Η πρόσληψη της Ιστορίας πολλές φορές παραπλανά, ειδικά όταν γίνεται χωρίς προσπάθεια απεγκλωβισμού από την αντανακλαστική αντίδραση του ανθρώπινου νου στον παρόντα χρόνο: στην εγγενή αισθητηριακή αντίδραση που φέρνει το παρόν σε απευθείας σύνδεση με το παρελθόν δηλαδή, προκειμένου να αιτιολογήσει μια εξέλιξη. Ετσι, η πολιτική συνδέεται με την Ιστορία και η «Ιστορία» γίνεται αναπόδραστη αλήθεια. Το 2026 ήταν ένα έτος που μπορεί στο μέλλον να αποδειχθεί κομβικό για τη Μέση Ανατολή. Ή μήπως τη Δυτική Ασία, καθώς ο όρος «Μέση Ανατολή» συνδέεται με τη ματιά των Αγγλοσαξόνων του 19ου αιώνα.
Το 2026 του Γρηγοριανού ημερολογίου είναι το 1448 των Μουσουλμάνων. Και το 5787 των Εβραίων, που θεωρούν ότι όλα οδηγούν σε μια τελική σύγκρουση, κάποια στιγμή στο τέλος της Ιστορίας. Η αδυναμία απεμπλοκής από όλη αυτή την επαναλαμβανόμενη σειρά συγκρούσεων στην περιοχή από την ακτή του Λεβάντε μέχρι τον Περσικό Κόλπο λειτουργεί για κάποιους ως απόδειξη ότι η ώρα του τελικού ξεκαθαρίσματος λογαριασμών μπορεί και να πλησιάζει. Σε αυτόν τον χώρο των πανάρχαιων πολιτισμών (για τους Βυζαντινούς το έτος θα ήταν το 7534 από κτίσεως κόσμου, ημερολόγιο που το Οικουμενικό Πατριαρχείο χρησιμοποιούσε έως τα μέσα του 18ου αιώνα και η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ακόμη αργότερα) οι «τελικές συγκρούσεις» ήταν στην πραγματικότητα επαναλαμβανόμενες από την αυγή του (καταγεγραμμένου) χρόνου. Από τους Αιγυπτίους, τους Χετταίους και τους Ασσυρίους, στους Πέρσες και τα διάδοχα ελληνιστικά βασίλεια και μετά στους Ρωμαίους, τους καθ’ ημάς Ανατολικούς Ρωμαίους και τους Σασσανίδες και ύστερα τους Αραβες και τους Οθωμανούς, ο χώρος αυτός λόγω της γεωγραφίας του έγινε χώρος συνάντησης πολιτισμών, χωνευτήρι και ταυτόχρονα βίαιη μαία των μονοθεϊστικών θρησκειών.
Η αέναη κίνηση της Ιστορίας δεν αρκεί από μόνη της για να στοιχειοθετήσει κάποιο ρυθμό, μια επανάληψη, ίσως μια νόρμα, ένα ενιαίο μοτίβο. Η επίκλησή της είναι ακόμη πιο «ύπουλη», διότι στοχεύει στο εξίσου ολισθηρό πεδίο της συλλογικής συνείδησης. Στο εφήμερο, πολιτικό, οι συλλογικές αυτές αντιλήψεις εργαλειοποιούνται, με σκοπό να παρουσιάσουν τον αναπόφευκτο «θρίαμβο» της μιας αφήγησης απέναντι σε μιαν άλλη. Ανεξαρτήτως ισχυρισμών, η Ιστορία για το σήμερα και το αύριο της Μέσης Ανατολής –και μαζί με αυτό μιας ευρύτερης περιοχής η οποία συνδέεται με τρόπο άμεσο και με την Ελλάδα ως δομικό μέρος αυτής της γωνιάς του κόσμου– δεν έχει ακόμη γραφτεί. Γι’ αυτό και όλοι όσοι λαμβάνουν αποφάσεις πρέπει να κοιτούν με καθαρότητα τα γεγονότα και τις προοπτικές τους και όχι τις αφηγήσεις που συνήθως εξαντλούνται μέσα στα μυαλά στα οποία κατασκευάζονται.
