Πιάστε τα ακρόβουνα και τις κοιλάδες. Ερχεται αντάρτης. Κλέφτης. Παλικάρι. Ερχεται το κόκκινο αστέρι της ΕΛΑΣ.
Αν διάβαζε κανείς μόνο τις αναλύσεις για το όνομα, χωρίς να έχει δει με τα μάτια του τα αποκαλυπτήρια του νέου κόμματος, θα νόμιζε ότι ο Τσίπρας έχει αφήσει μούσι και εμφανίστηκε στην Αποστόλου Παύλου καβάλα στο άλογο, με τα φυσεκλίκια χιαστί στο στέρνο. «Αριστερή», λέει, «στροφή». Ή, καλύτερα, επιστροφή.
Ομως, αυτά τα σύμβολα ήταν μέρος μιας επικοινωνιακής συνταγής στην οποία είχαν αναμειχθεί κι άλλες πρώτες ύλες και καρυκεύματα. Το μαϊμούδισμα της ανδρεϊκής χορογραφίας· το λευκοντυμένο κοριτσάκι· οι «πατριωτικές» ανταύγειες στα κόκκινα, που είχαν ήδη νερωθεί προληπτικά με την αναφορά στην Μπαρτσελόνα: όλη αυτή η διαφημιστική προμελέτη συνιστά μάλλον στροφή στη σόου μπιζ, παρά στην Αριστερά.
Αλλωστε, «κόμμα» και δη «αριστερό», με τις τοπικές οργανώσεις βάσης του, τις συνιστώσες του και τα πολιτικά γραφεία του, δεν υπάρχει. Και δεδηλωμένος σκοπός είναι να μην υπάρξει. Να μην ξανατυλιχτεί το χάρισμα του ενός σε ένα συριζώδη ιστό αριστερού συντηρητισμού. Υπάρχει μόνο ο επικεφαλής και η σκηνοθεσία που προορίζεται να τον επανασυστήσει μέσα από τις φωταψίες.
Οταν οι διακηρύξεις ξεκινούν με stand-up comedy.
Το γεγονός ότι η ιδρυτική παράσταση ξεκίνησε με ένα σκετσάκι α λα stand-up comedy, με δύο ηθοποιούς, είναι ενδεικτικό της πρόθεσης να εκτυλιχθεί το εγχείρημα με όρους θεάματος. Μπορεί η εκτέλεση να ήταν ερασιτεχνική – μπορεί ο Χειλάκης και η Τουμασάτου να διάβαζαν τις ατάκες, που είχαν γραφτεί για να προκαλέσουν την αναψυχή των συγκεντρωμένων. Η πρόθεση, όμως, δεν αλλάζει: Δεν σας ζητάμε να θυμώσετε, λέει ο «νέος» Τσίπρας στο κοινό του. Δεν σας ζητάμε να φωνάξετε. Σας ζητάμε να χαλαρώσετε και να το διασκεδάσετε.
Από αυτήν την άποψη, το λανσάρισμα σχεδιάστηκε για να προσαρμόσει το παλαιό προϊόν στις συνθήκες του σύγχρονου –σοσιαλμιντιακού– περιβάλλοντος. Και το «ΕΛΑΣ»; Και το κόκκινο αστέρι;
Ακόμη και τα συστατικά αυτά, που ανασύρονται από το σκευοφυλάκιο, υποβάλλονται σε διαφημιστική χρήση για τη συσκευασία του προϊόντος. Οχι για να το κάνουν αριστερό, αλλά αριστερόμορφο· για να διεγείρουν τα ψυχικά αντανακλαστικά του κοινού. Είναι μια βουκολική σφυρίχτρα –whistle, θα το έλεγαν στην κοιτίδα του marketing– για να συναχθεί το ποίμνιο.
Οι επαγγελματίες που συμβουλεύουν τον Τσίπρα το ξέρουν: Μπορεί να κάνεις κόμμα χωρίς οργανώσεις – χωρίς αυτούς τους θαλάμους της αέναης ομφαλοσκόπησης. Μπορεί να κάνεις κόμμα χωρίς κατασταλαγμένο πρόγραμμα. Αλλά κόμμα χωρίς εξασφαλισμένη πελατεία άνω των 50 –αυτών που μπορούν να αναγνωρίσουν τα παλιά σημάδια και να συγκινηθούν από αυτά– καλύτερα να μην κάνεις. Αυτοί φτάνουν πάντα μέχρι το παραβάν. Αυτοί θα υποκύψουν στη σφυρίχτρα που τους οδηγεί στην ψυχοπολιτική τους ρουτίνα.
