Είναι λίγο δύσκολο να λες τέλη Ιουλίου ότι δεν θα κάνεις εκλογές τον Σεπτέμβριο και να μη λες την αλήθεια. Θα ήταν ριψοκίνδυνο να διαψεύσεις εαυτόν τόσο σύντομα. Πες πες, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει πείσει το κόμμα του και το πολιτικό σύστημα ότι εννοεί να εξαντλήσει την τετραετία.
Το σκεπτικό που προβάλλεται από την πλευρά του Μαξίμου για εκλογές την άνοιξη του 2027 είναι σίγουρα πρωτότυπο: θα εξαντληθεί, λένε, η αντιπολίτευση από τον μαραθώνιο. Εχουμε έτσι την πρώτη κυβέρνηση που πιστεύει ότι ο χρόνος δεν φθείρει την ίδια, αλλά τους αντιπάλους της. Δεν κουράζει η ευθύνη της διακυβέρνησης –και τα τραύματα που προκαλεί–, αλλά η ανεύθυνη καταγγελία.
Η αλλόκοτη ανάγνωση βρίσκει έρεισμα στο γεγονός ότι αυτό που ονομάζουμε σήμερα «αντιπολίτευση» μόλις αναδύεται. Αν εξαιρέσει κανείς το ΠΑΣΟΚ, οι υπόλοιποι σχηματισμοί βρίσκονται σε φάση διαμόρφωσης. Η φθορά έχει ήδη φανεί στην περίπτωση της Καρυστιανού. Η κάθοδός της στον στίβο σηματοδότησε και τη ραγδαία σπατάλη του πολιτικού κεφαλαίου που είχε συσσωρεύσει ως φωνή ενός υπερκομματικού, αντισυστημικού κινήματος.
Πόσο πιθανό, όμως, είναι να συμβεί το ίδιο και με τον Τσίπρα; Οσο περνάει ο καιρός, ο πρώην πρωθυπουργός μπορεί να απομακρύνεται από το παρελθόν του – να απολεπίζει τo brand του από τα συριζαϊκά κατάλοιπα. Ταυτόχρονα, όμως, θα υποβάλλεται και στη βάσανο του συγκεκριμένου. Ηδη η ανάγκη να πάρει θέση για τα μη κρατικά πανεπιστήμια τον εκθέτει στην κριτική από τα αριστερά. (Η δήλωση της εκπροσώπου της ΕΛΑΣ για σύλληψη του Μπέντζαμιν Νετανιάχου ήταν μάλλον μια βιαστική προσπάθεια διόρθωσης του αριστερού στίγματος.)
Ποιον ευνοεί η παράταση του προεκλογικού χρόνου;
Ο χρόνος είναι δίκοπος για τον Τσίπρα. Τι μένει; Ο Σαμαράς, το εγχείρημα του οποίου δεν χρειάζεται χρόνο. Οπως κάθε αντάρτικο στρατήγημα, πρέπει να εκδηλωθεί αστραπιαία, ει δυνατόν με την προκήρυξη των εκλογών, αφού στόχος του δεν είναι να πείσει, αλλά να συγκομίσει την ήδη διαμορφωμένη αντικυβερνητική δυσαρέσκεια στους κόλπους της Δεξιάς.
Το ερώτημα είναι τι σημαίνει η παράταση του προεκλογικού χρόνου για την ίδια τη Ν.Δ. Το θεσμικό επιχείρημα, που πολλοί σνομπάρουν, ότι ο Μητσοτάκης εγγυήθηκε δύο πλήρεις και σταθερούς κυβερνητικούς κύκλους, δεν είναι αμελητέο. Στο τέλος μετράει, ιδίως στη συνείδηση του κεντρώου κοινού που ψηφίζει ορθολογικά (μετράει γι’ αυτούς που κάποτε λέγαμε νοικοκυραίους).
Ομως, τι σημαίνουν οι 8-9 επιπλέον μήνες για το κυβερνών κόμμα; Περισσότερες δύσπεπτες δικογραφίες; Σίγουρα περισσότερες δίκες με βαρύ πολιτικό φορτίο. Σίγουρα περισσότερο προεκλογικό θέατρο, με τους υπουργούς να επιδίδονται σε προσωπικές καμπάνιες για μεγαλύτερο διάστημα.
Το κλισέ λέει ότι η πολιτική κυριαρχία κρίνεται από τη δυνατότητά σου να τρέπεις σε φυγή τα γεγονότα. Αυτό προϋποθέτει ότι μπορείς να τα προβλέψεις. Να είσαι ο κυνηγός και όχι το θήραμα.
