Οσοι θεατές επιλέγουν τις πολύχρωμες εξέδρες των ουδέτερων έχοντας μάλιστα συνθήκες ειρήνης στα νώτα, παρακολουθούν τον αγώνα χωρίς να ανεβάζουν σφυγμούς. Αυτοί κατά κανόνα τάσσονται υπέρ αδυνάτου· να τηρούνται οι κανόνες του παιχνιδιού χωρίς σώνει και καλά να κερδίζει ο κατά τεκμήριο καλύτερος. Οι εκπλήξεις γι’ αυτούς είναι το άλας των αναμετρήσεων, οι ήττες των φαβορί, οι ανατροπές, ενθουσιάζουν αυτούς τους πολυπληθείς οπαδούς του μη δεδομένου. Εξηγούμαι: η ήττα (τιτλοφορήθηκε ως ντροπιαστική, σοκ, ξεφτίλα) από τις παρίες στον χάρτη νήσους Φερόες είναι το διαλεκτικά ισοδύναμο της ευρωπαϊκής μας στέψης το 2004. Τότε, η μεγαλύτερη γηπεδική έκπληξη όλων των εποχών σε μεγάλη διοργάνωση, επιδείχθηκε, σε κλίμα καθαγιασμένης αφέλειας, ως εθνικό πιστοποιητικό γενικής προόδου και ισχύος. Μα να χάσουμε από ψαράδες; επιπλοποιούς και δασκαλάκους; ίσως κι από κρυφομπεκρήδες; Ω ναι, μόλις ο ασφαλώς με τάσεις ανθελληνισμού διαιτητής σφύριξε τη λήξη, διερμηνείς εσωτερικού-εξωτερικού έγραψαν στο δελτίο συμβάντων κι αυτό το γεγονός με οσμή Grexit. Αυτή τη φορά, ένα φτωχοσκόρ, το Φερόες-Ελλάς 2-1, ταυτοποιήθηκε ως άλλο ένα αποδεικτικό της ελεύθερης εθνικής πτώσης. Ουαί τοις ηττημένοις. Ουαί και σε αυτούς που εθελοτυφλούν μπροστά στην παρέλαση οιωνών. Ορθώς λοιπόν έπραξαν οι βασιλείς Αλυάττης και Κυαξάρης και σώθηκαν ποιος ξέρει πόσες ζωές. Ηταν το 585 π.Χ., όταν στον ποταμό Αλυ (Μικρά Ασία) η σύγκρουση Λυδών και Μήδων έλαβε ξαφνικά τέλος με απόφαση των δύο ηγετών, υπό το δέος του αγνώστου, του αχαρτογράφητου όπως λέγεται κατά κόρον σήμερα. Τους τρόμαξε όλους η ηλιακή έκλειψη την οποία πάντως είχε προβλέψει ο σοφός Θαλής ο Μιλήσιος.
Δεν απαιτούνται μεταπτυχιακά σύγχρονου οιωνοσκόπου και χάρισμα μάντη για να περιγράψεις τα μελλούμενα όποιες κι αν είναι οι εξελίξεις των επόμενων ωρών – ημερών. Είτε υπάρξει ίσως μια κάποια συμφωνία (όχι βεβαίως λύσις…) είτε επέλθει ρήξη, αυτή η καταθλιπτική εθνική δολιχοδρομία θα συνεχισθεί επ’ αόριστον, με το συλλογικό άχθος και τις προσπάθειες του καθενός να ορθώσει με φθαρτά υλικά αναχώματα για τη διαφύλαξη του στοιχειώδους: μιας κάποιας αξιοπρέπειας, μιας όσο το δυνατόν πιο βιώσιμης συμφωνίας με τα «εις εαυτόν». Παραμένω ωστόσο, σύννομος εκ φύσεως, αδιαπραγμάτευτα αισιόδοξος και αποπειρώμαι να σας το μεταφέρω. Παρά την αποδοκιμασία της πλατιάς λαϊκής μάζας των εταίρων μας -ούτε οι «ουδέτεροι» τάσσονται υπέρ ημών, μας κράζουν- ότι η καγκελάριος προσποιείται πως ξέχασε εκείνο το εθνικοπατριωτικό, παλαιοπαπανδρεϊκό, «Go back κυρία Μέρκελ» δείχνει ότι ίχνη ρεαλισμού προΐστανται του προεκλογικού πρωθυπουργικού φαιδρού λυρισμού. Υστερα, η χθεσινή, με ψήγματα επιορκίας, δήλωση του κ. Αλ. Τσίπρα «σε αυτή τη γραμμή σκοπεύουμε να συνεχίσουμε ώστε σε βάθος τετραετίας να ξηλώσουμε το κατεστημένο του μνημονίου» είναι μια έξοχη, φωτοτυπημένη, χρονική διαστολή-συστολή του ήξεις αφήξεις.
