Πρώην πρωθυπουργός επανέρχεται λιγότερο από τρία χρόνια μετά την απόσυρσή του από την πολιτική. Είχε συντριβεί με 17,8%. Οι δημοσκοπήσεις τού δίνουν στη φαντεζί επανεκκίνησή του γύρω στο 15%. Είναι άραγε αυτό επιτυχία; Ερχεται ο Τσίπρας με φόρα;
Αυτή η πρώιμη επίδοση της επανέκδοσης του Τσίπρα, η χαμηλότερη της συντριβής, σχολιάζεται σαν θριαμβευτικό come-back. Γιατί; Επειδή λειτουργεί αυτομάτως η σύγκριση με την υπόλοιπη αντιπολίτευση – και ιδίως το ΠΑΣΟΚ. Από τον Ιούνιο του 2023, όλο το γήπεδο ήταν του ΠΑΣΟΚ. Ο ΣΥΡΙΖΑ απασχολούσε στην αρχή την επικαιρότητα μόνο με τους σπασμούς της ιλαροτραγικής του διάλυσης. Το κόμμα που από εύνοια της τύχης βρέθηκε στην αξιωματική αντιπολίτευση, δεν κατάφερε να εδραιωθεί εκεί. Και ποιος φταίει γι’ αυτό; Τα media. Τα συμφέροντα. Οι δημοσκόποι. Οι υπονομευτές.
Πρώτος στη σκιώδη λίστα των υπονομευτών τοποθετείται ο δήμαρχος Αθηναίων, που πίστεψε ότι μπορούσε να ηγηθεί του ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν τα κατάφερε. Γραμμή πάντως δεν άλλαξε. Τόσο πριν όσο και μετά την ήττα του στην εσωκομματική αναμέτρηση, ο Δούκας υποστήριζε μια επανάληψη του «πειράματος της Αθήνας» στον στίβο της κεντρικής πολιτικής. Θεωρώντας ότι η δική του επικράτηση στον δήμο ήταν προϊόν ενός αντιδεξιού μετώπου ΠΑΣΟΚ με ΣΥΡΙΖΑ, δεν κουράστηκε να υποστηρίζει τη σύγκλιση των χώρων. Δεν κουράστηκε κυρίως να αφορίζει την άποψη ότι το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να συμβάλει σε κυβερνητική διέξοδο, ακόμη κι αν χρειαζόταν να συνεργαστεί με τη Ν.Δ., θέτοντας τους δικούς του όρους.
Χρειάζεται το ΠΑΣΟΚ στρατηγική συνεργασιών; Ή αρκεί η απόρριψή τους;
Το ένα σκέλος της στρατηγικής Δούκα –«όχι» στη Ν.Δ.– θεσπίστηκε ως καταστατική επιλογή στο πρόσφατο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Η δική του επιμονή εκμαίευσε την «κανονιστική» κομματική δέσμευση. Το δεύτερο σκέλος, που ο δήμαρχος διατυπώνει τώρα, καλώντας τη Χαριλάου Τρικούπη να σκεφτεί και να προετοιμάσει μια μετεκλογική συνεργασία με το κόμμα Τσίπρα, δεν είναι άραγε η λογική συνέχεια του συνεδριακού ψηφίσματος;
Οχι, θα πουν οι προεδρικοί. Το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα αυτόνομο, αμόλυντο, απρόσιτο – και περιφρουρεί την ύπαρξή του με έναν αέναο διμέτωπο αγώνα, μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες και να γίνει το ίδιο ξανά αυτοδύναμο.
Στη Χαριλάου Τρικούπη ασχολούνται τώρα με τον χρονισμό της δήλωσης Δούκα και τα κίνητρά του. Αναζητούνται πάλι τα ίχνη μιας συμπαιγνίας, ενώ είναι παλιά και ορατή η στρατηγική σύγχυση του κόμματος, που ούτε στον πολυκομματικό ανταγωνισμό της αντικυβερνητικής διαμαρτυρίας μπορεί να ξεχωρίσει, ούτε το νεοδημοκρατικό μονοπώλιο της «κυβερνησιμότητας» φάνηκε ικανό να αμφισβητήσει.
Φταίνε τα πρόσωπα; Φταίει ο Δούκας, που στην εσωκομματική κάλπη έχασε το κόμμα και στο συνέδριο έμεινε χωρίς εσωκομματικά ερείσματα; Μπορεί να φταίει ο ηττημένος –και παραγκωνισμένος στο πίσω κάθισμα– και να μην έχει ευθύνη ο οδηγός;
