Τον βλέπεις. Και σου έρχεται μια ανθρωπιστική ορμή, να φωνάξεις: «Ανθρωπος στη θάλασσα!». Βλέπεις τον Σωκράτη Φάμελλο πιασμένο από το τελευταίο ξύλο που έχει απομείνει να επιπλέει του συριζαϊκού ναυαγίου. Και είναι αδύνατον να μην τον λυπηθείς. «Πρόεδρε», θέλεις να του φωνάξεις. «Το κόμμα φεύγει!».
Μπορούσε βέβαια να το είχε δει από καιρό. Μπορούσε να ακούσει τους βουλευτές του που δήλωναν στα media ότι ανυπομονούν να μεταπηδήσουν στο σχήμα Τσίπρα. Μπορούσε να δει τον έναν εκπρόσωπο του κόμματος να συμμετέχει, με βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ως πρόθυμη γαλαρία στις εκδηλώσεις του πρώην πρωθυπουργού. Μπορούσε να διαγνώσει ότι ο Πολάκης και μια δράκα απεγνωσμένων ετοιμάζονταν να κάνουν την Κουμουνδούρου Κούγκι για την πολιτική τους επιβίωση.
Αλλά και τι μπορούσε να κάνει για να εμποδίσει την προδιαγεγραμμένη διάλυση; Στην πραγματικότητα, η εκλογή του Φάμελλου δεν θα είχε συντελεστεί αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε ήδη διαλυθεί. Ο ίδιος εξελέγη μάλλον ως βολικός εκκαθαριστής παρά ως αρχηγός με μέλλον.
Από νεκροψίες του ΣΥΡΙΖΑ πήξαμε. Το ερώτημα είναι τι μας δείχνει το σκηνικό που πάει να αναδυθεί με την ίδρυση δύο κομμάτων μέσα σε πέντε ημέρες – σήμερα η Καρυστιανού, την Τρίτη ο Τσίπρας. Τι τοπίο είναι αυτό που διαμορφώνεται, αν στον αστερισμό των νέων παικτών προσθέσει κανείς και την απόψυξη Σαμαρά;
Τα πολλά ανταγωνιστικά ζεύγη στο νέο τοπίο.
Πολλοί προσπαθούν να χαρτογραφήσουν τους συσχετισμούς –που δεν έχουν ακόμη μετρηθεί κανονικά– με τα παλιά τους εργαλεία. Ο Τσίπρας θα ανακατέψει την Κεντροαριστερά, λένε· η Καρυστιανού έχει πάρει ρότα για την «ορλωφική», παλαιοημερολογίτικη Δεξιά· ο Σαμαράς θα μαζέψει τους ξενερωμένους στο δεξί περιθώριο της Ν.Δ.
Διαφεύγει έτσι η βασική διαχωριστική γραμμή που έχει ήδη χαραχθεί λίγους μήνες πριν από τις εκλογές: από τη μία, η κυβέρνηση που διεκδικεί ψήφο συνέχειας και σταθερότητας· και από την άλλη, μια πανσπερμία αντικυβερνητικών δυνάμεων που διεκδικεί ψήφο καταγγελίας.
Με την εξαίρεση του ΠΑΣΟΚ, που προσπαθεί να ισορροπήσει πάνω σε αυτή τη γραμμή, όχι με ευστάθεια, οι υπόλοιποι παίκτες έχουν σχεδόν μονοθεματικό –αντικυβερνητικό και αντιμητσοτακικό– ρεπερτόριο.
Ο ανταγωνισμός έτσι δεν εκδηλώνεται μόνο μεταξύ του μπλοκ της πολυκέφαλης αντιπολίτευσης και της Ν.Δ. Σκληρός διαφαίνεται ήδη και ο εσωτερικός ανταγωνισμός μέσα στους κόλπους των αντικυβερνητικών. Δεν απειλεί άραγε ο Τσίπρας όλα τα σπαράγματα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και το ΠΑΣΟΚ, από την περιφέρεια του οποίου τσιμπολογάει ήδη στελέχη; Δεν θα λεηλατήσει η Καρυστιανού το εκλογικό ακροατήριο του Βελόπουλου και της Νίκης; Δεν θα ασκήσει επιρροή και σε ένα μέρος των ψηφοφόρων της πρώην συνοδοιπόρου της, Ζωής Κωνσταντοπούλου; Δεν θα χτυπηθεί ο Σαμαράς με τη Λατινοπούλου;
Πόσους αλιείς μπορεί να θρέψει η δεξαμενή της αντικυβερνητικής δυσαρέσκειας;
