Η κ. Καρυστιανού έχασε την κόρη της στο τραγικό δυστύχημα των Τεμπών. Το πένθος της τής έδωσε δύναμη και έφτασε να εκπροσωπεί τους γονείς και οικείους όλων όσοι απαιτούσαν δικαίωση για τον θάνατο των δικών τους. Για μήνες ολόκληρους κανείς δεν ήθελε, ούτε και τολμούσε, να την κατακρίνει για τις υπερβολές της. Από πολύ νωρίς, ο αγώνας της απέκτησε πολιτική διάσταση. Διαγκωνισμός στους κύκλους της Aριστεράς για το ποιος θα είναι ο τυχερός που θα την κάνει δική του. Οι υπόλοιποι συγγενείς των θυμάτων είχαν αρχίσει να παίρνουν τις αποστάσεις τους, όμως εκείνη είχε ήδη χαράξει την πορεία της. Την κάλεσαν να μιλήσει στο Ευρωκοινοβούλιο και σίγουρα στην ίδια χρωστάει πολλά το μεγάλο συλλαλητήριο για τα Τέμπη. Οσο κι αν διαβεβαίωνε ότι δεν επιθυμεί να ασχοληθεί με την πολιτική, ήταν προφανές τοις πάσι ότι προς τα εκεί στόχευε. Το ερώτημα είναι τι, πώς και με ποια πολιτική. Η λεγόμενη «ριζοσπαστική» Aριστερά, για μία ακόμη φορά, αποκάλυψε την πολιτική της αφέλεια θεωρώντας ότι στο πρόσωπο της κ. Καρυστιανού απέκτησε μια ηρωίδα ικανή να συγκινήσει ψηφοφόρους από όλο το πολιτικό φάσμα. Εκείνη, αφού τους άφησε να πιστεύουν ότι είναι δική τους κι ότι μπορούν να την εκμεταλλευθούν, τους γύρισε την πλάτη. Αρκούντως θρησκευόμενη, δήλωσε πως σκόπευε να δώσει τις μάχες της στα πεδία του εθνικισμού και του διεφθαρμένου δυτικού κόσμου που επιτρέπει, μεταξύ άλλων, τις αμβλώσεις. Εν τω μεταξύ αναδείχθηκε στην επιφάνεια και μια ιδιαίτερη συμπάθεια προς το Ξανθό Γένος.
Πώς εξηγείται λογικά η σχέση του πένθους για τα Τέμπη με την πολιτική συμπάθεια προς τη Ρωσία; Πολύ θα ήθελα κάποιος ειδικός να χαρτογραφήσει την πορεία της κ. Καρυστιανού η οποία, φαντάζομαι ότι, στη συνέχεια θα έχει ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον. Προς το παρόν, διάφοροι εντοπίζουν την πολιτική πορεία της κ. Καρυστιανού σ’ αυτό που θα λέγαμε «σύνδρομο της Βόρειας Ελλάδας». Ενας ψυχολογικός διχασμός της σύγχρονης Ελλάδας που γεννήθηκε μαζί της. Ενα εσωτερικό σύνορο που, μέσω της Ορθοδοξίας και των Βαλκανίων, καταλήγει στη Μόσχα. Το κόμμα των Κολοκοτρωναίων που μεταμορφώθηκε στο ΚΚΕ και στη σημερινή Ελλάδα προσπαθεί να εκφρασθεί μέσα από διάφορους περιθωριακούς σχηματισμούς. Ο φιλορωσισμός όμως, και ο αντιδυτικισμός, δεν περιορίζεται σ’ αυτά. Διατρέχει όλο το πολιτικό φάσμα. Θα μπορέσει να το κινητοποιήσει η κ. Καρυστιανού; Πολύ αμφιβάλλω, πολλώ μάλλον αφού πρόκειται για μια διάχυτη συναισθηματική τάση δύσκολο να οργανωθεί σε έλλογη αντίδραση. Οσο έλλογη εν πάση περιπτώσει είναι η πολιτική μας ζωή. Πάντως περιμένω την κ. Καρυστιανού να μας εξηγήσει πώς συνδέει την τραγωδία των Τεμπών με την αγάπη της για τη Ρωσία.
