Στην αρχή ήταν θεσμικός. Να περιμένουμε τα νέα κόμματα. Να ακούσουμε τις προτάσεις τους. Και μετά να απαντήσουμε. Η κομματική ψυχή όμως του κυβερνητικού εκπροσώπου είναι πιο ρωμαλέα από τον θεσμικό χαλινό. Μπορεί τα σχήματα να μην έχουν καλά καλά εμφανιστεί, αλλά ο Παύλος Μαρινάκης τα χαρακτήρισε «προσωπικές ατζέντες που μετατρέπονται σε κόμματα ή σε ομιλίες». Μπορεί ο Τσίπρας να μην είχε τη Δευτέρα ακόμη παρουσιάσει το αμπαλάζ της επιστροφής του, αλλά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος του καταλόγισε «πολλή επικοινωνία, πολλή εικόνα», χωρίς ουσία, χωρίς προγραμματικό λόγο, χωρίς αυτοκριτική.
Είπε κι άλλα ο Μαρινάκης, που πρόδωσαν τους πιο μύχιους υπολογισμούς που κάνει το κυβερνητικό επιτελείο για την αναδιαμόρφωση του πολιτικού χάρτη. Η χαρά τους δεν κρύβεται. Η αυτοπεποίθησή τους βασίζεται στο γεγονός ότι τον Τσίπρα τον έχουν ήδη κερδίσει δύο φορές. Εχουν επιτύχει την απονομιμοποίησή του και ως πρωθυπουργού και ως αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Γι’ αυτό και τη νέα κάθοδό του στον στίβο την υποδέχονται σαν εύνοια της τύχης.
Ο Τσίπρας δεν είναι βολικός μόνο ως ηττημένος σχετικά πρόσφατα. Μέσα στον κύκλο της αντιμητσοτακικής αντιπολίτευσης παραμένει και ο πιο ταλαντούχος. Φαίνεται να έχει ακόμη τη δυνατότητα να υπερκεράσει τα υπόλοιπα κόμματα που φιλοδοξούν να γίνουν πολυσυλλεκτικοί ταμιευτήρες της αντικυβερνητικής δυσαρέσκειας. Ο πρώην πρωθυπουργός είναι αρκετά ισχυρός για να πάρει κεφάλι στην αντιπολίτευση, αλλά όχι αρκετά για να αμφισβητήσει τα πρωτεία της Ν.Δ. Μπορεί να υπερκεράσει με το δημαγωγικό του ταλέντο τον Ανδρουλάκη, αλλά δεν μπορεί να πείσει την κοινωνική πλειοψηφία (ακόμη και στην κορύφωση του χρεοκοπικού βρασμού είχε κατορθώσει μόλις να ξεπεράσει το 36%). Ετσι ο Τσίπρας μπορεί να γίνει ο καταλύτης για την επαναφορά της (αν)ισορροπίας, στην οποία η Ν.Δ. διατηρεί την κυριαρχία της.
Αυτή η τσιπροκεντρική ανάγνωση του νέου τοπίου είναι περισσότερο νοσταλγία για το «ένδοξο» 2023, παρά πρόγνωση για την επερχόμενη κάλπη. Το 2023 η Ν.Δ. καλούνταν να επαναβεβαιώσει την κυριαρχία της μέσα σε ένα περιβάλλον μικροδιπολισμού, όπου υπήρχε διεκδικητής της εξουσίας, ικανός να προκαλέσει συσπείρωση του δικού της ακροατηρίου. Ο τωρινός, ξεθωριασμένος Τσίπρας δεν μπορεί να διεγείρει τα ίδια αντανακλαστικά.
Είναι βάσιμη η χαρά της Ν.Δ. που θα έχει ξανά αντίπαλο τον Τσίπρα;
Το 2023 η Ν.Δ. δεν είχε να αντιμετωπίσει κόμμα που έχει προκύψει από διάσπασή της. Τώρα πιθανότατα θα βρει απέναντί της έναν πρώην πρόεδρό της, όχι σε θέση να την κλονίσει, αλλά ικανό να κόψει ένα ψιχίο από την άκρη της ξερής φέτας.
Το 2023 η Ν.Δ. είχε ισχυρή παράσταση νίκης. Τώρα οι ψηφοφόροι θα προσέλθουν στην κάλπη με τη βεβαιότητα ότι, λόγω έλλειψης αυτοδυναμίας, θα ακολουθήσει και δεύτερη. Οι πρώτες εκλογές μπορεί να πάρουν τον χαρακτήρα «επίσημης δημοσκόπησης» – πεδίο για ανέξοδη έκφραση δυσαρεσκειών.
Το 2027 για τη Ν.Δ. ένας Τσίπρας δεν είναι αρκετός.
