Πριν από λίγο καιρό χρειάστηκε να μεταφέρω τη σύζυγό μου στα επείγοντα με τριπλό κάταγμα στον ώμο. Ασχημο σπάσιμο. Και η διαδρομή από το σπίτι, στην άκρη της πειραϊκής χερσονήσου (Σχολή Ναυτικών ∆οκίμων), έως το νοσοκομείο την έκανε έτι οδυνηρότερη. Αν και η απόσταση ήταν μικρή και οδηγούσα όσο πιο μαλακά γινόταν, μετρήσαμε τις λακκούβες της διαδρομής αμφότεροι, με κακούς μορφασμούς και πνιχτές φωνές. Αναξιοπρέπεια. Πάρτε όποιον δρόμο θέλετε. Την Ελευθερίου Βενιζέλου, που, παρότι φρεσκοασφαλτοστρώθηκε πριν από λίγα χρόνια, έχει ήδη «κάτσει» σε ορισμένα σημεία. Α, το έμπα της, όπως στρίβεις από Λαμπράκη, είναι διαχρονικό τεστ για τις αναρτήσεις σωμάτων και οχημάτων. Πάρτε την Ηρώων Πολυτεχνείου, την πολύπαθη λεωφόρο Χατζηκυριακού, τη Φρεαττύδος. Διαλέξτε έναν δρόμο και μετρήστε λακκούβες, μπαλώματα, φθορές και ανωμαλίες. Μα, προς Θεού, μην μπείτε στις γειτονιές. Η κόλασις του Δάντη. Θέλετε να πούμε για το λιμάνι; Απόγνωση. Και όχι μόνο για την ποιότητα του οδοστρώματος. Η καθημερινή κίνηση, ιδίως τις Παρασκευές και τα καλοκαίρια, λόγω της αυξημένης τουριστικής, εμπορικής και εμπορευματικής κίνησης, εξελίσσεται σε έμφραγμα. Κόμπος στον λαιμό, πλάκωμα στο στήθος. Ποιος σχεδίασε έτσι τις ροές; Ρωτήστε οποιονδήποτε Πειραιώτη πώς διαλυόμαστε καθημερινά. Θέλετε να πούμε για τα διπλοπαρκαρισμένα; Διασχίστε τη Λαμπράκη από το Ρολόι προς την Ευαγγελίστρια. Την ακτή Μιαούλη, απέναντι από τα κρουαζιερόπλοια. Η χρόνια παραβατικότητα ημών των ασυνειδήτων, όταν μένει ατιμώρητη, γίνεται άλλη μία θηλιά στην πειραιώτικη καθημερινότητα.
Και όταν γίνονται έργα, εεε, τι πανηγύρι! Η ανάπλαση των οδών Κλεισόβης και Καρπάθου ήταν ευπρόσδεκτη. Ξέρετε όμως τι ταλαιπωρία πέρασαν οι κάτοικοι; Σαν καφκικό διήγημα. Και τα πέριξ απότομα, ανηφορικά στενά ξέρετε με τι τα έστρωσαν πριν από λίγα χρόνια; Με τσιμεντοχάλικο! Σκίζουν τα πόδια τους γιαγιάδες και εγγόνια, τρώγονται τα λάστιχα των αυτοκινήτων και αιωρείται μονίμως μια τριτοκοσμική σκόνη που βρωμίζει τα σπίτια μας. Αυτό θεωρήθηκε η ενδεδειγμένη λύση; Σε ποιον αιώνα ζούμε; Ας έρθουν οι υπεύθυνοι να περπατήσουμε και να οδηγήσουμε μαζί τον Πειραιά. Μία ώρα αρκεί. Τον Πειραιά τον λατρεύουμε οι Πειραιώτες. Είναι μια χώρα ολάκερη, πολυστρωματική, περιπετειώδης. Μια πόλη με προίκα πολύτιμη και τεράστιες δυνατότητες. Μια πόλη ομορφάσχημη· αν και αυτό δεν θα μας ακούσετε ποτέ να το παραδεχόμαστε φωναχτά. Δεν σηκώνουμε κακή κουβέντα για τον Πειραιά. Είναι το λιμάνι μας. Το λιμάνι των λιμανιών. Το κακό, όμως, έχει παραγίνει. Γυρίσαμε συνειδητά πριν από χρόνια στον γενέθλιο Πειραιά. Εδώ ζούμε πια το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας. Αλλά για πόσο ακόμη θα αντέξουμε να μένουμε σε μια πόλη που δείχνει να μην αγαπά τους κατοίκους της;
