Θύματα-σύμβολα τεχνητής λησμοσύνης έπεσαν όσοι σύντροφοι του Οδυσσέα πάτησαν στη γη των Λωτοφάγων, άλλη μία στάση πριν από την Ιθάκη. Φιλόξενοι οι κάτοικοι τους πρόσφεραν το παραδοσιακό τους προϊόν –άλλα φρούτα…– τον λωτό, που οι ναύτες του πολυμήχανου γεύτηκαν μέχρι σκασμού. Απολαυστική παγίδα. Ξέχασαν ποιοι είναι και πού πάνε αναγκάζοντας τον Οδυσσέα να τους γυρίσει πίσω στα πλοία με το ζόρι (οι αρχηγοί στα ζόρια φαίνονται), όπου ανέκτησαν το παρελθόν τους. Αυτά στη μυθολογία.
Στην Καινή Διαθήκη, σε μια κορυφαία παραβολή η λήθη εξυψώνεται σε πατρική συγχώρεση, η καρδιά νικά την τιμωρητική λογική. Ο Ασωτος Υιός, αφού κατασπατάλησε τον πλούτο που εξ αίματος του αναλογούσε, γίνεται χοιροβοσκός τρώγοντας ξυλοκέρατα. Τότε κλονίστηκε. «Να ζω εγώ χειρότερα από τους δούλους του πατέρα μου;» συλλογίστηκε και, πνίγοντας κάθε στάλα εγωισμού, επιστρέφει αιτούμενος θέση υπηρέτη. Ομως ο πατέρας τον υποδέχθηκε θυσιάζοντας μόσχον τον σιτευτόν, προς μεγάλη απογοήτευση του πρεσβύτερου συνετού υιού, που ξημεροβραδιαζόταν δουλεύοντας. «Νεκρός ην και ανέζησε και απολωλώς ην και ευρέθη» τον αποστόμωσε ο στοργικός πατέρας. Αυτά στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο.
Μνήμη και λήθη, τιμωρία και άφεση. Από τη μυθολογία και τη θεολογία στην καθημερινή βάσανο και την πολιτική τριβή. Το σταχυολόγημα (φύλλο «Κ», Κυριακή 7/6) με τα βαρυσήμαντα «είπα-ξείπα» πρωτοκλασάτων δημόσιων προσώπων που αποφασίζουν για το μέλλον μας, συγκλίνει στο εξής: όλοι πιάνονται αδιάβαστοι στο πρώτο κεφάλαιο του λαϊκού τυφλοσούρτη, όπου «μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μη λες». Εάν ο Ερασμος βρισκόταν στη ζωή θα συνέγραφε απνευστί, ως συνέχεια του «Μωρίας εγκώμιον», το «Αναξιοπιστίας εγκώμιον» με αφιέρωση στην ελληνική έκδοση. Τι άλλο πρέπει να γίνει ώστε να πάψουμε να γνέθουμε παραμυθία; Η μοναξιά μας έγινε ασφυκτική, ακόμα και φίλοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους, σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις εκτός συνόρων για το μακρόσυρτο ελληνικό ζήτημα ακούγονται λόγια βαριά, τη ρετσινιά αναξιόπιστου εταίρου μάς την κόλλησαν συναινετικά θεωρώντας μας εξαρτημένους του «είπα-ξείπα», ενώ οι πιο ξεσκολισμένοι κλέβουν ορθόδοξη εκκλησία παίζοντας μαζί μας πόκερ. Υπό αυτές τις συνθήκες, άντε βρες το δίκιο σου παρότι όλοι οι άλλοι έχουν –τι άλλο;– άδικο. Το είχαμε γράψει προ μηνών. Ο κ. Αλέξης Τσίπρας υπέπεσε, αν και είχε πρόσφατα κραυγαλέα παραδείγματα προς αποφυγήν, στο προπατορικό πολιτικό αμάρτημα. Εταξε πολλά, δεσμεύτηκε για πολλά, ανέβασε πολύ ψηλά τον πήχυ των προσδοκιών κι αποπνέοντας νεανική σιγουριά έδινε ρυθμό σε στελέχη του. Από τότε χάθηκε η μπάλα. Θα θυμάστε νυν υπουργούς, προεκλογικά, να διαβεβαιώνουν ότι για όλα υπάρχουν λύσεις και σχέδια άμεσης ανάκαμψης, με ύφος ανυπόκριτης οίησης απέναντι στους ήδη χαμένους αντιπάλους. Στο υπερφίαλο υπήρξε ομαλή διαδοχή. Θα το ξαναπληρώσουμε.
