Οποτε το βλέπω γραμμένο, «Ελλάδα 2.0», και κυρίως όποτε το ακούω, «Ελ-λά-δα-δύο-μη-δέν», ειπωμένο συνήθως στον τόνο του στόμφου που υπηρετούν τα κρατικοκομματικά κανάλια στην αναπόφευκτη προπαγανδιστική τους υπερβολή, τα φίλαθλα αντανακλαστικά μου με παγιδεύουν στην ψευδαίσθηση ότι η ποδοσφαιρική εθνική μας ομάδα θριάμβευσε και πάλι. Νίκησε με σκορ δύο-μηδέν κάποιον αντίπαλό της. Ποιον όμως; Ιδού η απορία. Ουδείς αντίπαλος κατονομάζεται. Και όπως είναι τοις πάσι γνωστό, η νίκη άνευ αντιπάλου έχει ελάχιστα μεγαλύτερη αξία από τη νίκη άνευ αγώνος, η οποία κατακυρώνεται υπέρ σου όταν ο αντίπαλός σου αδυνατεί να απαρτίσει ολόκληρη ενδεκάδα και δεν κατεβαίνει καν στο γήπεδο, όταν έχει υποβιβαστεί λόγω ατασθαλιών κτλ.
Σκέφτομαι λοιπόν ότι η εθνική μας ακοή θα γλυκαινόταν πολύ περισσότερο αν αντί για το φτωχούλικο «Ελλάδα 2.0» των ποδοσφαιρικών συμπαραδηλώσεων ακούγαμε ένα ωραιότατο «Ελλάδα 10.0». Πώς; Απλώς αλλάζοντας άθλημα: από την μπάλα στο πόλο. Διότι σ’ αυτό το σπορ του υγρού στίβου, που πάντα μας προσφέρει επιτυχίες, η άνευ αγώνος νίκη κατακυρώνεται με το ευρύ σκορ 10-0. Και πάλι όταν ο αντίπαλός σου έχει αποβληθεί από το πρωτάθλημα ή έχει αποχωρήσει οικειοθελώς.
Ακόμα πιο μεγάλη θα ήταν η εθνική μας ηδονή αν ακουγόταν το χορταστικό «Ελλάδα 30-0», που είναι το άνευ αγώνος νικητήριο σκορ στο μπάσκετ. Με το τριαντάρι αυτό η εθνική μας αυτοπεποίθηση θα έφτανε, αν όχι στα ουράνια, σίγουρα στα έξι μέτρα και βάλε. Δηλαδή στα ύψη όπου λάμπει το χαμόγελο του τρομερού Μανόλο Καραλή, ο παιδικός και εφηβικός βίος του οποίου, βεβαρημένος από τους τραμπουκισμούς των «καθαρών» Ελλήνων, αποτελεί ένα επιπλέον πειστήριο ότι διαθέτουμε αντιρατσιστικά γονίδια. Μόνοι εμείς στην οικουμένη, εξακολουθητικώς και παντοιοτρόπως ανάδελφοι.
Το «ορόσημο»
Δεν γνωρίζω πώς προέκυψε το ορόσημο, το έμβλημα, το σλόγκαν «2.0». Ποια ψηφιακή εκζήτηση το υπαγόρευσε, ποιος νεωτεριστικός ναρκισσισμός το επέβαλε. Κι αν υποθέσουμε ότι ο αρχικός αριθμός, το 2, αντλείται από τη χρονολογία, από τον 21ο μεταχριστιανικό αιώνα, εκείνο το μηδέν τι δηλοί; Ή μάλλον, τι θα ήθελαν οι εισαγωγείς του να δηλώνει στο βλέμμα και στην ακοή μας, χωρίς όμως και να έχουν καταφέρει να αποκτήσει εμπράγματο νόημα η επιθυμία τους; Μήπως ότι ξεκινάμε από το μηδέν, στο οποίο μάς κατάντησαν οι επικατάρατες «διαχρονικές παθογένειες», για να κατακτήσουμε επιτέλους το άπειρο;
Για να μάθω, μπαίνω στο Γκαβ Τελεία Τζι Αρ. Για την ακρίβεια, στο https://greece20.gov.gr/. Και τι δεν είδα. Είδα τίτλους, είδα κύκλους, είδα πράγματα σπουδαία, κι ένιωσα πως η Ελλάς μας παραμένει μια Ιδέα. Ιδού η Ιδέα, ή ο τρέχων μεγαλοϊδεατισμός μας, υπό τον τίτλο «Το σχέδιο»: «Το Ελλάδα 2.0 είναι ένας θεμελιώδης οικονομικός και κοινωνικός μετασχηματισμός, που επιδρά στην οικονομική δραστηριότητα, αλλά και στις τεχνολογίες, τις συμπεριφορές και τους θεσμούς». Τώρα μάλιστα.
Υπό τον επόμενο τίτλο, «Στόχοι», και μέσα σε τρία αρμονικώς αλληλοσυνδεόμενα κυκλάκια, καταγράφονται οι εθνικές (ή κυβερνητικές, το ίδιο είναι, πάντα το ίδιο είναι) επιδιώξεις: «Περιορισμός οικονομικών και κοινωνικών επιπτώσεων της κρίσης του COVID 19». Συν: «Αντιμετώπιση υπαρχόντων παραγωγικών επενδυτικών κενών». Συν: «Ενίσχυση ανάπτυξης, δημιουργίας θέσεων εργασίας [μάλλον ονομαστική χρειαζόταν στο σημείο αυτό, «δημιουργία», όχι γενική, αλλά εδώ δεν έχουν διορθωτές στην ΕΡΤ, να κάνουν κατιτίς με τις απανωτές επιθέσεις του δαίμονος του υαλογραφείου, θα ‘χουν στο Gov;], βελτίωση οικονομικής και κοινωνικής ανθεκτικότητας».
Είδα τίτλους, είδα κύκλους, είδα πράγματα σπουδαία, κι ένιωσα πως η Ελλάς μας παραμένει μια Ιδέα. Ιδού η Ιδέα, ή ο τρέχων μεγαλοϊδεατισμός μας: «Το Ελλάδα 2.0 είναι ένας θεμελιώδης οικονομικός και κοινωνικός μετασχηματισμός, που επιδρά στην οικονομική δραστηριότητα, αλλά και στις τεχνολογίες, τις συμπεριφορές και τους θεσμούς».
Eπονται τα «Οφέλη», σε τέσσερις κύκλους αυτά, πού να χωρέσει σε τρεις μια χώρα εν αναπτυξιακώ οργασμώ: «Αλλαγή πορείας της χώρας σε τροχιά μόνιμης, δυναμικής και ανθεκτικής ανάπτυξης». Συν: «Ενίσχυση συνοχής τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο». Συν: «180.000-200.000 νέες ποιοτικές θέσεις εργασίας μέχρι το 2026». Συν: «Μόνιμη αύξηση στο ύψος του πραγματικού ΑΕΠ κατά 7%». Εχει κι άλλα. Σε χρήμα αυτά, όχι σε ιδέες: «Προϋπολογισμός: 35,95 δις (€)». Δεν γράφεται έτσι το δισεκατομμύριο, «δις». «Δισ.» γράφεται, αλλά από πίτα που δεν τρως, τι σε νοιάζει κι αν καεί, έτσι δεν λένε; Ετσι λένε, μα δεν το συνυπογράφω.
Επόμενος τίτλος: «Εμβληματικές Επενδύσεις & Μεταρρυθμίσεις». Εδώ οι κύκλοι παραχωρούν τη θέση τους σε σχηματάκια, έξι τον αριθμό – ένα κλαδάκι ελιάς, ένα ανθρωπάκι, δύο καλώδια ρεύματος… «Επενδύσεις στους τομείς του πολιτισμού, του τουρισμού και της αγροδιατροφής ως κινητήριους μοχλούς ανάπτυξης» (λες να θέλει γενική εδώ; «ως κινητήριων μοχλών ανάπτυξης»;), «Ψηφιακός μετασχηματισμός Κράτους και επιχειρήσεων, Eξυπνες Πόλεις, υποδομή οπτικών ινών σε κτίρια», «Επενδύσεις στην υγεία, την παιδεία, την επαγγελματική κατάρτιση και την κοινωνική ενσωμάτωση ευάλωτων ομάδων». Τα πάντα όλα και μερικά ακόμα. Κοσμογονία. Αν δεν την έχετε αντιληφθεί, αν η γονιδιακή σας μιζέρια σάς καθηλώνει στη θλιβερή γκρίνια, ψάξτε το και ψαχτείτε.
Τα «πλην»
Μετά τα «συν», μολαταύτα, τα πλην. Ορισμένα μόνο από τα πολλά πλην που έχουν προκαλέσει ένα ανίατο αίσθημα απογοήτευσης και ασφυξίας στην πλειονότητα των πολιτών, καταγεγραμμένο σε αλλεπάλληλες κοινωνικές έρευνες και δημοσκοπήσεις. Πλην, λοιπόν, οι εκατοντάδες απευθείας αναθέσεις, διά των οποίων το κυβερνών κόμμα προσφέρει κρατικό-ευρωπαϊκό χρήμα στα δικά του παιδιά, για να συντηρήσει τους ψηφοφόρους πελατειακούς δεσμούς του και να τους επαυξήσει. Πλην οι εκατοντάδες μετακλητοί, χιλιάδες, στράτευμα σωστό υπέρ ημετεροκρατίας μαχόμενο – αυτοί που, υποτίθεται, θα μειώνονταν μέχρι μηδενισμού. «Νέες ποιοτικές θέσεις εργασίας», πλην οι δάσκαλοι, που διορίζονται επιτέλους σε κάποιο από τα νησιά μας, αναγκάζονται να παραιτηθούν (και να βρεθούν χαμένοι στην επετηρίδα), επειδή ο ισχνότατος μισθός τους καλύπτει-δεν καλύπτει το νοίκι που απαιτούν οι διαβρωμένοι από τον τουρισμό συμπατριώτες μας.
«Επενδύσεις στην υγεία», πλην οι γιατροί των δημόσιων νοσοκομείων υποβάλλουν την παραίτησή τους, επειδή, με τόσες ελλείψεις, δεν αντέχουν την εξουθενωτική κούραση και φοβούνται τον μέγιστο των φόβων: ότι δεν θα μπορέσουν, εξαντλημένοι όπως είναι, να σώσουν τον κινδυνεύοντα συνάνθρωπό τους. Στα χρόνια 2020-2024, λένε τα κατάστιχα, χάθηκαν 341 θέσεις εργασίας μόνιμου προσωπικού στα νοσοκομεία του ΕΣΥ και 594 θέσεις γιατρών στα Κέντρα Υγείας Αστικού ή Αγροτικού Τύπου. Ναι, έγιναν και προσλήψεις. Εγιναν όμως με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, οι οποίες, εσκεμμένα, εκφοβιστικά, ή εκβιαστικά, ή εκμαυλιστικά, δεν μετατρέπονται σε συμβάσεις αορίστου χρόνου.
• Η συνέχεια την άλλη Κυριακή.
