Είναι κάτι παραπάνω από συνάδελφοι. Είναι ομότεχνοι. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Αδωνις Γεωργιάδης ανταγωνίζονται στην ίδια σκηνή. Είναι πολιτικά ζώα που τρέφονται από την προσοχή. Και η προσοχή προκαλείται πια μόνο όταν σπας τα πρωτόκολλα. Μόνο όταν αψηφάς προκλητικά τα έθιμα, ορίζοντας ξανά αυτό που μπορεί να ειπωθεί. Ξεχειλώνοντας καθημερινά τα όρια του επιτρεπτού.
Και λοιπόν; Σε τι συνίσταται το κρακεράκι-γκέιτ; «Κάποιοι μας επιδεικνύουν το πόσο τρώνε –που δεν έχετε χορτάσει απ’ όσα έχετε φάει– και θέλουν και μέσα στη Βουλή να τρώνε κρακεράκια». Συνταρακτικό. Κρα-κε-ρά-κι-ά! Και αναπόφευκτα να ρίχνουν τρίμματα τρυφής μέσα στον ναό της δημοκρατίας!
Θα ήταν βέβαια κακό επιθεωρησιακό νούμερο, αν δεν την έπαιρναν όλοι στα σοβαρά – μέχρι και ο κρακεροφάγος υπουργός, που προκάλεσε διακοπή της συνεδρίασης, ζητώντας παρέμβαση του προέδρου της Βουλής.
Τα τρίμματα που έμειναν από το κρακεράκι-γκέιτ.
Και τι να κάνεις; Να μη μαλώσεις; Η παγίδα είναι γνωστή. Αν απέναντι στον τραμπισμό-με-άλλο-όνομα εμφανιστείς καθωσπρέπει και μετρημένος, τότε φαίνεσαι παράταιρος και ενδοτικός. Σε καταπίνει ο θόρυβος. Αν αντεπιτεθείς, σύρεσαι στη γούρνα της τοξικής λάσπης. Συντελείς στην ανάδευσή της. Αν δεν αντεπιτεθείς, χάνεις. Γίνεσαι κομπάρσος του TikTok.
Αυτήν την παγίδα την έχει πρώτος συναισθανθεί ο Αδωνις, γι’ αυτό εξακολουθεί να χρησιμοποιεί τα αντισυστημικά μέσα δημοσιότητας, παρότι υπουργός. Κανένα συστημικό κοστούμι δεν μπορεί να περιορίσει τα τρολένστικτα και το πηγαίο ταλέντο στη μιντιακή προβοκάτσια. Σε ένα οικοσύστημα κανιβαλικό, καλύτερα να τους φας, παρά να σε φάνε. Καλύτερα να είσαι ο κρακεροπνίχτης, παρά το κρακεράκι.
Το ερώτημα, όμως, παραμένει: Αντιμετωπίζεται ο πολιτικός χουλιγκανισμός; Η ιερά αγανάκτηση, από την καθέδρα του διαιτητή που επικαλείται τον κανονισμό, ή από την ηθική υπεροχή του βουλευτή που τηρεί τη δεοντολογία, δεν βοηθάει.
Το μόνο που θα βοηθούσε θα ήταν ίσως μια εξίσου θεατρική απόσυρση: να μείνει μόνη της αυτή η ασυνάρτητη φωνή στο κέντρο της σκηνής. Για να φανεί η ανασφάλειά της. Η απελπισμένη της ανάγκη για προσοχή. Για να αφεθεί να της αποκριθεί μόνο ο αντίλαλος της κραυγής της.
Αν έμενε μόνη στο παραλήρημά της, δεν θα προκαλούσε ούτε ενόχληση. Ανία μόνο.
