Δεν είναι πολλοί οι σταθμοί συνεννόησης στη νεότερη ελληνική ιστορία. Η σημερινή επέτειος που περνάει «στα ψιλά», προσφέρεται για στοχασμό. Ηταν 25 Νοεμβρίου 1942 όταν μέσα στον κατοχικό ζόφο το ασύμβατο κατέστη εφικτό. Οι κορυφαίες οργανώσεις αντίστασης, ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ, συντονίστηκαν επιχειρησιακά με βοήθεια εκλεκτών στα όπλα και στον νου Βρετανών, σε μια πράξη που ήχησε σε όλη την Ευρώπη. Η ανατίναξη της καλά φυλασσόμενης, από Ιταλούς, γέφυρας του Γοργοποτάμου, ακριβώς πριν από 73 χρόνια, φορτίστηκε αστραπιαία με ύψιστο συμβολισμό· έδωσε την (απατηλή) αίσθηση σύμπλευσης στα στοιχειώδη, με ελπίδες και για τα μελλούμενα.
Λιγότερο από τέσσερα χρόνια αργότερα, η «επίσημη κήρυξη» του φοβερού εμφυλίου, βύθισε την Ελλάδα σε νέο κύκλο αίματος – η μοναδική χώρα στην Ευρώπη μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αλλά και μετά τη λήξη του εμφυλίου, ο τόπος πυορροούσε από μνήμες και πάθη, δέχθηκε κατόπιν και το επταετές χτύπημα της δικτατορίας. Αργότερα, σε συνθήκες δημοκρατικής ομαλότητας πια, απομυζώντας εκλογικά με ιδιοφυή τρόπο, παραδοσιακά αριστερά στρώματα, ο Ανδρέας Παπανδρέου υπέγραφε άλλο ένα συμβόλαιο τιμής με την ιστορία. Η επέτειος της μάχης του Γοργοποτάμου καθιερώθηκε ως εορτασμός της Εθνικής Αντίστασης, σύμβολο αναγνώρισης, ενότητας και -γενικώς…- αντίστασης. Πολύ αργότερα μας βρήκε κατακέφαλα απότομο μαζικό ξύπνημα. Η οικονομική κατάρρευση, ως άλλο ένα ομιχλώδες «τέλος της μεταπολίτευσης», επανέφερε βιαίως στο λεξιλόγιο της αντιπαλότητας όρους λησμονημένους από παλαιότερους, άγνωστους σε νεότερους, όπως: «κουίσλινγκ», γερμανοτσολιάδες, νενέκοι. Ο αναίμακτος νεο-διχασμός επικυρώθηκε με το ανεπανάληπτης έμπνευσης θερινό δημοψήφισμα: από τη μια οι ανυπότακτοι του «όχι», από την άλλη οι προσκυνημένοι του «ναι». Και πριν αλέκτορα φωνήσαι, ο «μνημονιοσχίστης» κι άλλα πολλά δεσμευτικά εν ονόματι του λαού ΣΥΡΙΖΑ, ύστερα από το 17ωρο που ζύγιζε μια αιωνιότητα, διατηρώντας τον ίδιο στόμφο είναι αλήθεια, υιοθέτησε για να αποτραπεί εθνική τραγωδία, όσα δεσμευόταν ότι ηρωικώς θα απέκρουε.
Οι εκκωφαντικές παλινδρομήσεις ωστόσο, επικροτήθηκαν στην κάλπη από τους εξαπατηθέντες που διαφύλαξαν την ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην απειλή των «συνεπών» με τις δεσμεύσεις ΣΥΡΙΖΑ «Λαφαζανικών». Οι βαριές κουβέντες που αντάλλαξαν μεταξύ τους σύντροφοι θάφτηκαν μαζί με τη ΛΑΕ (πόσοι τη θυμούνται;) στη λιγότερο επώδυνη στο ακροατήριο διάσπαση αριστερού κόμματος· πρώτη φορά εξουσίας μάλιστα, συνοδεία μιας πολιτικώς, παρά φύσιν συνεργασίας. Σε μια χώρα ακροβάτη, η λυσσώδης αντιπαράθεση στη Ν.Δ. με τα απύλωτα στόματα, και το σενάριο διάσπασής της δεν χαροποιεί τον ΣΥΡΙΖΑ. Αντιθέτως, η Ν.Δ. αποτελεί γι’ αυτόν το φόντο για να πείθει την πελατεία του ότι δεν πέρασε ακόμα στην καθεστηκυία όχθη, ότι κομίζει το νέο, τη χρειάζεται ως ισχυρό αντίπαλο, ως αντίβαρο επιβράδυνσης της αποδυνάμωσής του…
