Το καλύτερο rebranding στον Τσίπρα το έχουν κάνει οι βουλευτές που προσπίπτουν στα σκαλιά της Αμαλίας ικέτες, χωρίς να τους έχει χαρίσει ούτε ένα νεύμα ενθάρρυνσης.
Αυτό το ψυχόδραμα –που άρχισε στον εξώστη του «Παλλάς», συνεχίστηκε με τον Φάμελλο να θέτει το κόμμα του στην υπηρεσία του φορέα που το διέλυσε, και διαρκεί με τις αλλεπάλληλες παραιτήσεις– συνιστά την πιο εμφατική αναγνώριση του αρχηγικού κύρους ενός πολιτικού που έχει χάσει όλες τις εκλογές μάχες που έδωσε από τον Μάιο του 2019 και μετά.
Φεύγουν από τον ΣΥΡΙΖΑ, ομολογώντας ότι χωρίς τον Τσίπρα δεν είναι τίποτε. Τα παίζουν όλα σε ένα πολιτικό κεφάλαιο που πριν από τριάμισι χρόνια φαινόταν χρεοκοπημένο.
Λένε ότι ο πρώην πρωθυπουργός κρατάει στάση «σκληρή» με το να απαξιώνει δημοσίως τους πρώην συντρόφους του και το πρώην κόμμα του ως ξοφλημένους. Αυτός ο πολιτικός σαδισμός δεν θα ήταν εφικτός αν δεν τον νομιμοποιούσαν οι μαζοχιστές που, παραιτούμενοι ο ένας μετά τον άλλον, δηλώνουν τη διαθεσιμότητά τους.
Αλλο σκέτο κομμένος και άλλο κομμένος με σφραγίδα κόμματος.
Επιτρέπουν έτσι σε αυτόν που αναγνωρίζουν ως κυρίαρχο να στήνει ένα θέατρο ανανέωσης, χωρίς πολύ κόπο: Αφού απορρίπτει το «παλιό», στο πρόσωπο των αυτόκλητων λιβανιστών του, μπορεί ο ίδιος να προβάλλει ως «νέος», κι ας ευθύνεται για την ανάδειξη των περισσοτέρων απ’ όσους τώρα περιφρονεί.
Λέει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «έκλεισε τον κύκλο του» σαν να μην ήταν ο ίδιος που άνοιξε και έκλεισε αυτόν τον κύκλο – σαν να μην είχε οδηγήσει πρώτος το κόμμα στην εκλογική τελευτή του.
Είχαν οι παραιτηθέντες, που κόβουν νουμεράκι αναμονής για ένταξη στην ΕΛΑΣ, εναλλακτική επιβίωσης; Μπορούσαν να αποφύγουν τον αυτοεξευτελισμό της μονομερούς προσχώρησης χωρίς «χαρτιά»; Μάλλον όχι. Η πίστη στον Τσίπρα είναι το απονενοημένο τους διάβημα.
Εξίσου εγκλωβισμένοι είναι όμως κι αυτοί που αντιστέκονται. Οσοι έμειναν στον ΣΥΡΙΖΑ –οκτώ όλοι κι όλοι ενεργοί βουλευτές, που έστερξαν στην ψηφοφορία για την αντικατάσταση του Φάμελλου από τη Ρένα Δούρου– δεν θα υπέβαλλαν εαυτούς σε αυτό το ιλαροτραγικό βάσανο αν είχαν έστω και την αμυδρά ελπίδα ότι θα τους δεχόταν ο Τσίπρας. Ξέρουν ότι είναι κομμένοι. Καλύτερα κομμένοι με κόμμα –με γραφεία, σφραγίδα, ΑΦΜ και κρατική επιδότηση– παρά κομμένοι και ρέστοι. Η Δούρου και οι εφτά παρουσιάζουν έτσι το Κούγκι τους ως υπερήφανη αυτοτέλεια.
Δεν είναι λογικό –κάποιοι λένε ότι δεν είναι ούτε ηθικό– να πετάς από πάνω σου το κόμμα που σε έκανε πρωθυπουργό. Για τον Τσίπρα όμως το κόλπο πιάνει. Ο κυνισμός του εκλαμβάνεται ως αρχηγική αποφασιστικότητα. Η αποποίηση της δικής του κληρονομιάς «πουλάει» σαν επανεκκίνηση. Εκανε αποτρίχωση. Και τη φλεξάρει σαν να άλλαξε δέρμα.
