Το ΠΑΣΟΚ πρότεινε για την Προεδρία της Δημοκρατίας τον Τάσο Γιαννίτση, που έχει ταυτιστεί στη συλλογική συνείδηση με τη –διορατική και μάταιη– προσπάθεια μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού το 2001.
Είναι βέβαιο, με βάση τους κανόνες της κοινής λογικής, ότι η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν τον συμβουλεύτηκε πριν καταθέσει την πρότασή της για τη στήριξη των συνταξιούχων, που περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, την επαναφορά της 13ης σύνταξης (σε δύο φάσεις, τον πρώτο και τον τρίτο χρόνο διακυβέρνησης).
Για την κοστολόγηση δεν χρειάζεται να ελέγξει κανείς τους αριθμούς που δίνει το ΠΑΣΟΚ και να τους αντιπαραβάλει με εκείνους που παρουσιάζει η κυβέρνηση. Αρκεί να ανατρέξει στη δημόσια καταγραφή της ετήσιας συνταξιοδοτικής δαπάνης στην Ελλάδα που ξεπερνά τα 33 δισ. ευρώ, αποτελώντας τη μεγαλύτερη κοινωνική δαπάνη της χώρας.
Το μέτρο άλλωστε είναι άδικο, όπως όλα τα οριζόντια μέτρα. Γιατί δεν αφορά μόνο τους χαμηλοσυνταξιούχους, για τους οποίους το ΠΑΣΟΚ προβλέπει (σωστά) ένα νέο ΕΚΑΣ, αλλά όλους: και αυτούς που παίρνουν διπλή ή τριπλή σύνταξη, όσους συνταξιοδοτήθηκαν στα 50, έχουν άλλες πηγές εισοδήματος, μεγάλη ακίνητη περιουσία ή εξακολουθούν να εργάζονται περισσότερο αποδοτικά από ποτέ λόγω εμπειρίας (γιατροί, δικηγόροι, δημοσιογράφοι κ.ά.).
Στην πελατειακή κουλτούρα υπάρχει ευρύτατη συναίνεση – οι διαφορές είναι δυσδιάκριτες, ίσως και ανύπαρκτες.
Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ (2026), οι ηλικίες 65 και άνω αντιμετωπίζουν τον χαμηλότερο κίνδυνο φτώχειας σε σύγκριση με κάθε άλλη ηλικιακή κατηγορία. Επομένως η επιλογή κάθε κόμματος για την κατεύθυνση των πόρων που απορρέουν από τα δημοσιονομικά περιθώρια δείχνει κάτι που δεν έχει καμία σχέση με κοινωνική ευαισθησία.
Οι περισσότεροι από 2,5 εκατ. συνταξιούχοι αποτελούν την πολυπληθέστερη και πιο σταθερή ομάδα ψηφοφόρων (με τη μέση ηλικία ψηφοφόρου άνω των 55 χρόνων) και γι’ αυτό τους αγαπούν τόσο πολύ τα κόμματα.
Γιατί είναι πολύ πιθανότερο να ψηφίσουν, σε σύγκριση με ανέργους, νέους σε αναζήτηση εργασίας, χαμηλόμισθους του ιδιωτικού τομέα.
Σημαίνει αυτό ότι δεν πρέπει να στηριχθούν οι συνταξιούχοι; Οχι βέβαια. Κι αν είναι τόσο δύσκολο για το πολιτικό σύστημα να εντοπίσει με αξιοπιστία ποιοι έχουν πραγματικά ανάγκη, υπάρχουν άλλα οριζόντια μέτρα που θα τους ανακούφιζαν, όπως οι παρεμβάσεις για τη μείωση της ιδιωτικής δαπάνης για την υγεία που αγγίζει σχεδόν το 39% των συνολικών εξόδων (μια ακόμη θλιβερή επίδοση σε σύγκριση με άλλες χώρες της Ε.Ε.).
Αλλά τέτοιου είδους πολιτικές συνδέονται με διαρθρωτικές αλλαγές, δηλαδή μεταρρυθμίσεις, και επομένως δεν έχουν άμεσο ψηφοθηρικό αποτέλεσμα, όπως π.χ. η κατάργηση των περικοπών στις συντάξεις χηρείας (οριζόντια πάντα) στις οποίες προχώρησε η κυβέρνηση. Γιατί στην πελατειακή κουλτούρα υπάρχει ευρύτατη συναίνεση – οι διαφορές είναι δυσδιάκριτες, ίσως και ανύπαρκτες.
