Ηταν ο σεισμός των Αλκυονίδων, 24η Φεβρουαρίου του 1981, που έμαθε στις νεότερες γενιές τι σημαίνει να τρέμει η γη και ότι οι χθόνιες δυνάμεις έχουν μερτικό στον ανθρώπινο φόβο. Παγωμένο βράδυ. Ολη η Αθήνα στους δρόμους και σε πλατείες. Ξαγρύπνια και αγωνία. Αλλά και διάχυτο ένα θερμότατο κλίμα φιλαλληλίας. Οι άνθρωποι είχαν γλυκάνει μεταξύ τους ενώπιον του κοινού, αθέατου εχθρού. Κεντρική φιγούρα τότε, ο αείμνηστος καθηγητής Σεισμολογίας Ιωάννης Δρακόπουλος, που με το μειλίχιο ύφος του γεφύρωνε την επιστημοσύνη με λόγια που όλοι είχαν ανάγκη να ακούσουν, από την κρατική TV. Πρώτη φορά άρχισε να διακινείται ως δόγμα το «πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τους σεισμούς» και ύστερα από μήνες στις εφημερίδες κυριαρχούσαν πηχυαίοι τίτλοι με τη λέξη «ΣΕΙΣΜΟΣ». Ουδείς ανησύχησε. Περιέγραφαν προεκλογικές συγκεντρώσεις. Θυμίζω ακόμη ότι επί σειράν ετών μαινόταν, με επίκεντρο τη μέθοδο ΒΑΝ, διαμάχη εάν είναι εφικτή ή όχι ασφαλής πρόβλεψη. Ολοι εμείς οι αδαείς, «διαισθητικά» παίρναμε θέση υπέρ του ενός ή του άλλου στρατοπέδου.
Και το 1999, πάνω σε τουρκικά και ελληνικά συντρίμμια οικοδομήθηκε η διπλωματία των σεισμών, όταν σε διάστημα μηνός χτυπήθηκαν οι δύο χώρες. Ετσι έγιναν συγκοινωνούντα δοχεία αποστολών βοηθείας και συμπόνιας. Υπό το βάρος των θυμάτων στο λεκανοπέδιο, της λαβωμένης Αθήνας και του επικέντρου –«μα από την Πάρνηθα;»– βρήκε εύφορο έδαφος μια ανατριχιαστική φημολογία που δοκίμαζε τα νεύρα και των πλέον ψύχραιμων. Ανάμεσα στους ανθρώπους που ψευτοκοιμούνταν σε αντίσκηνα ή στα αυτοκίνητά τους διαδίδονταν «σίγουρες πληροφορίες» για επερχόμενο μεγαλύτερο κακό.
Υστερα από λίγες ημέρες και οι τελευταίοι ανέβηκαν στα σπίτια τους με την επίγνωση ότι τα χθόνια ξεσπάσματα δεν κλείνουν προειδοποιητικά ραντεβού στους ανθρώπους. Είναι όπως όταν ένα βαρύ ιατρικό συμβάν χτυπήσει δικό μας άνθρωπο. Για το πρώτο κρίσιμο 48ωρο κάνουν λόγο οι γιατροί, αφήνοντάς μας να κουβεντιάζουμε και με τον Θεό. Τότε που τα λεπτά ζυγίζουν όσο οι μέρες. Ετσι και οι σεισμολόγοι, από τα χείλη των οποίων κρεμόμαστε όποτε. Με στατιστικά στοιχεία και επιστημονικά εργαλεία παλεύουν οι άνθρωποι. Οχι με επιφοίτηση προφητών. Οπως θα ήθελαν ένιοι τηλε-«ανακριτές» τους, που παίζοντας το παιχνίδι των λέξεων πασχίζουν να αντλήσουν τρόμο. Για να τον εκπέμψουν. Απορώ με την ανοχή των σεισμολόγων. Και με την προθυμία τους να παρίστανται. Μια ανακοίνωση επίσημη, θεσμική, των σεισμολόγων προς το πανελλήνιο θα αρκούσε. Δεν το σκέφτηκε κανείς ότι η πολυλαλία ώρες σαν κι αυτές προκαλεί σύγχυση; Τώρα που οι ανησυχούντες διυλίζουν το ύφος και τη χροιά της φωνής του καθενός; Ας έρθουμε στη θέση των κατοίκων της Κεφαλονιάς, που βλέπουν να προβάλλονται κατά ριπάς εικόνες-ντοκουμέντα από τον όλεθρο του 1953. Αλλά εγκαλείται κανείς για ηθική αυτουργία σε πρόκληση πανικού; Αλλά πατάμε όλοι στην ίδια γη;
