Ο Ισίδωρος που θα καταφέρει να πάει διακοπές για πέντε ημέρες και η Πολυξένη που δεν θα πάει καθόλου δεν παρηγορούνται με τις απαντήσεις των ειδικών στο ερώτημα, γιατί οι τιμές στην Ελλάδα παραμένουν ψηλά ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη αποκλιμακώνονται.
Ο μισθός τους έτσι κι αλλιώς εξανεμίζεται τάχιστα και έχουν ακούσει πολλές φορές τα διότι: Εισάγουμε ακριβή ενέργεια και προϊόντα με τιμές εκτεθειμένες στις κρίσεις. Είναι στάσιμη η παραγωγή. Είναι ακατέβατοι οι έμμεσοι φόροι. Βαδίζει σε λάθος μονοπάτι η ελληνική οικονομία – ολιγοπωλιακές πρακτικές, πληθωρισμός κερδών και απληστίας, αισχροκέρδεια με άλλοθι τα διεθνή σοκ. Κι αν οι ελληνικοί δείκτες δείχνουν να ευημερούν, οι όποιες αυξήσεις στα εισοδήματα ευθύς ροκανίζονται – από τον «εισαγόμενο πληθωρισμό» ως λέγεται ή από τις εγχώριες τιμές που κινούνται χωρίς θεσμικά αντίβαρα; Το βέβαιο είναι πως η ακρίβεια πλήττει τον πληθυσμό άνισα – τον Ισίδωρο και την Πολυξένη περισσότερο από έχοντες.
Το υψηλό κόστος ζωής έχει πολλές σκοτεινές όψεις. Κοινό τόπο αποτελεί η παγιωμένη πρακτική των πολυεθνικών να πωλούν στην Ελλάδα τα προϊόντα τους ακριβότερα από αλλού· 28,63 ευρώ/κιλό το βρεφικό γάλα στην Ελλάδα, 16,86 στο Βέλγιο. Ατελέσφορο το πλαφόν που επιβλήθηκε προ δυόμισι ετών στο περιθώριο κέρδους των εταιρειών. Μπανανία η χώρα μας. Αλλά και ελληνικά προϊόντα πωλούνται φθηνότερα στο εξωτερικό. Ελληνική μπίρα διατίθεται προς 2,77 ευρώ/λίτρο στη χώρα μας, 1,27 στη Ρουμανία («Κ», Δήμητρα Μανιφάβα, 21.6 και 18.7 αντιστοίχως).
Ατελείωτες είναι οι αφανείς χρεώσεις που αδειάζουν ταχυδακτυλουργικά το πορτοφόλι. Οπως η επιβάρυνση των λογαριασμών ρεύματος των συνεπών καταναλωτών με τα χρέη των ασυνεπών (έξι λεπτά ανά κιλοβατώρα, «Κ», Χρύσα Λιάγγου, 20.7). Η τακτική της μείωσης της ποσότητας του διατιθέμενου προϊόντος με διατήρηση της τιμής. Οι, με το αζημίωτο, αυτόματες αναβαθμίσεις ψηφιακών υπηρεσιών. Οι απανωτές ανατιμήσεις προϊόντων σε τόπους διακοπών… Η επίγνωση της κρυφής αισχροκέρδειας είναι μια πολύ οδυνηρή κατάσταση του νου και της καρδιάς για να καταπνιγεί από την αγία ρουτίνα.
Η χρόνια ακρίβεια αλυσοδένει στη στέρηση. Και εξαφανίζει τα ψήγματα εμπιστοσύνης στους θεσμούς, αυξάνει τη δημοτικότητα των λαϊκιστών και των υπερεθνικιστών, ανάβει φωτιές. Δεν είναι απλώς ένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα, είναι η καμπάνα που χτυπάει εκκωφαντικά στα θεμέλια του πολιτικο-οικονομικού οικοδομήματος. Την ακούει σοβαρά κανείς;
