Εξακολουθεί να είναι ακατανόητο, για πολλούς, πώς ένας πρώην πρωθυπουργός που πήρε την εξουσία εκμεταλλευόμενος την οργή του κόσμου και υποσχόμενος λεφτόδενδρα, οδήγησε τη χώρα σύρριζα στον γκρεμό, υπογράφοντας τελικά αχρείαστο τρίτο μνημόνιο, κλείνοντας τις τράπεζες και φορτώνοντας με χρέος επιπλέον 100 δισ. ευρώ, εξακολουθεί να έχει «πέραση» στους πολίτες. Πόσο μάλλον, όταν είναι φανερό ότι δεν έχει αλλάξει σε τίποτε απ’ όσα πίστευε και απλώς «μακιγιάρει» τις θέσεις του ώστε να εμφανιστεί πιο μυαλωμένος και μετριοπαθής.
Επί της ουσίας, όμως, λέει μία από τα ίδια… Πάλι με τις τράπεζες τα βάζει, πάλι θεωρεί πανάκεια για την οικονομία τη φορολόγηση των υπερπλουσίων – πώς θα γίνει άραγε; Πάλι τάζει είσοδο στα πανεπιστήμια χωρίς εξετάσεις, πάλι μιλάει για δίκαιη ανάπτυξη, ήθος και εντιμότητα.
Λες και ο ίδιος είναι ο άμεμπτος Aγιος Αλέξης. Που δεν προσπάθησε να βάλει τους πολιτικούς αντιπάλους του φυλακή στην υπόθεση Novartis με βάση κατασκευασμένες καταθέσεις ψευδομαρτύρων και φανερή χειραγώγηση της Δικαιοσύνης. Που δεν επιχείρησε να περάσει –με εκβιαστικό τρόπο από τον Aρειο Πάγο– νόμο για τον έλεγχο των τηλεοπτικών καναλιών και να δώσει άδειες σε «δικούς του» επιχειρηματίες με οικονομική εγγύηση ανύπαρκτα «βοσκοτόπια». Που δεν παρακολουθούσε τους υπουργούς του μέσω της ΕΥΠ, ούτε επιχείρησε να αποσείσει από την κυβέρνησή του τις ευθύνες για την τραγωδία στο Μάτι. Και φυσικά, δεν είχε στενές σχέσεις με μεγάλους επιχειρηματίες, φροντίζοντας για τα συμφέροντά τους. Και στο πλαίσιο της άμεμπτης ηθικής του, δεν αποκαλύπτει τους χορηγούς και χρηματοδότες του στο νέο κόμμα.
Θυμίζω ότι πριν από μερικούς μήνες ο κ. Τσίπρας εξιστόρησε με τη δική του οπτική το εξάμηνο της παλαβής διαπραγμάτευσης της κυβέρνησής του με τους δανειστές –στο βιβλίο του «Ιθάκη»– χωρίς να μετανοεί για τη λανθασμένη και επικίνδυνη για τη χώρα στρατηγική του, χωρίς να παραδέχεται τις άθλιες επιλογές συνεργατών, στους οποίους φόρτωσε όλα τα λάθη της διακυβέρνησης, και χωρίς να ζητήσει συγγνώμη από το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. που τους χαρακτήριζε «προσκυνημένους», «προδότες» και «γερμανοτσολιάδες», επειδή ακολούθησαν τις επιταγές της τρόικας για να σωθεί χώρα.
Παρ’ όλα αυτά τα κεφαλαιώδη πολιτικά ολισθήματα, την αμετανόητη στάση του και τις συνεχείς απρέπειές του, ο πρώην πρωθυπουργός εμφανίζεται να θριαμβεύει στις δημοσκοπήσεις. Συγκεντρώνει με ευκολία ποσοστό μεγαλύτερο από αυτό του ΠΑΣΟΚ, υστερώντας όμως τουλάχιστον κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες από τη δημοτικότητα της Ν.Δ. «Οταν σε ένα 24ωρο από την εξαγγελία του νέου κόμματος γίναμε αξιωματική αντιπολίτευση, τότε σε λίγους μήνες θα γίνουμε κυβέρνηση», δηλώνει.
Θα πείτε –και σωστά– ότι είναι πολύ νωρίς για να συμπεράνει κάποιος ότι τα ποσοστά αυτά θα παραμείνουν έτσι και μετά το καλοκαίρι, όταν ο κ. Τσίπρας δεν έχει δώσει καν δείγμα γραφής για το πρόγραμμά του και τους συνεργάτες του. Ωστόσο η αυτοπεποίθηση του πρώην πρωθυπουργού και η επικοινωνιακή του δεινότητα είναι καταλυτικές για τη μεγάλη δημοφιλία του, η οποία μπορεί να είναι το μοναδικό κριτήριο για κάποιους πολίτες για να τον ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές.
Κάτι που ανεβάζει ψηλότερα τον πήχυ για το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του, ο οποίος εξακολουθεί να μην πείθει τον κόσμο ότι έχει προφίλ πρωθυπουργού. Είτε γιατί ο κ. Ανδρουλάκης είναι μονίμως συνοφρυωμένος και διαμαρτυρόμενος είτε γιατί εξακολουθεί να μην εμπνέει εμπιστοσύνη στους ψηφοφόρους της Κεντροαριστεράς. Εχει, μάλιστα, χαμηλότερα ποσοστά δημοφιλίας από το κόμμα του οποίου ηγείται.
Παραμένει, όμως, αίνιγμα πώς ένα κόμμα με βαθιές ρίζες στην ελληνική κοινωνία, με στάση ευθύνης την εποχή της χρεοκοπίας και με επεξεργασμένες προτάσεις για όλα τα σοβαρά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας δεν μπορεί να ανακάμψει δημοσκοπικά. Δεν τα κατάφερε ακόμη και την περίοδο παραίτησης Τσίπρα, με τον ΣΥΡΙΖΑ να φυλλορροεί και με πολλούς ψηφοφόρους της Ν.Δ. να δηλώνουν απογοητευμένοι από την οικονομική κατάσταση της χώρας.
Πολλοί στο ΠΑΣΟΚ πιστεύουν, βέβαια, ότι οι δημοσκοπήσεις δεν καταγράφουν την πραγματική εικόνα του κόμματος στην επαρχία, όπου η δημοφιλία του είναι πολύ υψηλότερα από τις αστικές περιοχές. Ολοι, πάντως, θεωρούν ότι αυτές είναι οι πιο κρίσιμες εκλογές για το κόμμα. Αν μείνει στην τρίτη θέση, θα καταποντιστεί υπέρ της ΕΛΑΣ, σε περίπτωση νέας εκλογικής διαδικασίας. Μέσα στο γενικότερο αδιέξοδο υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν ότι η μόνη επιλογή που έχει το ΠΑΣΟΚ για να ταρακουνήσει τα νερά και να αποκτήσει την πρωτοβουλία είναι να κάνει μια δραματική χειρονομία. Ο πρόεδρος του κόμματος να παραιτηθεί, για να αναδειχθεί μια νέα ηγεσία στο ΠΑΣΟΚ, που θα είναι πιο επικοινωνιακή και θα κάνει μεγαλύτερο γκελ σε ευρύτερα κοινά της ελληνικής κοινωνίας. Πώς το είχε πει η αείμνηστη Μελίνα; Πρόεδρε, δεν αρέσουμε πια…
