Το αντίθετο του «φυτευτός» είναι μάλλον ο αυτοφυής. Ετσι ένιωθε και ο Θανάσης Αυγερινός στην αυλή της Μαρίας Καρυστιανού, προτού τον εκτοπίσουν οι «φυτευτοί συμβουλάτορες» που εμφανίστηκαν εκεί. Ο ίδιος ένιωθε ότι ανήκε στον μπαξέ οργανικά, εκ γενετής. Δεν είχε άδικο. Ο δημοσιογράφος, τον οποίο η αγωνία για τα κοινά οδήγησε στην παλιννόστηση, είχε πλασαριστεί ως νούμερο τρία του κόμματος, μετά το αρχηγικό δίδυμο Καρυστιανού – Γρατσία. Εκόμιζε στη νεαρή προσπάθεια μια αχλύ γεωπολιτικού μυστηρίου, πολύ σαγηνευτικού για τα εκλογικά ακροατήρια βορείως της Λάρισας.
Σ’ ένα εγχείρημα προσωποπαγές και προγραμματικά ασύντακτο, σημαδεμένο από την πολιτική απειρία των συντελεστών του, οι ίσκιοι που έσερνε μαζί του ο ανταποκριτής από τη Μόσχα εκλαμβάνονταν τουλάχιστον ως υποψία «σχεδίου». Μπορούσε κανείς ευκολότερα να φανταστεί ότι υπήρχε σκοπός.
Τελικώς, η εκπαραθύρωσή του από τη θέση του εκπροσώπου Τύπου –ακούσια ή εκούσια, ή κάτι μεταξύ– έδειξε ότι η Καρυστιανού δεν μπορεί να ενδυθεί ούτε την αχλύ. Το ενδυματολογικό της ρεπερτόριο, από τη στιγμή που άφησε το βάθρο του ακτιβισμού για να πατήσει το σανίδι της πολιτικής, εξαντλείται στη ρηχή κυριολεξία. Είναι πλέον ό,τι φαίνεται, χωρίς να μπορεί να επωμιστεί τους συμβολισμούς που είχαν επενδυθεί πάνω της. Χωρίς να μπορεί να συσπειρώσει ούτε καν τον αρχικό πυρήνα των στελεχών που την πίστεψαν.
Δίχως ειρμό, δίχως στελέχη, έχοντας αποκτήσει εσωκομματικά προβλήματα προτού καλά καλά αποκτήσει κόμμα, η Καρυστιανού έχασε και το πολυτιμότερο αγαθό της στην πολιτική αγορά: την άμεση σύνδεσή της με την πηγή συγκίνησης των Τεμπών. Παραμέλησε αυτή τη σύνδεση, επειδή θέλησε να δείξει ότι διαθέτει ευρύτερο βεληνεκές.
Αλλο συγκίνηση, άλλο εμπιστοσύνη. Αλλο το «κίνημα», άλλο το κόμμα.
Το παράδειγμά της μέχρι στιγμής φωτίζει την αβυσσαλέα διαφορά που χωρίζει τη συγκίνηση από την πολιτική κινητοποίηση. Αλλο να σε συμπονούν. Αλλο να σε εμπιστεύονται. Αλλο, γενικώς, το «κίνημα». Αλλο, ειδικώς, το κόμμα.
Ποιον ευνοεί το πρόωρο σκόρπισμα του εγχειρήματος; Η κυβέρνηση δύσκολα κρύβει τη χαρά της. Στην πολιτική αποτυχία της Καρυστιανού διαβάζει και την απονομιμοποίηση του κύματος καταγγελίας που είχε δεχθεί για το δυστύχημα. Τα ξυλόλια εξατμίστηκαν. Διαβάζει όμως και την επιβεβαίωση της θεωρίας ότι ένας προεκλογικός μαραθώνιος είναι καλός για την ίδια και εξαντλητικός για τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης που δεν έχουν αντοχές, ούτε πείρα, ούτε πόρους.
Η τελευταία ανάγνωση είναι μάλλον ευχολόγιο. Πρώτον, γιατί η έλλειψη αποσκευών κάνει κάποιον ελαφρύτερο στο τρέξιμο. Δεύτερον, επειδή το κοινό που μπορεί αρχικώς να ένιωσε έλξη προς την Καρυστιανού δεν είναι διαθέσιμο για τη Ν.Δ. Πιο πιθανό είναι να επιστρέψει στη Ζωή ή στον Βελόπουλο, ή να στραφεί στον Σαμαρά.
Για την ενίσχυση του Βελόπουλου υπάρχουν κάποιοι στη Ν.Δ. που δεν θα κλάψουν.
