Από μικρό και από Βλάχο μαθαίνεις ενίοτε την αλήθεια. Για να προσπελάσεις την αλήθεια του Γιώργου Βλάχου πρέπει να διασχίσεις τον ιστό του ιδιωματικού συντακτικού του. «Αυτό που θα επιλέξει ο ελληνικός λαός την Κυριακή των εκλογών», είπε ο αειθαλής βουλευτής Αττικής, «δείχνει τις κινήσεις της επόμενης μέρας». Η εκλογική Κυριακή δείχνει τη μετεκλογική Δευτέρα. Αλλά όχι μόνο: «Ολα μπαίνουν στο τραπέζι και όλα αποκλείονται. Είναι συνάρτηση του τι αποτελέσματα θα έχουμε».
Μπορεί ο βρυχηθμός της νεοκαραμανλικής ντουντούκας να ακούγεται κάπως ασυνάρτητος όταν μεταγράφεται στο χαρτί. Ο Βλάχος πάντως επιχείρησε έτσι να απαντήσει στο αν είναι πιθανή η μετεκλογική συνεργασία της Ν.Δ. με το επωαζόμενο κόμμα Σαμαρά. Και είπε δημόσια αυτό που συζητιέται ζωηρά στην αντιμητσοτακική γαλαρία της Δεξιάς: Ο στόχος των συνιστωσών του νεοδημοκρατικού παρελθόντος είναι να μην ξεπεράσει η Ν.Δ. την επίδοσή της στις ευρωεκλογές. Ενα 28-minus θα επιτρέψει, εκτιμούν, την εξώθηση του Μητσοτάκη σε παραίτηση, ώστε να πάει το κόμμα στις δεύτερες κάλπες με νέα ηγεσία. Ο διάδοχος θα μπορέσει να ενώσει ξανά την παράταξη, ενσωματώνοντας ξανά τον Σαμαρά, ή συνεργαζόμενος με το κόμμα του για τον σχηματισμό κυβερνητικής πλειοψηφίας.
Παρεξηγούν έτσι τον πρώην πρωθυπουργό όσοι ισχυρίζονται ότι τον κινεί τυφλός ρεβανσισμός. Ο Σαμαράς έχει σχέδιο: να διασπάσει τη Ν.Δ. για να μπορέσει να συνεργαστεί μετά μαζί της και να την ξαναφέρει στην εξουσία.
Εκλογική προπαίδεια και αστάθμητη μετεκλογική πραγματικότητα.
Το σενάριο ακούγεται εύλογο, αν υποκύψει κανείς στα τεφτέρια της εκλογικής μπακαλικής: Θα είναι, λένε, η Ν.Δ. στο 25 με 28. Θα τσιμπήσει και κανένα 4-5 ο Σαμαράς. Ε, μετά, στις επαναληπτικές εκλογές, δεν θα πάρει άλλο ένα 5 η Ν.Δ. από την ώθηση που θα της δώσει ο νέος αρχηγός; Θα πλησιάσει κάπως το κατώφλι της αυτοδυναμίας.
Παστρικές προσθέσεις. Δεν είναι σαφές, βέβαια, γιατί αυτό το 5% που θα επαναπατριστεί στη Ν.Δ. θα είναι άλλο, επιπλέον 5% από αυτό που θα έχει μετακινηθεί προς Σαμαρά. Κυρίως, δεν είναι σαφές πώς θα ανακάμψει ένα ηττημένο κόμμα μόλις μέσα σε ένα μήνα επειδή θα έχει νέο πρόσωπο στην ηγεσία, χωρίς το ίδιο το κόμμα να μπορεί καν να ισχυριστεί ότι έχει αλλάξει. Θα έχει τόσο ισχυρή δημαγωγική σαγήνη αυτό το «νέο» πρόσωπο; Θα είναι τόσο χαρισματικό ώστε να έχει καταφέρει να κρατήσει τόσο καιρό το χάρισμά του αθέατο στο μούσκιο; Και πώς θα αποτινάξει από πάνω του την αντίφαση ότι επί οκτώ χρόνια μετείχε ανελλιπώς σε μια κυβέρνηση που θα ζητεί εντολή για να αντικαταστήσει; Θα υπερασπίζεται στην προεκλογική περίοδο την οκταετία 2019-2027 ή θα την αποδομεί; Ή θα δοκιμάσει να τσαλαβουτήσει και στα δύο, αντισυμπολιτευόμενος;
Ολη η –ρητή και άδηλη– αντιμητσοτακική ενέργεια έχει επενδυθεί σε αυτό το νούμερο: Ολα τα λεφτά στο 28. Το κλισέ λέει ότι ο πρώτος κανόνας στην πολιτική είναι να ξέρεις να μετράς. Αλλά ο πρώτος κανόνας είναι η Πρώτη Δημοτικού. Η πραγματικότητα δεν εξαντλείται στην προπαίδεια.
