Υπάρχει εκείνη η παλιά γελοιογραφία του New Yorker: Ο Τσε, με τη γνωστή αγέρωχη πόζα του guerrillero heroico, φοράει ένα Τ-shirt. Το Τ-shirt έχει πάνω ένα πορτρέτο του Bart Simpson.
Ο γελοιογράφος δεν σχολιάζει πια το προ καιρού τετελεσμένο γεγονός ότι το επαναστατικό σύμβολο έχει αδειάσει από νόημα – ότι η ποπ κουλτούρα το έχει τόσο αφομοιώσει, που το έχει εντελώς αποξενώσει από την ιστορική του ουσία. Η σάτιρα έρχεται να διαπιστώσει ότι η «ηρωική» μορφή ακόμη και ως χιλιοπουλημένο σουβενίρ είναι πια μπανάλ. Τόσο ανώδυνη πολιτικά και κοινότοπη αισθητικά, που μόνο με τη μετάγγιση δάνειου εικονικού κύρους μπορεί να προκαλέσει το βλέμμα.
Η καρικατούρα του Τσε, που ενδύεται τη φατσούλα του Σίμπσον, εμφανίστηκε στο Θησείο. Ο Τσίπρας τυπώνει τα κόκκινα αστέρια και τα αρκτικόλεξα της αρχαϊκής Αριστεράς πάνω στη φανέλα της Μπαρτσελόνα.
Τι να κάνει και ο Τσίπρας; Αναζήτησε ένα νέο brand. Αλλά, αφού πειραματίστηκε με διάφορες επικοινωνιακές βαφές, κατέληξε σε αυτό που πάντα ήταν: Ενα στέλεχος αριστερής νεολαίας μετά το τέλος του κομμουνισμού, με τα λιωμένα αρβυλάκια της προηγούμενης γενιάς από τη δική του να έχουν πιάσει όλο τον χώρο στην υποδηματοθήκη των πολιτικών του φαντασιώσεων.
Ξεθωριασμένες στάμπες πάνω σε φανέλες.
Τι να έκανε ο Τσίπρας; Να απαρνιόταν το παρελθόν του; Να εμφανιζόταν σαν άτυπο πολιτικό προϊόν που έχει προκύψει από τα εργαστήρια των διαφημιστών; Εκείνοι έβαλαν τελικά μόνο το περιτύλιγμα. Εκείνος κόμισε το περιεχόμενο που ήδη είχε. Ισως σε αυτή τη βουτιά στο χρονοντούλαπο των συμβόλων έπαιξε ρόλο και η ανάγκη του να διαφοροποιηθεί από τα αναδυόμενα σχήματα του σοσιαλμιντιακού αντισυστημισμού. Η ανάγκη να δείξει ότι ο ίδιος δεν είναι ένα «προφίλ» που αναρτήθηκε σήμερα. Εχει πολιτικές ρίζες.
Ισως πάλι αυτή η ανακύκλωση των κλισέ, που εξωραΐζεται ως δήλωση πολιτικής ταυτότητας, να δηλώνει απλώς την αδυναμία του να πει κάτι καινούργιο. Το μεγαλύτερο μέρος των εξαγγελιών του θα μπορούσε να είχε εκφωνηθεί και πριν από τριάντα χρόνια. Οι σκέτες επικλήσεις της «ψηφιοποίησης» και της τεχνητής νοημοσύνης εξαντλούνται στην έκθεση ιδεών.
Λένε ότι έτσι, με το ΕΛΑΣ και τα αστέρια, ο Τσίπρας το στρίβει Αριστερά. Οτι αφήνει μόνο του το ΠΑΣΟΚ στη διεκδίκηση του Κέντρου, αφού ο ίδιος επιλέγει να μαζέψει το κοινό του ηττημένου ΣΥΡΙΖΑ – με ένα rebranded ΣΥΡΙΖΑ. Οτι εξυπηρετεί και τη στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας, που επιχειρεί να τον εμφανίσει πάλι ως σκιάχτρο ιδεοληψίας και μη κανονικότητας.
Μπορεί. Αλλά ούτε το ΠΑΣΟΚ, που τον ανταγωνίζεται ήδη σε αντιδεξιά αυθεντικότητα ούτε η φθαρμένη Ν.Δ. θα τον εμποδίσει να βρει τη θέση που άφησε στην άκρη του πολιτικού σκηνικού. Ο στόχος του μάρκετινγκ της περιχαράκωσης μοιάζει τελικά να είναι αυτή η «παλινόρθωση». Η «αποκατάσταση». Η σύνταξη εθνικής αντίστασης.
