθετη από τις λέξεις “ορθός” και “παιδεία”». Ο Spyros A. επισημαίνει: «Ενδιαφέρουσα όμως η τοποθέτησή σας αναφορικά με την καταδυνάστευση της γλωσσικής χρήσης από άκαμπτους συνταγολόγους όταν η μόνη αυθεντία με αναμφισβήτητο κύρος δεν είναι παρά η μακρόχρονη χρήση. Και όχι βέβαια οι εξωπραγματικές και συχνά αλλόκοτες συστάσεις με τα γελοιωδώς επινοημένα παραδείγματα χρήσης!». Ο Δημήτριος Μ. μας πληροφορεί ότι σε μια συνέλευση της Ελληνικής Εταιρείας Χειρουργικής Ορθοπαιδικής και Τραυματιολογίας έγινε ψηφοφορία και απεφασίσθη το -αι. Για φαντασθείτε να γίνονταν ψηφοφορίες για τον τρόπο που μιλάμε και γράφουμε. «Η γλώσσα, ωστόσο, είναι βιωματική εμπειρία», όπως υπενθυμίζει ο Αντώνης Α. Και εξηγεί: «Ο αρθρογράφος κατά τη γνώμη μου υπερασπίζεται τα “βιωματικά” και “ιστορικά” δεδομένα και δικαιώματα της γλώσσας, με τη γραφή ορθοπεδικός».
Ο Χάρης Ε. ομολογεί, όπως κι εγώ, ότι έμαθα πολλά που δεν τα ήξερα. Δηλώνει όμως ευθαρσώς ότι διαφωνεί με τη συμπεριφορά του ρυθμιστή που έχει αναλάβει ο κ. Μπαμπινιώτης. Αναφέρει το κτήριο αντί για κτίριο, όπως και το μάλλον τερατώδες «αγώρι» αντί για το αγόρι. Και για να καταλήξω με τη θέση ότι η γλώσσα, όπως και η γραφή της είναι βιωματικές εμπειρίες. Οι γλωσσολόγοι οφείλουν να τις μελετούν αλλά δεν δικαιούνται να τις ρυθμίζουν.
