Ας δούμε τα πρώτα βήματα του εγχειρήματος της κυρίας Καρυστιανού. Κάποιες πολιτικές προϋποθέσεις μοιάζουν αρκετά ευνοϊκές. Ο δείκτης πολιτικής και θεσμικής εμπιστοσύνης είναι στα Τάρταρα. Η κυβέρνηση καταγράφει έντονη φθορά. Η εικόνα των αντιπολιτευτικών κομμάτων δεν είναι ελκυστική και κανένα από αυτά δεν έχει δυναμική εξουσίας. Ακόμη και αυτά που έχουν δημοσκοπική άνοδο αντιμετωπίζονται ως κόμματα διαμαρτυρίας και όχι κυβερνητικής προοπτικής. Το κοινό που θέλει «κάτι νέο», το οποίο θα κινητοποιήσει δυνάμεις εκτός πολιτικής, είναι μεγάλο. Το «αντισυστημικό» ακροατήριο μοιάζει αυξημένο, ιδιαίτερα στις νεότερες ηλικίες. Η δημοφιλία της ίδιας ήταν για πολύ μεγάλο διάστημα εξαιρετικά υψηλή. Το ποσοστό ψηφοφόρων που θεωρεί ότι ο άξονας «Δεξιάς – Αριστεράς» είναι όντως ξεπερασμένος, είναι μεγάλο. Οπως μεγάλο είναι και το κοινό που είναι ριζοσπαστικοποιημένο, που θεωρεί ότι βρίσκεται «εκτός των τειχών», αλλά ταυτόχρονα υιοθετεί εξαιρετικά συντηρητικές, επί της ουσίας, θέσεις.
Oλες οι δημοσκοπήσεις αυτής της περιόδου επιβεβαιώνουν ότι η κ. Καρυστιανού ξεκινάει από καλό σημείο αφετηρίας, καθώς στον δείκτη δυνητικής ψήφου μοιάζει να έχει πιθανότητες –όταν το κόμμα ανακοινωθεί– να βρεθεί κατευθείαν στη δεύτερη θέση.
Η δε παρουσία της μοιάζει να αναδιατάσσει ισορροπίες και συσχετισμούς στον χώρο της αντιπολίτευσης. Τη μεγαλύτερη πίεση φαίνεται να δέχονται τα λεγόμενα αντισυστημικά κόμματα, καθώς –με βάση πάντα τις έως τώρα δημοσκοπήσεις– πιο θετικοί στο εγχείρημα της κ. Καρυστιανού δείχνουν οι ψηφοφόροι της Πλεύσης Ελευθερίας και της Ελληνικής Λύσης. Ο μεταξύ τους ανταγωνισμός θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφού όλοι έχουν μειονεκτήματα και πλεονεκτήματα. Η κ. Κωνσταντοπούλου έχει μεγαλύτερο πολιτικό βάρος, αλλά υπέρμετρα συγκρουσιακό λόγο, που δύσκολα προσεγγίζει μη οργισμένα κοινά. Ο κ. Βελόπουλος έχει πολύ συμπαγή εκλογική βάση στη Βόρεια Ελλάδα, αλλά σαφώς μικρότερη απήχηση σε νεανικά κοινά και ψηφοφόρους υψηλότερης μόρφωσης.
Ανταγωνιστική σχέση αναμένεται να αναπτυχθεί και με το υπό διαμόρφωση κόμμα Τσίπρα, καθώς ένας στους τρεις ψηφοφόρους που δηλώνουν ότι θα μπορούσαν να στηρίξουν το ένα εγχείρημα, δηλώνει ανοιχτός και στο άλλο.
Είναι όμως όλα τόσο θετικά για το εγχείρημα της κ. Καρυστιανού; Οχι τόσο, αφού δεν αρκεί να είναι οι συνθήκες ευνοϊκές. Δεν αρκεί να υπάρχουν ψάρια, πρέπει να ξέρεις και να ψαρεύεις. Και τα πρώτα βήματα της κ. Καρυστιανού, ως επικεφαλής κομματικής κίνησης πλέον, δεν μπορούμε να πούμε ότι ενίσχυσαν τη δυναμική που θα μπορούσε να αναπτύξει.
Τα πρώτα βήματα της κ. Καρυστιανού, ως επικεφαλής κομματικής κίνησης πλέον, δεν μπορούμε να πούμε ότι ενίσχυσαν τη δυναμική που θα μπορούσε να αναπτύξει.
Κατ’ αρχάς, η επιλογή να ανακοινώσει τώρα τη δημιουργία κόμματος την έβαλε στην πολιτική αρένα πολύ νωρίτερα από ό,τι θα έπρεπε. Θα ήταν στρατηγικά ορθότερο για εκείνην το εγχείρημα να δρομολογηθεί πιο κοντά στις εκλογές. Μοιάζει, μάλιστα, η επίσπευση αυτή να μην ήταν μέρος κάποιας στρατηγικής, αλλά απότοκο της σύγκρουσης με πρώην συνεργάτη της, η οποία τροφοδότησε μια δημοσιότητα που φαίνεται ότι τελικά την οδήγησε να επισπεύσει διαδικασίες.
Η σύγκρουση με άλλους συγγενείς θυμάτων και η όλη διαχείριση γύρω από τον σύλλογό τους επίσης πλήττουν σε κάποιο βαθμό το συμβολικό της φορτίο. Η αναφορά της στο ζήτημα των αμβλώσεων οδήγησε πολλούς πρώην υποστηρικτές της να πάρουν αποστάσεις από εκείνην. Αυτό κάποια στιγμή θα συνέβαινε ούτως ή άλλως, αλλά δεν είχε λόγο να τους δώσει αφορμή από τώρα.
Ενώ θεωρείται δεδομένο ότι και κάποια «φάλτσα» συνεργατών-υποστηρικτών της δεν βοήθησαν. Το πιθανότερο, μάλιστα, είναι αυτά να επαναληφθούν λόγω πολιτικής απειρίας, αλλά και μιας υπεραπλουστευτικής προσέγγισης της πολιτικής εκ μέρους πολλών υποστηρικτών της.
Δεν είναι λίγα στραβοπατήματα για τόσο λίγες ημέρες στην «αρένα» και αυτό αυτονόητα δημιουργεί κάποια ερωτήματα για το πώς θα χειριστεί ακόμη σοβαρότερες κρίσεις.
Οταν παρουσιάζεσαι ως προσωπικότητα που θα αλλάξει το πολιτικό σύστημα, που θα φέρει «κάθαρση», όταν απορρίπτεις συλλήβδην όσους κυβέρνησαν, όταν υπόσχεσαι λύσεις μέσω μιας αόριστης επίκλησης «σοφών» και άφθαρτων προσώπων, δημιουργούνται προσδοκίες. Οσο καλή και να είναι η προδιάθεση του κόσμου, από ένα σημείο και μετά δεν φτάνει. Τα ερωτήματα που θέτει η πολιτική πραγματικότητα είναι συχνά αμείλικτα. Και όσο οι απαντήσεις θα μπαίνουν σε διαδικασία σύγκρισης και σύγκρουσης σε πραγματικές συνθήκες πολιτικού ανταγωνισμού, τόσο οι εξιδανικευμένες προσδοκίες κινδυνεύουν να καταρρεύσουν. Και η απογοήτευση τότε είναι πολύ μεγαλύτερη από όσο στις συνήθεις ματαιώσεις.
O κ. Ευτύχης Βαρδουλάκης είναι σύμβουλος Στρατηγικής και Επικοινωνίας.
