Η πιο σημαντική μετακίνηση του ανασχηματισμού ήταν αυτή που δεν έγινε. Ο Παύλος Μαρινάκης δεν πήγε στη θέση του Κωνσταντίνου Κυρανάκη, όπως προεξοφλούσαν «κυβερνητικές πηγές» εμπλεκόμενες αυτοπροσώπως στα σενάρια που οι ίδιες διακινούσαν. Ακυρώνεται έτσι μαζί με τη μετακίνηση και η φιλολογία που τη συνέδεε με τον χρόνο των εκλογών.
Η ίδια η αιτία των αλλαγών ήταν η πλήρωση μιας θέσης που μάλλον κανένας (κανονικός) πολίτης δεν θυμόταν ότι είχε μείνει κενή. Ποιος ήταν γραμματέας της Ν.Δ. πριν από τον Κυρανάκη; Γιατί έφυγε; Τι έκανε προτού φύγει; Σε αυτά τα ερωτήματα μπορεί να δώσει τη σωστή απάντηση μόνο ένας μικρός κύκλος ανθρώπων της αθηναϊκής παραπολιτικής αγοράς. Οχι μόνο επειδή το πρόσωπο που διαδέχθηκε ο Κυρανάκης ήταν, απ’ όπου πέρασε, ανεπαισθήτου αποτυπώματος. Αλλά κι επειδή το ίδιο το αξίωμα –ο επιστάτης της κομματικής κουζίνας– χάνει σε σημασία όταν το κόμμα έχει προ πολλού μετασχηματισθεί σε κυβερνητικό μηχανισμό. Οταν έχει μετακομίσει σύσσωμο εκτός της φυσικής του έδρας – κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Τι κόμμα έχει γίνει σήμερα η Νέα Δημοκρατία, ύστερα από επτά χρόνια στην εξουσία; Πώς την έχει αλλάξει αυτή η περιπέτεια; Το 2019 ήταν πολύ εύκολο να βρεις το στίγμα της. Την όριζε η αντίθεση με τον αντίπαλό της. Η Ν.Δ. αντιπροσώπευε ό,τι δεν ήταν ο Τσίπρας. Επαγγελλόταν το μετα-ιδεολογικό και πολυσυλλεκτικό αίτημα της επιστροφής στην κανονικότητα.
Σήμερα, η φυσιογνωμία της Ν.Δ. έχει ρυτιδωθεί από τη φθορά. Για τους φυσικούς αντιπάλους της –την επίσημη αντιπολίτευση– είναι ένα κόμμα «καθεστωτικό» έως και «ακροδεξιό» – όπως αναθεματίστηκε και από την πρώτη στιγμή ο νέος γραμματέας της.
Ποιος ήταν γραμματέας της Ν.Δ. πριν από τον Κυρανάκη; Τι είχε κάνει;
Ταυτόχρονα, όμως, για την εσωτερική αντιπολίτευση –μέσα στη Ν.Δ. και στις ακρώρειές της– το κυβερνών είναι ένα κόμμα «μεταλλαγμένο» και «πασοκοποιημένο» που έχει χάσει την επαφή του με τη συντηρητική του βάση. Τι από τα δύο ισχύει;
Μάλλον, τίποτε από τα δύο. Τα τελευταία χρόνια δεν έχει αναπτυχθεί εντός της κανένας ιδεολογικού χαρακτήρα διάλογος. Ακόμη και τα θέματα που υψώνονται ως σημαίες –όπως η ισότητα στον γάμο ή τα ελληνοτουρκικά– χρησιμοποιούνται μάλλον ως όπλα στον εσωτερικό ανταγωνισμό εξουσίας, παρά εκφράζουν αποκλίνοντα ρεύματα. Τα ζητήματα υψηλού κόστους, όπως το σύστημα διανομής των αγροτικών επιδοτήσεων, μόνο δογματικής φύσεως δεν είναι.
Το πρόβλημα για τη Ν.Δ. είναι μάλλον η διευρυνόμενη απόσταση μεταξύ Κέντρου και περιφέρειας – όχι μόνο Αθήνας και επαρχίας, αλλά και αστικού κέντρου και αττικής περιφέρειας, βορείων και δυτικών προαστίων.
Ο νέος γραμματέας μπορεί να πουλήσει φρόνημα. Το έχει κάνει στο παρελθόν. Αλλά η γεφύρωση της απόστασης Κέντρου – περιφέρειας απαιτεί κάτι (πολύ) περισσότερο από ντουντούκες κομματικού οπαδισμού.
