Τις επιτυχίες και τις αποτυχίες της Αστυνομίας, όπως και του Λιμενικού, δεν τις μετράμε με την ίδια ζυγαριά, για να δούμε ποιο τάσι βυθίζεται και ποιο υψώνεται και ν’ αποφασίσουμε ποια βαθμολογία θα βάλουμε στο γραπτό που παραδίδουν οι δυνάμεις ασφαλείας. Το αντίθετο θα βόλευε πολύ, ιδίως όσους κυβερνητικούς και φιλοκυβερνητικούς έχουν εκ των προτέρων έτοιμο το «άριστα» για να το προσφέρουν στους αστυνομικούς και τους λιμενικούς, ό,τι κι αν πράττουν.
«Μα έχουν σώσει χιλιάδες ζωές στο Αιγαίο» ακούμε για τους λιμενικούς κάθε φορά που, υλοποιώντας ενθουσιωδώς (οι περισσότεροι, όχι όλοι, έχουν υπάρξει και παραιτήσεις) τις εντολές των αμοραλιστών πολιτικών προϊσταμένων τους, πρωταγωνιστούν σε βίαιες επαναπροωθήσεις ή σε τραγωδίες σαν της Πύλου ή του Αγαθονησιού. Τέτοια άλλοθι, δήθεν ακράδαντα αλλά στην πραγματικότητα διάτρητα, τα επινοούν η ηθική αναλγησία και η ψυχική ψυχρότητα ανθρώπων που χαρακτηρίζουν εκ προοιμίου όχι απλώς αναμενόμενο αλλά ανεκτό τον θάνατο των θαλασσοδαρμένων, και επιπλέον «διδακτικό» για όσους Ασιάτες ή Αφρικανούς σκέφτονται να προσφυγεύσουν. Ανάμεσα στο «διδακτικός» και το «επιθυμητός» η απόσταση μοιάζει τεράστια. Δεν είναι όμως, αν κρίνουμε από την κανιβαλιστική ρητορική των αξιωματούχων ξενηλατών.
Και με τους «θριάμβους» και τις εξόφθαλμες και συχνά φονικές «αστοχίες» της Αστυνομίας το όχι ισχύει. Η εξάρθρωση δύο ή πέντε μαφιόζικων οργανώσεων (στις οποίες αρκετά συχνά συμμετέχουν και ένστολοι), όταν δρουν ακώλυτα ντουζίνες, και η διαλεύκανση εγκλημάτων πολλά χρόνια μετά την τέλεσή τους, όπως του εγκλήματος κατά των εργαζομένων της Marfin, δεν ισοφαρίζουν τα συχνά επεισόδια βαριάς παραβατικότητας αστυνομικών που το έχουν δέσει κόμπο πως «αυτοί είναι το κράτος», άρα μπορούν να δρουν με τα χέρια λυμένα και τις πολυδιαφημισμένες κάμερές τους κλειστές. Είναι νοσηρό και χυδαίο να βάζουμε στο ένα τάσι (για να τα πατσίσουμε) τη σύλληψη υπόπτων, που ίσως αποδειχθούν αθώοι, όπως συνέβη τις δύο προηγούμενες φορές που «εξιχνιάστηκε» το φονικό της Marfin, και στο άλλο τη δολοφονία του εικοσάχρονου στο Αργος. Για τον οποίο αρχικά διοχετεύθηκε αρμοδίως η «είδηση» πως είναι Ρομά, ώστε να φτιαχτεί κλίμα, ώσπου ακούσαμε σε βίντεο τον έναν αστυνομικό να λέει «κάτω ο Τουρκαλάς», ο εθνικός εχθρός δηλαδή. Ούτε εξολοθρευτέος «βρωμόγυφτος» ήταν το θύμα ούτε «Τουρκομπουνταλάς». Ενα πανικόβλητο παιδί ήταν. Μα είκοσι σφαίρες για ένα άοπλο φυγάδα;
