Την Ιστορία δεν μπορείς να τη γράψεις καθώς συμβαίνει. Σου λείπει η καλύτερη οπτική γωνία – η θέα από το τέλος. Το τέλος της δίκης όπου ο Ελον Μασκ βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Σαμ Αλτμαν, επειδή ο πρώτος ήθελε να επιστρέψει η OpenAI σε καθεστώς μη κερδοσκοπικού –φιλανθρωπικού– νομικού προσώπου, ήταν μια χαραμάδα από την οποία μπορεί να κλέψει κανείς μια ματιά στην Ιστορία.
Το δικαστήριο του Οκλαντ δεν δικαίωσε τον Μασκ – που ισχυριζόταν ότι η OpenAI αθέτησε τον σκοπό της, στον οποίο είχε αρχικώς επενδύσει ο ίδιος. Μπορεί οι προθέσεις του να αμφισβητούνται. Μπορεί ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο να μη διαθέτει πια διαπιστευτήρια ανιδιοτέλειας. Ομως δεν είχε εντελώς άδικο. Ο Αλτμαν ξεκίνησε να «καλλιεργεί» –αυτό είναι το σωστό ρήμα για ένα προϊόν που δεν ελέγχεις– την τεχνητή νοημοσύνη με ανθρωπιστικές διακηρύξεις αυτοπεριορισμού. Ξεκίνησε με πρόταγμα ότι χρειαζόμαστε ένα «Μανχάταν πρότζεκτ» συλλογικού ελέγχου στην ανάπτυξη μιας τεχνολογίας που μπορεί να είναι πιο επικίνδυνη από την πυρηνική ενέργεια. Αλλά, όταν το εγχείρημα άρχισε να λαμβάνει σάρκα και οστά, μετέτρεψε την εταιρεία σε επιχείρηση, απορροφώντας δισεκατομμύρια δολάρια από πελάτες και επενδυτές.
Στον απόηχο της δίκης, άρχισαν να δημοσιεύονται οι πληροφορίες ότι η SpaceX –η επιχείρηση διά της οποίας ο Μασκ σκοπεύει να μετατρέψει σε «διαπλανητικό» το ανθρώπινο είδος– ετοιμάζεται να μπει στο χρηματιστήριο. Το ίδιο σκοπεύουν να κάνουν και η OpenAI και η Anthropic – εταιρείες των οποίων η αξία ήδη εκτιμάται κοντά στο τρισεκατομμύριο. Τι θα σημάνει το άνοιγμά τους στην αγορά; «Ενα μπουμ στη χρηματιστηριακή αγορά πιθανότατα θα απελευθέρωνε έναν πακτωλό πλούτου για αυτή τη γενιά, δημιουργώντας τους πρώτους τρισεκατομμυριούχους στον κόσμο και κατοχυρώνοντας τα πλούτη μιας χορείας στελεχών της Σίλικον Βάλεϊ που είναι ήδη δισεκατομμυριούχοι».
Από το δικαστήριο του Οκλαντ, στο χρηματιστήριο.
Η προφητεία καπιταλιστικής δυστοπίας δεν προέρχεται από το substack κάποιου λουδίτη δαιμονολόγου της Αριστεράς. Προέρχεται από το ρεπορτάζ των New York Times της Τετάρτης.
Ναι, την Ιστορία δεν μπορείς να τη γράψεις προτού συντελεστεί. Αλλά, ακόμη και κάποιος που αντιστέκεται στα κλισέ του τυφλού πολιτισμικού πεσιμισμού για τον εξανδραποδισμό του ανθρώπινου είδους από τους τεχνο-ολιγάρχες, δεν μπορεί να αγνοήσει τα μεγέθη. Δεν μπορεί να μη δει την κλίμακα, όχι μόνο των συσσωρευόμενων κεφαλαίων, αλλά και των φιλοδοξιών που τα κεφάλαια χρηματοδοτούν: ο σκοπός δεν είναι μόνο η κερδοφορία. Ο ανταγωνισμός της δράκας της Σίλικον Βάλεϊ φτάνει μέχρι την υπέρβαση της ανθρώπινης συνθήκης – την «απόδραση» από κοσμικούς και βιολογικούς περιορισμούς, την έξοδο από τον πλανήτη και από την «ειρκτή» της πεπερασμένης διάνοιας.
Είναι μια φαουστική κούρσα. Μόνο που της λείπει το συμβόλαιο.
