Για το αυτάρεσκο «Ελλάδα 2.0» ο λόγος και για τα πολλά Των «πλην» του. Σε κάμποσους δείκτες, όχι μόνο οικονομικούς, είμαστε στα χαμηλά της Ευρώπης. Ή και του πλανήτη, αν συνεκτιμήσουμε την 108η θέση της Ελλάδας στο «άθλημα» της ελευθεροτυπίας. Θέση που σίγουρα βελτιώθηκε θεαματικά μετά τις ωμές απειλές του κυβερνητικού εκπροσώπου, σεσημασμένου λάτρη της ALITHEIAS, κατά δημοσιογράφου που επέμενε να ρωτάει για τους μετανάστες που σκοτώθηκαν μιαν ανάσα από τη Χίο.
Οι κυβερνητικοί προπαγανδιστές καμαρώνουν για την «οικονομική πρόοδο» της χώρας, ωστόσο ο τίτλος «Χειρότερα και από τη Βουλγαρία» κατάντησε κλισέ. Σαν το «Μάνα Μήδεια» ή το «Χιονιάς φονιάς». Αντιγράφω από σχετικό ρεπορτάζ: «Σε χειρότερη θέση και από τους εργαζομένους στη Βουλγαρία (μέχρι πρότινος τελευταία) βρίσκονται οι Ελληνες εργαζόμενοι. Παράλληλα, αυξάνεται διαρκώς ο χρόνος εργασίας, κάτι που δεν βρίσκει αντιστοιχία στην αύξηση των αμοιβών».
Συνεχίζω την ανάγνωση του «Σχεδίου 2.0». «Επενδύσεις στον τομέα της αγροδιατροφής»… Μην τις είδατε, μην τις απαντήσατε. Εκτός και συνηθίζετε να πίνετε φραπέ καβαλικεύοντας φεράρι. Κοντά δυο μήνες κράτησαν οι κινητοποιήσεις των αγροτών, ενός είδους υπό εξαφάνιση, όπως και τα αενάως πολλαπλασιαζόμενα και ανελεήτως σφαγιαζόμενα ελληνικά αιγοπρόβατα, και στο τέλος εισέπραξαν μονολεκτικό «διάλογο» και αυτοεπαναλαμβανόμενες υποσχέσεις. Οσο για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, αντιμετωπίστηκε όπως όλα τα –πολλά πλέον– σκάνδαλα: διά της μεθόδου «στρίβειν διά της πλειοψηφίας», φανατικότερος υπερασπιστής της οποίας τυγχάνει ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ. Αδωνις Γεωργιάδης. «Εξεταστική = ετσιθελισμός». Θα το γράφουν και τα λεξικά σε λίγο.
Αν ο νόμος της αλαζονευόμενης ισχύος εφαρμόζεται στη Βουλή, όπου κάπως ακούγεται και η μειοψηφία, φανταστείτε πόση δημοκρατία και φιλαλήθεια περισώζονται όταν η Αστυνομία και το Λιμενικό διενεργούν ΕΔΕ για να διαπιστώσουν αν αμάρτησαν. Είτε για έναν θάνατο πρόκειται, μπροστά σε αστυνομικό τμήμα λ.χ. ή και μέσα, είτε για δεκαπέντε, όπως στη Χίο, ή και για υπερπεντακόσιους, όπως στην Πύλο, το συχωροχάρτι δίνεται εκ των προτέρων. Λερωμένο – ξελερωμένο, διάτρητο – ξεδιάτρητο, τη δουλίτσα του την κάνει. Και ας λένε ό,τι θέλουν οι ανθέλληνες, οι μη ελληνόψυχοι.
Δεν ανήκω στους μηδενιστές. Δεν θέλω να ανήκω, όσο κι αν αυτό σημαίνει ότι συχνά πρέπει να ζορίσω τον εαυτό μου, να τον αναγκάσω να αποδεχτεί μια κάπως περισσότερο βελτιόδοξη στάση, κι ας μη ριμάρει με τα πράγματα. Και θλίβομαι, για να μην πω ότι διαολίζομαι, όποτε ακούω είτε μηδενιστικά δόγματα του τύπου «Αυτή είναι η Ελλάδα» ή «Στην Ελλάδα ζεις, δεν υπάρχει ελπίς», είτε υποτιμητικές αποφάνσεις για το ποιόν μας, του τύπου «Ελληνώνυμοι», «Ελλαδιστάν», «Ελλαδέξ», «Γκρεκολάνδη» κ.ο.κ.
Αν ο νόμος της αλαζονευόμενης ισχύος εφαρμόζεται στη Βουλή, όπου κάπως ακούγεται και η μειοψηφία, φανταστείτε πόση δημοκρατία και φιλαλήθεια περισώζονται όταν η Αστυνομία και το Λιμενικό διενεργούν ΕΔΕ για να διαπιστώσουν αν αμάρτησαν.
Για να μην τα συγχέουμε, η σκέψη του Οδυσσέα Ελύτη, στην «Ιδιωτική οδό», για την «ολίγη Ελλάδα που μας απέμεινε», έχει καημό μέσα της. Την τρώει το ίδιο σαράκι που έτρωγε τον Διονύσιο Σολωμό όταν έγραφε το «Προς τους Επτανησίους» επίγραμμα: «Δυστυχισμένε μου καλέ, καλέ και ηγαπημένε, / πάντοτ’ ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε». Δεν λοιδορεί ο Σολωμός. Δεν κατεδαφίζει αλαζονικά. Αγαπάει και συμπάσχει. Το ίδιο και ο Ελύτης, με τον δικό του τρόπο.
Αν διαολίζομαι, κυριευόμενος από έναν μονάχα δαίμονα, με όσους μηδενίζουν το γραπτό-Ελλάδα δίχως καν να το μελετήσουν, με κυριεύει ολόκληρη λεγεών δαιμόνων με όσους βάζουν δέκα με τόνο στο γραπτό αυτό, επειδή… Επειδή έτσι γουστάρουν. Επειδή είναι συνδιαμορφωτές του προσώπου της Ελλάδας, σαν υψηλοί αξιωματούχοι. Οφείλουν ως εκ τούτου να θαυμάζουν τα έργα των χειρών και του νοός τους και να ειδωλολατρεύουν μιαν ανύπαρκτη ζαχαρένια Ελλάδα, κατασκεύασμα της εθελότυφλης φαντασίας τους.
Πόσοι είναι άραγε οι «μίζεροι», όσοι αρνούνται να ασπαστούν σαν ευαγγέλιο το αυτοϋμνητικό μυθιστόρημα που διακινεί η κυβερνητική προπαγάνδα; Πολλοί. Πάρα πολλοί. Αρχές του Φλεβάρη δημοσιεύτηκαν τα πορίσματα του Ευρωβαρόμετρου που διενεργήθηκε τον Νοέμβριο του 2025. Στην έρευνα αυτή ο μιζεραμπιλισμός μας, η αθεράπευτη, σχεδόν ηδονική ροπή μας στην γκρίνια, παρήγαγε ποσοστά άγχους, ανασφάλειας και απογοήτευσης υψηλότερα του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Το 52% των Ευρωπαίων δηλώνει απαισιόδοξο για το μέλλον του κόσμου. Εμείς; Στο 56%. Απαισιοδοξία για το μέλλον της Ε.Ε.; Το 39% των Ευρωπαίων, το 53% των Ελλήνων. Απαισιοδοξία για το μέλλον της χώρας τους; Το 41% των Ευρωπαίων, το 56% των Ελλήνων.
Ενα μήνα νωρίτερα, αρχές Γενάρη, δημοσιεύτηκαν τα πορίσματα μιας δημοσκόπησης που διενήργησε, επίσης τον Νοέμβρη του 2025, η FGS Global, υποβάλλοντας ερωτήματα σε 11.714 πολίτες 23 χωρών της Ε.Ε. Το «Politico», για λογαριασμό του οποίου έγινε η έρευνα, ανακοίνωσε τα μαντάτα υπό τον σαφή τίτλο «Oι Ευρωπαίοι είναι κακόκεφοι σχεδόν για τα πάντα, και κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει γι’ αυτό». Στα μέρη μας πάντως έπαιξαν αρκετά οι τίτλοι «Οι Ευρωπαίοι στα πρόθυρα μαζικής απαισιοδοξίας» και «Οι Ελληνες στα πρόθυρα μαζικής κατάθλιψης».
Γιατί οι άλλοι Ευρωπαίοι είναι απλώς «απαισιόδοξοι» κι εμείς «καταθλιπτικοί»; Επειδή εμείς πιστεύουμε σε ποσοστό 72% ότι η χώρα μας οδεύει σε λάθος κατεύθυνση (αυτό μάς δίνει την τέταρτη θέση στην κλίμακα της «άρνησης του παρόντος»), ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 65%. Και επειδή το 88% των Ελλήνων πιστεύει ότι το πολιτικό σύστημα απέτυχε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των πολιτών και χρειάζεται θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις, ενώ το μέσο ποσοστό των Ευρωπαίων που έχει την πεποίθηση πως η δημοκρατία βρίσκεται σε παρακμή ανέρχεται σε 76%. Δεν κατέχουμε τα πρωτεία της απογοήτευσης με το 88%, γιατί υστερούμε έναντι του 91% της Ρουμανίας. Τη Βουλγαρία πάντως τη νικάμε: έρχεται τρίτη με 86%.
Πάμε πίσω. Στην καρδιά της κρίσης. Στις 20.9.2012, όταν το Boston Consulting Group ανακοίνωσε τα αποτελέσματα έρευνάς του για την «ψυχολογία των καταναλωτών στην Ευρώπη της οικονομικής ύφεσης». Πεδίο έρευνας: 16 χώρες. Χρόνος: Μάρτιος – Απρίλιος του 2012. Για να μετρηθούν τα ευρωπαϊκά επίπεδα του άγχους, της απαισιοδοξίας και της εργασιακής και οικονομικής ασφάλειας, υποβλήθηκαν ερωτήσεις σε 20.000 πολίτες. Οι 9 στους 10 ερωτηθέντες Ελληνες δήλωσαν ότι αισθάνονται άγχος για το μέλλον. Τέτοιο ποσοστό άγχους, 90%, δεν είχε παρατηρηθεί ποτέ μέχρι τότε σε οποιαδήποτε χώρα. Ούτε και παρατηρήθηκε ποτέ έκτοτε. Ελήλυθε άραγε ο καιρός να καταρρίψουμε και αυτό το ρεκόρ; Ωστε να επικυρωθεί και δι’ αυτού του τρόπου το πρωθυπουργικώς ρηθέν ότι «η Ελλάς ηγείται διεθνώς της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης», ναι, μα τον Δία;
