Τα drones πηγαίνουν δυο δυο. Δυο πήγαιναν στης Κύπρου το Aκρωτήρι. Δυο έρχονταν σούμπιτα στης Σούδας τα μέρη. Το βεβαίωσε ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος. Το μοιράστηκε ιεροκρυφίως με τους κοινοβουλευτικούς συντάκτες. Και το εξαπέλυσε, κατόπιν, και δημοσίως σε τηλεοπτική του εμφάνιση. Πώς ήξερε ο Δημήτρης Κουτσούμπας πού κατευθύνονταν τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη;
Μπορεί να του το είπαν τα ίδια. Ναι, μπορεί να συμβεί. Εχει, άλλωστε, ξανασυμβεί. Λαλούν οι κούκοι στα βουνά, κ’ οι πέρδικες στα πλάγια. Λαλεί και ντρόουν περσικό, στου Μήτσου το κεφάλι.
Το ΚΚΕ συμβάλλει έτσι στον περιρρέοντα θόρυβο ότι η Ελλάδα έχει μπει στον πόλεμο· ότι την έσυρε η κυβέρνηση και την κατέστησε μέρος της αντιπαράθεσης· ότι είν’ ο ουρανός θολός και τ’ άστρα ματωμένα.
Πώς εισάγεται ο πόλεμος στην ελληνική πολιτική σκηνή.
Ωραία τα μοιρολόγια. Αλλά πώς θα μεταφραζόταν ο λυρικός κοπετός σε εξωτερική πολιτική; Τι έπρεπε να κάνει η Αθήνα; Να κλείσει εσπευσμένα την αμερικανική βάση στη Σούδα, αθετώντας μονομερώς τη διμερή αμυντική συμφωνία που έχουν υπογράψει –και ανανεώσει, εμβαθύνοντάς την– διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις; Ή, μήπως, έπρεπε να αρνηθεί το αίτημα της Κύπρου για αμυντική συνδρομή; Μήπως, έπρεπε μεν να το δεχτεί, αλλά με ένα νάζι ενόχλησης, όπως φάνηκε να εισηγείται ένα μέρος της επαμφοτερίζουσας αριστερής αντιπολίτευσης;
Δεν είναι ώρα να μιλάει κανείς για τον αντίκτυπο της κρίσης στην εσωτερική πολιτική. Αλλά μέχρι στιγμής η κυβέρνηση μπορεί να μονοπωλεί την εξωτερική πολιτική, την ώρα που σκηνοθετεί το πολιτικό της μονοπώλιο ως συναινετική διαβούλευση. Η κρίση φαίνεται έτσι να είναι το ιδανικό περιβάλλον προκειμένου να ευδοκιμήσει η κύρια παραδοχή του κυβερνητικού αφηγήματος: Απαιτείται σταθερότης. Και ποιος άλλος στην πολιτική αγορά μοιάζει ικανός να παράσχει αυτό το αγαθό; Ποιον θέλετε τιμονιέρη μέσα στον κίνδυνο; Αυτόν που έχετε ή τους άλλους που ακούν τα ντρόουν και σπεκουλάρουν πολιτικά με σταθερές της εθνικής στρατηγικής που και οι ίδιοι έχουν προσυπογράψει;
Η συγκυρία είναι έτσι ευνοϊκή για την κυβέρνηση. Αλλά για πόσο; Οσο ο πόλεμος απαιτεί από την Αθήνα «συμβολικές κινήσεις», επίδειξη σημαίας και τήρηση ισορροπιών από απόσταση ασφαλείας, το παιχνίδι είναι για εκείνη εύκολο. Αν όμως η γεωπολιτική αναταραχή εξελιχθεί σε ανάφλεξη του πληθωρισμού και διατάραξη της «ατμομηχανής» της εθνικής οικονομίας (βλέπε τουρισμό); Αντέχει η κυβέρνηση στον έβδομο χρόνο της τις πολιτικές παρενέργειες ενός νέου κύματος ακρίβειας;
Είναι πολύ νωρίς να σταθμίσει τους όρους πολιτικής εισαγωγής της κρίσης στα εθνικά συμφραζόμενα. Η μόνη σταθερά είναι η βοήθεια που παρέχει κάθε φορά η αντιπολίτευση παριστώντας ένα υπερκολακευτικό μέτρο σύγκρισης για την κυβέρνηση. Σαν να της στέλνει ζαχαρωτά drones εξ ουρανού.
