Τον ρόλο του Ιησού πολλοί υποδύθηκαν, αλλά κατά γενική παραδοχή ο πιο χαρισματικός κινηματογραφικός Χριστός ήταν ο Ρόμπερτ Πάουελ. Αυτός που ανέβηκε στον Σταυρό στην ταινία (1977) του Φράνκο Τζεφιρέλι «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ». Ξανθός και γαλανομάτης ο Πάουελ, παρουσιαστικό αποδεκτό από πιστούς αλλά αδιάφορο για τις μύριες εξεικονίσεις αγιογράφων που ήθελαν τον Θεάνθρωπο με σκούρα, μεσογειακά χρώματα. Οι χολιγουντιανές παραγωγές που παρελαύνουν κάθε χρόνο, πραγματευόμενες τα Θεία Πάθη, πιστοποιούν τη δύναμη της 7ης Τέχνης να επιδρά στον ψυχισμό του θεατή, σαν από θαύμα. Εντάσσοντας το έμψυχο υλικό σε κόσμο φτιασιδωμένο, με ηθοποιούς μακιγιαρισμένους, πεντακάθαρους (ακόμα και τους λεγεωνάριους), αυτές οι ταινίες συγκινούν το κοινό τους, τονώνοντας το θρησκευτικό συναίσθημα από τα αποθεματικά ιστορίας και σκηνοθεσίας. Ετσι, χωρίς την παρεμβολή κρησάρας. Συγκινούνται κι αυτοί που θεωρούν μιαρά την οιαδήποτε εκμετάλλευση των Γραφών, όταν π.χ. ο επί Ξύλου ηθοποιός εκστομίζει το «τετέλεσται». Σε άλλες περιπτώσεις, η μεταφορά στην οθόνη ανάρμοστων –κατά μερίδα πιστών– κειμένων προκαλεί εκρήξεις. Κλασικό παράδειγμα: Ο ηθοποιός Γουίλεμ Νταφόε ταυτίστηκε με τον Αντίχριστο, ως πρωταγωνιστής στην ταινία (1988) του Μάρτιν Σκορσέζε «Ο Τελευταίος Πειρασμός», βασισμένη στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη. Οι σκηνές έξω από τους κινηματογράφους –όχι μόνον στην Ελλάδα– με ομάδες αυτοβαπτισθέντων ως «χριστιανικότερων των χριστιανών» ήταν άλλη μια αναπαράσταση του ανθρωπίνως Δυσθεώρητου: Εκείνος συγχώρεσε τους σταυρωτές του, διαχρονικώς ένιοι οπαδοί Του κρατούν μάχαιραν εις το Ονομά Του.
Αγωγοί της Θείας βούλησης, δεν προβάλλονται μόνον οι κατά τεκμήριον επί γης εξουσιοδοτημένοι-ιεράρχες κάθε δόγματος. Kαι δημόσια πρόσωπα, δίκην πίστης μαζί και απελπισίας, επικαλούνται στα ζόρια τα μεγάλα, τη χορηγία του Υπέρτερου προς εκπλήρωση κοινωνικών και εθνικών στόχων. Παγκόσμιο το φαινόμενο. Αλλα δημόσια πρόσωπα, τηρώντας ως προσωπικό δεδομένο το θρησκευτικό τους (ή μη) «πιστεύω», αφήνουν ευθαρσώς διακριτές αποστάσεις από τα Επουράνια, εξορίζοντας τον παράγοντα της Θείας Πρόνοιας από ανθρώπων έργα. Την ίδια ώρα, αναγνωρίζουν τον ρόλο, την πνευματικότητα, την απήχηση Ιεραρχών (όχι όλων), επιζητούν την εύνοια ή «ανοχή» τους. Ασφαλώς και δεν τεκμαίρεται ασυμβίβαστο. Πολιτική και Εκκλησία είχαν πάντα σχέση αλληλοτροφοδοτούμενη, μιας και σημείο αναφοράς τους είναι το ίδιο σύνολο. Το ποίμνιο, ο κυρίαρχος λαός. Ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ανθιμος, που ως γνωστόν δεν μασά τα λόγια του, αποκάλυψε πρόσφατα στην «Κ»: Αν έρχονται πολιτικοί για να τους στηρίξω στις εκλογές; Πάρα πολλοί, το θέτουν με ωραίο τρόπο. Σ’ εμένα ήρθαν από όλα τα κόμματα. Τους λέω καλή επιτυχία, όλα να πάνε καλά, ο Θεός μαζί σας…
Βράδυ Ανάστασης. Η ταξιθεσία και τα κορδώματα αδυνατούν να σκιάσουν την αλληλοτροφοδοτούμενη κατάνυξη των επισήμων.
