Σχεδόν 25 χρόνια πέρασαν από την αποστρατεία ενός εκ των εμβληματικότερων προσώπων του 20ού αιώνα. Κι αν ο συνταγματάρχης του Μαρκές δεν έχει κανέναν να του γράψει, ο Μιχαήλ Σεργκέγιεβιτς Γκορμπατσόφ ανασαίνει λησμονημένος. Ποιος το περίμενε. Ο άνθρωπος με το σημάδι στο μέτωπο (γράφτηκε ότι ήταν θείο μήνυμα) αναμένει στωικά να περάσει στην κρησάρα της Ιστορίας. Η Δύση προσευχόταν να πετύχει άθλο ο «Γκόρμπι». Να ιαθεί με γκλάσνοστ και περεστρόικα το πιο θηριώδες κρατικό μόρφωμα. Στον Γκορμπατσόφ απονεμήθηκε Νομπέλ Ειρήνης (1990) για την τήξη των διπλωματικών πάγων, ενώ οι μετέπειτα κοσμοϊστορικές εξελίξεις τον κατέστησαν τελευταίο ηγέτη της ΕΣΣΔ. Με το φυλλορρόημα της αυτοκρατορίας του σφυροδρέπανου νέα σύνορα χαράσσονταν, καινούργιες σημαίες υψώνονταν στον αχανή χάρτη. Οι ζηλωτές της κομμουνιστικής ορθοδοξίας ετυμηγόρησαν: Ο Ιούδας ήταν εκτελεστικός βραχίονας συμμαχιών του ημισφαιρίου του κακού. Το σοκ κατόπιν ήταν χορταστικό. Ενας πρώην ηγέτης υπερδύναμης διαφήμιζε (1997) λαχταριστή, σπέσιαλ νομίζω, πίτσα διεθνούς ετικέτας, ομνύοντας στην ηδονή της παγκοσμιοποιημένης γεύσης. Το μήνυμα; Μια πίτσα μάς ενώνει. «Βρε παιδιά» -όχι σύντροφοι- «έχω ιερό σκοπό. Τα χρήματα θα πάνε σε βιβλιοθήκη και αρχείο», απάντησε ο Γκορμπατσόφ. Οι εχθροί του άκαμπτοι. Το επιδόρπιο σερβιρίστηκε 10 χρόνια αργότερα. Ο «Γκόρμπι» σε μια λιμουζίνα, πίσω κάθισμα, μόνος. Δίπλα μια βαλίτσα κορυφαίου οίκου μόδας τα προϊόντα του οποίου προσδίδουν κύρος, ακόμα κι αν είναι απομιμήσεις. Το μήνυμα; Δικαίωμα στην πολυτέλεια έχουν όλοι. Ακολούθησε νέος κύκλος εμετικών σχολίων…
Δογματική, στενόκαρδη η απόφανση «τα στερνά τιμούν τα πρώτα». Ερώτηση: ποιοι σύγχρονοι Ελληνες πολιτικοί εφέροντο, στην εκκίνηση της ηγετικής τους διαδρομής, οραματιστές της διαφάνειας και εξυγίανσης στα κομματικά – δημόσια πράγματα; Σύμφωνοι. Ο Κώστας Καραμανλής και ο Γιώργος Παπανδρέου, σκυταλοδρόμοι στη συνέχεια του καλούμενου εθνικού δράματος. Ο πρώτος, πεντέμισι έτη πρωθυπουργός, παρέδιδε θωρακισμένη οικονομία (2008), κατόπιν σιωπηλώς παραπαίουσα (2009), στον υπερρεαλιστή -με την ποιητική χροιά- διάδοχό του. Εν τάχει, μια χώρα χωρίς να το καταλάβει στριμώχτηκε σε ένα επικοινωνιακό καρτ ποστάλ (Καστελλόριζο), ενώ ο πρωθυπουργός της σωριαζόταν στο διεθνές καναβάτσο. Πόσο γρήγορα περνά ο καιρός. «Ηρθε η ώρα του Καραμανλή» ήχησε από χειροκροτητές τις προάλλες. Μπερδευτήκαμε. Ηθελαν να πουν «ξανάρθε η ώρα του Καραμανλή» ή καλωσόριζαν στην ενεργό πολιτική δράση τον εξάδελφο του Κώστα Καραμανλή, Κώστα Αχιλλέως Καραμανλή, ανιψιό Κωνσταντίνου; Είχε προηγηθεί, με χειροκροτήματα, η ίδρυση του ΚΙΔΗΣΟ από τον Γιώργο Παπανδρέου, υιό Ανδρέα, εγγονό Γεωργίου. Εάν τα δύο γεγονότα με πρωταγωνιστές πρώην ηγέτες στριμώχνονταν στο ίδιο διαφημιστικό σποτάκι, ο τίτλος θα ήταν μεστός: Η Ιστορία μπορεί να περιμένει, η αδιάλειπτη, δίκην χρέους, προσφορά στον τόπο ποτέ.
