Εσαεί επίκαιρη, ευρείας χρήσης, και συχνά κακοποιημένη στη λογοδοσία της η φράση «ο κύβος ερρίφθη», λατινιστί «alea jacta est». Φέρεται να την εκστόμισε ο Ιούλιος Καίσαρ παραβιάζοντας συνοδεία επίλεκτης λεγεώνας το 49 π.Χ. το γεωγραφικό σύνορο-θέσφατο του ρωμαϊκού νόμου, καταλύοντας την καλούμενη δημοκρατία. Κατέστησε έτσι τον ανυπόληπτο Ρουβίκωνα από τους πλέον αναγνωρίσιμους ποταμούς παγκοσμίως· για εμάς μαζί με τους Εβρο, Αμαζόνιο, Νείλο, Πηνειό, Αξιό, Δούναβη, Αχέροντα, Σηκουάνα, Γιανγκτσέ κ.λπ.
Ο Φαρνάκης Β΄, γιος του ξακουστού Μιθριδάτη ΣΤ΄, υπονόμευε τον πατέρα του καθώς αδημονούσε να αποκατασταθεί επαγγελματικά. Οταν έγινε βασιλιάς του Πόντου πίστεψε πως θα σκίαζε τη φήμη του Μακεδόνα Αλέξανδρου. Επέκτεινε τα σύνορα της επικράτειάς του εισβάλλοντας στη μύτη των Ρωμαίων. Ο Ιούλιος Καίσαρ που περνούσε ημέρες και νύχτες καθολικής αποδοχής στην Αίγυπτο, έσπευσε σε επιχείρηση συνετισμού του και στη μάχη των Ζήλων το 47 π.Χ., εξαφάνισε από προσώπου γης τον στρατό του Φαρνάκη ο οποίος διέφυγε για να σκεφθεί το μέλλον του.
Veni, vidi, vici ήταν το μήνυμα που έστειλε, με προ-Ναπολεόντειο αυτοπεποίθηση στη Σύγκλητο ο Καίσαρ, υπενθυμίζοντας την ισχύ του ενός. Ηλθα, είδα, νίκησα· ένα δεύτερο τη τάξει τσιτάτο του που επέζησε ως σύνοψη ταχύτατης, δίχως εκπτώσεις, αποτελεσματικότητας. Η ψυχή του Φαρνάκη γαλήνεψε πολλούς αιώνες μετά όταν ο γνωστός λιμπρετίστας Αντόνιο Μαρία Λουτσίνι έγραψε γι’ αυτόν και ο Βιβάλντι συνέθεσε την όπερα «Φαρνάκης».
Το 44 π.Χ. ο Βρούτος, ο Κάσσιος και τα άλλα παιδιά, ύστερα από θαυμαστή προετοιμασία, με τεχνογνωσία συναδέλφων τους συγκλητικών, διέβησαν άλλον Ρουβίκωνα κατακρεουργώντας τον στρατηλάτη – συγγραφέα. Kακά τα ψέματα, το φρικτό τέλος έδωσε προστιθέμενη αξία στην υστεροφημία του. Αν δεν είχε σφαγιασθεί, ο Σαίξπηρ ίσως γύριζε σελίδα. Βρούτος και Κάσσιος βρέθηκαν το 42 π.Χ. στους Φιλίππους (έξω από την Καβάλα) απέναντι στις λεγεώνες του Οκταβιανού και του Μάρκου Αντώνιου, διψασμένων για εκδίκηση εις το όνομα του νεκρού Καίσαρος. Οι διωκόμενοι πολέμησαν με γενναιότητα, το πεδίο της μάχης έγινε λίμνη αίματος. Ηττήθηκαν. Το μέλλον τους ήταν προδιαγεγραμμένο αν έπεφταν στα χέρια των εχθρών εν μέσω εμφυλίου. Ο Κάσσιος ικέτεψε έναν δούλο του να τον σκοτώσει. Ο Βρούτος, έχοντας κάνει ζηλευτές σπουδές φιλοσοφίας, έπεσε με ορμή πάνω στο ξίφος του το οποίο στήριζε πιστός φίλος. Ηταν η αφοσίωση στη δημοκρατία που όπλισε το χέρι του Βρούτου εναντίον του Καίσαρα; Μια ερμηνεία της κλειδαρότρυπας θέλει να επικρατεί το αξερίζωτο μίσος γι’ αυτόν λόγω της μακρόχρονης ανάρμοστης σχέσης που διατηρούσε με τη μητέρα του· οργίαζαν τα social της αρχαιότητας.
Το ιστορικό ερώτημα έως σήμερα δεν έχει απασχολήσει, παρουσία ειδικών καλεσμένων, κάποιο πρωινάδικο/μεσημεριανάδικο της tv.
