Καλού κακού, λέω, ας ρωτήσω τη φωτεινή παντογνώστρια. Μην κάνω άδικα τόσα χιλιόμετρα μες στο κυριακάτικο ιουλιανό λιοπύρι. Τη ρώτησα λοιπόν. Την ΑΙ, ελληνιστί Τ.Ν., Τεχνητή Νοημοσύνη: «Πουλάνε αθηναϊκές εφημερίδες στο χωριό τάδε;». Και όχι μικρό χωριό. Κεφαλοχώρι, κοντά είκοσι χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού. Ακαριαία η απάντησή της – και παρήγορη: «Ναι, μπορείτε να βρείτε αθηναϊκές εφημερίδες, κυρίως στα τοπικά περίπτερα και σημεία πώλησης Τύπου ή ψιλικών που εξυπηρετούν το χωριό». Αλλη μια φορά: «Υπάρχουν ενεργά περίπτερα και καταστήματα ψιλικών εντός του οικισμού που παραλαμβάνουν καθημερινά και κυριακάτικα φύλλα Τύπου».
Την εμπιστεύτηκα, λοιπόν, την εξυπηρετική Τινίτσα, παραβλέποντας την καταληκτική σημείωση που συνοδεύει όλες τις απαντήσεις της, πάντα σε γένος (και ύφος) ουδέτερο: «Το AI μπορεί να κάνει λάθη, επομένως πρέπει να επαληθεύετε τις απαντήσεις του». Τις επαλήθευσα. Στην κεντρική πλατεία της κωμόπολης, στο μοναδικό περίπτερο. «Αθηναϊκές εφημερίδες; Οχι, αδερφέ, πάνε χρόνια που δεν φέρνουμε», μου απάντησε ο περιπτεράς, και σαν να λυπήθηκε κι αυτός με τη λύπη μου. «Αν σου κάνει, έχω μια τοπική» συμπλήρωσε. «Πάρ’ την. Η δική μου είναι. Τη διάβασα», μου είπε και μου τη χάρισε. Θα διέγνωσε σίγουρα το σύνδρομο στέρησης που απειλεί όσους έχουν στη μνήμη τους εκτός από μια «γεωγραφία ακρογιαλιών» και μια «γεωγραφία Τύπου», με όλα τα σημεία όπου αναζήτησαν εφημερίδες στη θερινή Ελλάδα. Σούπερ μάρκετ στην Κέρκυρα, χαρτοπωλείο στη Σκύρο, περίπτερο στη Σύρο, παντοπωλείο στη Νίσυρο. Αρχαιότητα…
Ετσι κι αλλιώς απειλούμενο είδος οι εφημερίδες, σαν κατιτίς πολυτελές χωρίς αξία χρήσης, αλλά μόνο με την αξία μιας μακρινής ανάμνησης ή ενός συμβόλου που ξέμεινε ημιαδρανές από την περασμένη χιλιετία, το καλοκαίρι χειμάζονται. Και δυστυχώς, δεν πρόκειται για κρύο λογοπαίγνιο. Δεν χρειάζεται να παραθερίσεις στην περιφερειακή Ελλάδα για να διαπιστώσεις ότι ελάχιστα σημεία πώλησης εφημερίδων έχουν απομείνει, και ελάχιστα φύλλα προμηθεύεται το καθένα, όσα αντιστοιχούν στους σίγουρους πελάτες. Στην ίδια την Αθήνα, όπου το ένα περίπτερο ή ψιλικατζίδικο μετά το άλλο παύουν να διαθέτουν εφημερίδες και περιοδικά, κάθε καλοκαίρι, επί ένα σαρανταήμερο, Ιούλιο – Αύγουστο, πρέπει να κάνεις χιλιόμετρα για να ικανοποιήσεις τον καημό σου. Να πας, π.χ., από τον Νέο Κόσμο στο Παγκράτι ή στην Καλλιθέα. Αν βέβαια είσαι μανιακός εφημεριδοφάγος. Δηλαδή κανονικός, κανονικότατος.
