Το ρεπορτάζ του Νικόλα Ζώη στη χθεσινή «Καθημερινή» δεν ήταν μόνον πλήρες, ήταν και αποκαλυπτικό. Επρόκειτο την Πρωτομαγιά να γίνει μια εκδήλωση σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας στην οποία θα αναλύονταν επιστημονικά οι γνωστές φωτογραφίες με τους 200 εκτελεσμένους της Καισαριανής. Θα συμμετείχαν δύο έγκριτοι επιστημονικοί συνεργάτες, ένας Γερμανός του Ιδρύματος Φρίντριχ Εμπερτ και ένας Ελληνας, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών. Το γερμανικό Ιδρυμα ανήκει στο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (SPD) και φέρει το όνομα του πατέρα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Ο Φρίντριχ Εμπερτ, πολέμιος των δύο άκρων, πρώτα κατέστειλε την ανταρσία των Σπαρτακιστών της Λούξεμπουργκ και του Λίμπκνεχτ (Ιανουάριος 1919) και ένα χρόνο μετά, το πραξικόπημα των Φράικορπς και του γερμανικού Επιτελείου υπό τον Λούντεντορφ.
Ερχόμαστε στο σήμερα. Αυτή η επιστημονική εκδήλωση ματαιώθηκε διότι αντέδρασε μια οργάνωση η οποία κάλεσε συλλογικότητες σε δυναμική παρουσία στον χώρο του ξενοδοχείου. Και οι διοργανωτές της εκδήλωσης, στην οποία θα παρίστατο και ο Γερμανός πρέσβης Αντρέας Κιντλ, φρονίμως ποιούντες, την ακύρωσαν. Πού να μπλέξουν οι άνθρωποι με φανατικούς που συγχέουν την ιστορική επιστήμη με την πολιτική! Που αδυνατούν να αντιληφθούν ότι οι συγκεκριμένες φωτογραφίες αποτελούν ένα ντοκουμέντο που ανήκει στην Ιστορία. Γιατί θύμωσαν οι διαμαρτυρόμενοι; Διότι «η γερμανική κυβέρνηση με πολιορκητικό κριό τα διαβόητα γερμανικά ταμεία, ιδρύματα, εκπαιδευτικά προγράμματα… επιχειρεί να θέσει υπό τον έλεγχό της την ιστορική μνήμη της Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης και να ξεπλύνει την ενοχή για τα τερατώδη εγκλήματα που διέπραξε το Γ΄ Ράιχ στην Ελλάδα…» και καλούν την κυβέρνηση να διεκδικήσει τις γερμανικές οφειλές. Αυτά υποστηρίζει ο «σύλλογος μνήμης και δράσης Μανόλης Γλέζος», σε ανάρτησή του στο Διαδίκτυο.
Η επιστημονική έρευνα δεν μπορεί να διεξαχθεί υπό το κράτος αυτόκλητων θεματοφυλάκων της ιστορικής μνήμης. Και τα όρια μεταξύ ακτιβισμού και τραμπουκισμού είναι δυσδιάκριτα.
Τώρα πώς μια επιστημονική εκδήλωση για τις φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων στην Καισαριανή θα μετατρεπόταν σε «πλυντήριο» των εγκλημάτων του Γ΄ Ράιχ στην Ελλάδα και πώς θα χειραγωγείτο η ιστορική μνήμη, αυτό εκφεύγει από τη λογική του κοινού νου. Στο κάτω κάτω η ιστορική μνήμη δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Μπορεί να έχει πολλές όψεις και ποικίλες αναγνώσεις, αλλά μέχρις εκεί. Η επιστημονική έρευνα δεν μπορεί να διεξαχθεί υπό το κράτος των κάθε λογής αυτόκλητων θεματοφυλάκων αυτής της ιστορικής μνήμης οι οποίοι, πέραν όλων των άλλων, έχουν αναγορεύσει και τον ακτιβισμό ως μέσο επιβολής της δικής τους αντίληψης. Και ως γνωστόν τα όρια μεταξύ ακτιβισμού και τραμπουκισμού είναι δυσδιάκριτα. Επί τη ευκαιρία, οδηγήθηκα σε ένα άλλο ρεπορτάζ της «Καθημερινής» του Γιάννη Παπαδόπουλου αφιερωμένο στον Χάγκεν Φλάισερ. Το μάτι μου έπεσε στη φωτογραφία του ρεπορτάζ. Καισαριανή 1987. Ο τότε πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Γερμανίας Ρίχαρντ φον Βαϊτσέκερ υποκλίνεται στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, με παρούσα την πολιτική ηγεσία της Ελλάδας. Δήμαρχος Καισαριανής τότε, ο Παναγιώτης Μακρής, ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ.
Φαίνεται τελικά πως σε κάποια ζητήματα κινούμαστε με την όπισθεν ολοταχώς.
